Nacht waarin alles veranderde...

by Marjolein Klement
(Nederland, Emmen in Drenthe )

Ik ben een jonge vrouw van 26 en mijn vriend (die 20 jaar ouder is) en ik waren in de veronderstelling dat we niet op een natuurlijke manier zwanger konden raken. Dus we hadden besloten dat het Oke was en dat we geen kinderen samen zouden nemen.
Tot 3 dagen geleden in de nacht van 12 op 13 juli.
Ik werd na 4 maand dacht ik ongesteld.
Bij mij is het van jongs af aan al het geval dat ik een hele onregelmatige cyclus heb met of zonder gebruik van de pil.
Ik had die bewuste dag wel klachten die leken op dezelfde klachten die ik had als ik menstrueerde.
De pijnlijke steken in rug en onderbuik werden gedurende de avond steeds heftiger.
Toen mijn vriend en ik een tijdje op bed lagen had ik een bepaalde druk waarvan ik dacht dat ik moest plassen.
Toen ik uit bed wilde stappen om naar het toilet te gaan, bleken achteraf mijn vliezen te breken, want ik dacht in eerste instantie dat ik in mijn ondergoed plaste.
Ik ben naar het toilet gelopen en zag dat ik bloedverlies had. Nog geen 10 seconden later viel er iets uit me.
Nadat ik mijn vriend had geroepen en hij het goed bekeek zag hij een hoofdje en armpje.
Het kindje was er niet helemaal uitgekomen en zat nog deels vast.
Nadat we de huisartsenpost hadden gebeld die een ambulance hebben opgeroepen kwam het besef een beetje.
Na een kort ritje naar het ziekenhuis, waar we overigens heel goed zijn opgevangen,
bleek het een vroeggeboorte te zijn. Ik was
16 weken zwanger en had het kindje verloren.
Doordat het kindje nog vast zat met zijn beentjes en voetjes, kreeg ik in het ziekenhuis wee-opwekkers en medicatie waardoor mijn baarmoeder weer week werd en ik dus kleine ontsluiting zou krijgen. Hierdoor kon het kindje en later de placenta op een natuurlijke wijze toch nog mijn lichaam verlaten. Ik heb ook nog gewoon weer wee├źn gehad en moeten persen wat een hele rare ervaring was.
Ik heb niet geweten dat ik zwanger was, ik had meerdere zwangerschapstesten gedaan en die waren negatief.
De klachten die ik achteraf wel had zoals vermoeidheid en misselijk heb ik toegekend aan het feit dat ik mijn suikermedicatie had aangepas waarvan ik misselijk en vermoeid kon raken.
Verder groeide ik niet maar viel juist af.
Mijn vriend en ik hebben besloten het kindje in het ziekenhuis achter te laten waar het gecremeerd word en uitgestrooid word bij een crematorium bij ons in de omgeving op een kinderveldje.
We hebben het kindje wel een naam gegeven maar die is puur voor ons 2-en. Voor onze familie en vrienden benoemen wij het als ons kindje of onze zoon.
Al met al een hele vreemde ervaring wat ik hier nu allemaal intyp maar dit helpt me wel met het verwerken.

Comments for Nacht waarin alles veranderde...

Click here to add your own comments

Aug 26, 2018

by: Jozette

Rene en Marjolein, Ik wil jullie heel veel sterkte wensen met het verlies van Finn. Ik hoop dat jullie de steun (die jullie nu juist zo hard nodig hebben) bij elkaar kunnen vinden en dat het verlies van jullie kindje niet tot een breuk zal leiden, maar jullie relatie juist intenser wordt en de band tussen jullie zal versterken... Lieve groet, Jozette (eigenaresse Dagliefkindje)

Aug 26, 2018
Finn
by: Rene Ackermann

Inmiddels hebben we besloten dat de hele wereld het mag weten. Onze zoon Finn heeft het helaas niet gered.Ook wij hadden het bijna niet gered.
Een onverwachte zwangerschap en het vervolgens verliezen van het kindje riep zoveel emoties op.
Als je die allebei op je eigen manier verwerkt gaat het mis.
Ik heb deze bewuste nacht beleefd met intense emoties. Onze zoon was 16 weken oud en al helemaal compleet
Toen Marjolein bevallen was en nog met de placenta bezig was had ik een bakje op schoot. Daarin water met ons kindje. Wat een wonder . Wat ongelofelijk dat er uit onze liefde een mensje was ontstaan. Ik bekeek hem met gevoelens van ongeloof en liefde.
Ik wilde voor hem zorgen al kon dat niet meer. Ik bewoog en het hoofdje stootte tegen de rand.
Dat deed pijn bij mij al voelde hij het niet meer. Ik zag een vechtertje die het had moeten opgeven.Al die tijd hadden wij het niet geweten.en konden we ook niets voor hem doen. Marjolein kwam die nacht niet aan haar gevoelens toe.de volgende dag was ik verdoofd door teveel emoties. De dagen erna ging het mis .
Inmiddels hebben we elkaar terug gevonden en proberen we het samen een plekje te geven.
Opnieuw beginnen.... Maar Finn zullen we nooit vergeten...

Click here to add your own comments

Join in and write your own page! It's easy to do. How? Simply click here to return to Jouw miskraam verhaal.