Wat is er eigenlijk allemaal gebeurd???

Zwanger worden is bij ons nooit een vanzelfsprekend iets geweest. Gelukkig hebben we al een pracht ventje van bijna 4.
Na 2,5 jaar proberen en bijna een jaar in een fertiliteitskliniek te lopen was ik ineens 12 dagen overtijd en zwanger. Mijn man, zoontje en ikzelf konden ons geluk niet op. Zoiets moois na al de ellende die wij de laatste 2 jaar hebben meegemaakt. De roze wolk was aanwezig..
Helaas van korte duur..

Vanmorgen werd ik wakker, normale dag, kleine aankleden, wegbrengen en op naar werk. Tijdens het aankleden kreeg ik een naar en erg pijnlijk gevoel aan de linkerkant van mijn gehele buik. Het zweet stond op mijn rug.. Gelukkig was dit na 20 minuten redelijk weg en kon ik vertrekken. Op werk aangekomen, en al heerlijk bezig, kwam deze buikpijn ineens terug, extreem heftig. Binnen 5 minuten kon ik niet meer recht Op staan, en ongerust belde ik de huisarts. Ik mocht direct komen en vol in tranen van pijn en ongerustheid kwam ik aan. Na snel onderzoek werd ik doorgestuurd naar het Ziekenhuis.

Al huilend en in paniek werd ik naar een behandelkamer gebracht voor onderzoek. Hier werd ik ontvangen door lieve artsen, die mij erg serieus namen. Helaas merkte ik toen al dat ik bloedverlies kreeg. Te in beslag genomen door mijn buikpijn had ik niet direct door wat er aan de hand was. Al snel kreeg ik het nieuws te horen. Het is naar alle waarschijnlijkheid een miskraam..
Mijn wereld stortte op dat moment echt in. Voelde me leeg, mislukt, stom, boos en verdrietig. Waarom.... wat heb ik niet goed gedaan.

Vrij snel kreeg ik een morfine spuit tegen de pijn, en na een half uur ongeveer was ik zo stoned als een garnaal. Ik mocht naar huis, en over een paar dagen gaan ze kijken of mijn lichaam het vruchtje heeft afgevoerd... is dit niet het geval dan krijg ik of tabletten of word het verwijderd. Weet niet wat me overkomen is.

Het allerergste waar ik mee zal moeten leren leven, is dat we zo blij waren dat we in onze naïviteit het onze lieve zoon al hadden verteld. Nu moesten we vertellen dat hij nog geen grote broer wordt. Hartverscheurend verdrietig was hij. Dat brak mijn hart. Wat ben ik voor moeder en voor een vrouw... Gelukkig kon ik hem goed troosten en dingen uitleggen, maar voel me enorm schuldig en mislukt.
Spannende dagen breken nu weer aan.

Wat is er in hemelsnaam allemaal gebeurd....
Help.

Click here to post comments

Join in and write your own page! It's easy to do. How? Simply click here to return to Jouw miskraam verhaal.