Voor mij was je er al lang.

by Anoniem

Mijn lieve kleine baby,
Voor mij was je hier. Ik wilde je zooo graag, de eerste maand was je er nog niet dit vond ik heel jammer. Bij de 2de maand voelde ik zelfs de eisprong, 3 dagen later had ik innestelingsbuikpijn. Vanaf dat moment was je al bij mij. Ik was verliefd op het idee dat je in mij groeie. Kort daarna werd ik ook misselijk, mijn borsten gevoeliger en veel slapen in het weekend. Voor mij was het nu definitief dat jij in mijn buik was. Ik was helemaal verliefd en vrolijk dat jij in mijn buik groeie. Ook al kon ik het nog niet bewijzen. Toen ik niet ongesteld werd deed ik een zwangerschapstest. Hier kwam 1 heel fel rose streepje en 1 heel vaag streepje. Dit was voor mij meer dan duidelijk. Jij was hier. Jij was in mijn buik. Ik werd niet gek, je was er echt. Super blij vertelde ik dit aan jou papa om 5uur sochtends. Papa vond dat ik te hart van stapel liep en ik een paar dagen moesten wachten en dan nog een test moest doen. De dag erna was het 2de streepje een beetje duidelijker.
Vrijdag deed ik nog een test maar dan een digitale test. Zwanger 1 - 2 weken. Helemaal in de wolken was ik. Zie je nou zei ik. Ik ben zwanger. Papa was niet zo enthousiast als bij jou zus. Dit deed mij pijn. Maar ik liet mijn geluk niet weg nemen. Jij was hier in mijn buik. Zingend van plezier fietse ik naar het werk. Ik wilde het uit schreeuwen van geluk, maar hield me een beetje in. Helemaal verliefd op het idee. Jou zus werd grote zus. Wij kregen nog een kindje. In mijn hoofd werd alles voor je geregeld. De eerste echo was gepland op 8-8 19.00uur. Hier zouden wij jou voor het eerst gaan zien. Wat duurde dit lang. Ik moest geduld hebben. Ik wreef vaak over mijn buik van geluk dat jij hier in mijn buik was. Maar toen... op dinsdag 19juli rond 3uur kreeg ik hele erge buikpijn. Het voelde niet goed. Ik ging naar de wc en verloor heel veel bloed. Het eerste dat door me hoofd ging was. Ik heb een miskraam. Ik greep mijn buik vast in de hoop jou nog even vast te kunnen houden. Ik wilde dit niet. Ik wilde jou niet kwijt. Ik wilde jou zo graag. Zo ontzettend graag. Ik heb gewacht tot de ergste pijn weg was. Me afgeveegt en ben met pijn in mijn hart in bed gekropen. Daar heb ik verder gehuild. Papa werd daar wakker van en zei het kan ook iets anders zijn. Ik zei nee en legde hem uit wat ik voelde. Ik wist het zeker. Jij was er niet meer. Bij iedere steek in mijn buik, was het ook een steek in mijn hart. Je kwam steeds meer los van mij. Nu was ik weer alleen. Alle verliefdheid was over. Ik wilde dit niet meer. Het deed zoveel pijn zo ongeloofelijk veel pijn. Ik weet niet wat meer pijn deed de krampen of het idee dat ik jou verloor. Ik denk het laaste. Ik wilde verdwijnen. Gewoon weg van alles. Ik wilde dat dit stopte. Ik wilde stoppen met voelen. Ik wilde helemaal niks meer. Ik wilde weg ergens naar een bodemloze put waar geen gevoelens en gedachten meer waren. Ik kon dit niet. Maar ik moest er was nog iemand anders die mij nodig had. Ik moest opstaan ik moest ik probeerde niet de hele tijd te huilen. Ik probeerde te lachen. Heb met je zus nog geschommeld in de tuin. Maar mijn gedachten waren niet bij haar maar bij jou. Ik wilde jou ik wilde jou gewoon terug in mijn buik. Gewacht tot je zus sliep. De verloskundige gebeld. Het leek inderdaad op een miskraam. Kreeg tips en dinge om op te letten. Mocht niet in bad enzo.
