Zwangerschap met proefperiode

by Steffi
(Nederland)

Tien weken zwanger, inmiddels alweer acht weken niet meer… ben ik nog aan het ontzwangeren? Fuck. Ik leefde zo lang toe naar moeder worden. Ik ben moe.

Emotioneel gezien weet ik niet zo goed hoe het gaat eigenlijk. Geen tijd om daarbij
écht stil te staan. Ik hoor al mensen zeggen ‘onzin, dan maak je er tijd voor’!
Ben ik verdrietig om het verlies of kijk ik vooral vooruit? Beiden?

Mijn baarmoeder huilt rode tranen voor me, soms tranen met tuiten. Nu nog. M’n buik verkrampt. Is dat de bedoeling? Ze zeggen dat het niet zo hoort. Ik wil door, mijn lijf trekt aan de noodrem.

Ik heb mogen ervaren hoe het is om zwanger te zijn. Al was het maar op proef.
Ik kan je vertellen, het was fantastisch.

Mogelijk zijn er nu een aantal moeders aan het steigeren. Moeders die veel klachten hebben moeten doorstaan. Ik had ze nauwelijks. Was dat dan een voorbode op dat het ook zo snel is geëindigd? Nee dat kan haast niet.

‘Het is niet goed jongens’, zei de aardige verloskundige met haar mooie krullen. De tijd stond stil. Een beeldscherm met een verkeerd plaatje op mijn netvlies gebrand. Ik kreeg een brief met wat ik moest doen wanneer het fout gaat. Niet áls, nee, wanneer. Dat was het dan.

Volgende week terug. Dan zouden we een afspraak maken in het ziekenhuis om de natuur een handje te helpen als mijn lijf mijn kind nog niet vaarwel had gezegd.

Moeder natuur had de volgende week een foute grap voor ons in petto. Het hartje klopte ineens. Shit. Ik heb gerookte zalm gegeten en wijn gedronken. Dat was niet erg stelde ze me gerust.

Wat nu? Er is hoop en angst.

Parallel aan dit proces moesten we lieve opa laten gaan. Maar hij mocht nog niet gaan, hij moest nog 9 maanden wachten. Oh nee, toch niet. Grapje.

Op de dag van zijn begrafenis begon mijn baarmoeder mee te huilen. Paniek, als ik er maar bij kon blijven. Dat stond mijn lijf gelukkig toe.

De volgende dag was het zeker. Ik ben mijn kind écht kwijt. Best pijnlijk wel. Letterlijk.
En hoe gaat het dan? Dat vragen mensen. Lieve mensen om mij heen die al weten wat er is gebeurd.

Ja jongens. Het gaat wel ofzo. Als een gek aan het zoeken naar hoe je een miskraam doorstaat.

‘Ach, je was nog niet zo ver’. ‘Je kunt in ieder geval zwanger worden’. ‘Komt wel goed (schatje?)’, ‘Het scheelt dat je nog niet weet of het een jongen of een meisje was’, ‘Ik weet zeker dat jullie toch wel ouders worden’.

Op internet worden deze opmerkingen geplaatst onder de categorie ‘wat je niet moet zeggen’. Ik heb er geen last van. Ik merk hoe oprecht de intenties zijn. En ik pas ervoor dat mensen op moeten letten wat ze tegen me zeggen.

Zelf ben ik trouwens een ster in sarcastische rotopmerkingen als ik er met mijn vriend over praat. Die vallen écht in de categorie ‘wat je niet moet zeggen’.

Ineens valt op dat het vertellen over mijn miskraam een poort is naar het delen van ervaringen. En jeetje, wat zijn er veel vrouwen die dit hebben moeten doorstaan. Ik voel compassie en verbondenheid.

Maar hoe gaat het nu eigenlijk? Alle invloeden van anderen, die ik zelf ook nog eens opzoek. Het lijkt niet meer authentiek hoe ik me voel.

Ik geniet oprecht van dingen en ik ga kapot. Ik slaap goed en voor geen meter. Ik zet m’n schouders eronder en soms wil ik gewoon weg. Ik ervaar zwangerschapsdementie… of miskraamdementie?? M’n lijf doet pijn en ik ben moe. Hoe lang blijft dit zo? Kan het niet gewoon duidelijk zijn?

Vaak merk ik dat ik mezelf aan anderen meet. ‘Bij haar was het veel heftiger’. ‘Dat gezin maakt veel ergere dingen mee’. Dus niet zeiken en doorgaan. Diskwalificeer ik daarmee mijn gevoel of is het terecht? Nee hè?

Tegen mijn cliënten zeg ik dat ze zichzelf niet hoeven te vergelijken met anderen, niemand anders bepaalt hoe je je zou mogen of moeten voelen. Maar daarmee wil ik ook niet zeggen dat ik me heel anders zou voelen als ik het niet deed. Ik heb geen glazen bol. Alleen maar een plastic bol met glittertjes :-). Ik moet het doen met wat er nu is.

Bij deze besluit ik dat ik mijn miskraam zie als een zwangerschap met proefperiode. En we zitten nu in een tijd van evaluatie of we er klaar voor zijn. Gevoelsmatig 100%, allebei. Dat is duidelijk.

Maar misschien moeten we opschieten met onze verbouwing zodat we er ook écht 100% klaar voor zijn. Misschien moet ik eens kijken naar alle stressfactoren in mijn leven en nu eens écht doen wat goed is voor mijn gezondheid. En misschien moet ik er gewoon niet mee bezig zijn en vertrouwen op wat komt.

Het is trouwens niet zo dat ik altijd bezig ben met de miskraam. Ik probeer er hoe dan ook wat van te maken.

Geen idee waarom ik dit heb geschreven. Geen idee of ik dit ga delen of niet. Als je het kunt lezen heb ik het dus wel gedaan en dan hoop ik dat ik hiermee ergens aan bij mag dragen. Wat dat dan ook is. Met liefdevolle bedoelingen natuurlijk.

Aan alle vrouwen die een miskraam meemaken of hebben meegemaakt, ik leef met je mee.

Liefs Steffi

Click here to post comments

Join in and write your own page! It's easy to do. How? Simply click here to return to Jouw miskraam verhaal.