Ik belde jou papa huilend op. Hij nam niet op. Helemaal alleen met mijn gevoelens. Even later belde hij terug. Ik weet niet meer wat ik gezegt heb. Ik heb vooral heel veel met pijn uit mijn hart gehuild dat ik ons kindje kwijt was. Ik gaf mezelf er de schuld van. Had ik beter naar me lichaam moeten luisteren toen ik moe was. Heb ik te veel stress veroorzaakt. Wilde ik je te graag dat het daarom mis ging?
Voor de rest van de wereld van je nog maar een foetus. Onder de 6 welen zo wie zo geen hartslag. Beter nu dan later toch? Ik weet allemaal lief bedoeld maar voor mij was je al hier. Voor mij liep jij al door het huis. Mijn mama gebeld want ik kon dit niet alleen. Ik kon niet alleen zijn en nog voor je zus zorgen. Je zus merkte dat er iets was en wilde de hele tijd op de arm het was me gewoon te zwaar. Jou oma en opa kwamen, ze waren onder weg. Papa vond dat ik zo verdrietig klonk dat hij van zijn werk naar huis is gekomen. Ik wilde alleen maar bij hem zijn en in zijn armen huilen. Ik moest van hun eten en drinken. Ik wilde niks ik wilde alleen maar jou. Heb een aantal keren moeten braken, kwam niks uit, zat niks in. Ik denk van de stress vermoeiheid en het feit dat mijn lichaam wel nog ergens dacht dat ik zwanger was. Ik wilde weg, heel verweg van alles. Gedachten schoten door me hoofd. Tranen waren op en kon alleen maar gevoelloos voor mij uit kijken. Tot de tranen weer bij gevuld waren. Waarom moest mij dit gebeuren. Waarom? Ik wil geen kinderen meer. Ik wil dit niet meer. Ik wil dit nooit meer. Hoe doen mensen dit. Hoe kom ik hier uit. De pijn was me te intes ik wist het niet te plaatsen. Maar voor de rest van de wereld ging de dag gewoon door. Die van mij stopt en er hoefde ook geen volgende meer te komen. Liet alles maar verdwijnen. Het was buiten meer dan 38graden. Hield geen water niks binnen. Mijn lichaam was op. Tot 2x toe flauwen ambulance bij de deur. Ik wilde niet meer. Ik wilde maar slapen. Maar mijn hoofd was te druk en ik kon niet slapen. Mensen blijven mij wakker schulden wilde dingen van mij weten. Ik wilde maar gewoon terug naar de grond en weg...
Na een nacht draaien en woelen mijn hoofd iets meer ruimte te hebben gekregen. Het bloede minder heftig en minder pijn. Had ik het gevoel ook iets meer lucht te krijgen. Het gevoel dorst kwam ook weer te voorschijn. De pijn was wat verdoofd. Ik had het gevoeld dat ik verdoofd rond liep. Verdoofd keek ik naar de tv het deed me allemaal niks. Ik wilde het liefste jou gewoon terug. Nu afwachtend tot het bloeden stopt, kijken of je helemaal weg bent. Dan wachten tot de nieuwe menstruatie misschien geven we het dan een nieuwe kans. Maar voor nu wil ik alleen maar jou en heb ik gewoon de tijd nodig om aan dit alles te wennen. Weer even te leren adem halen zonder huilen, pijn in me borst, druk op me hoofd en schuldgevoelens. Vergeten zal ik je nooit. Meer dan welkom was jij. Nu blijf jij mijn eerste miskraam.
Met een diepe zucht en op gedroogde tranen op mijn wangen sluit ik hier mijn verhaal.

Click here to post comments

Join in and write your own page! It's easy to do. How? Simply click here to return to Jouw miskraam verhaal.