Moederdag zonder kind

by Sandra

Ik wieg mijn lege armen
en leg ze om mijn schoot,
in stilte biddend: “Heere,
het verlangen is zo groot.”

Waarom die lege kamers;
waarom is het zo stil?
“U kent toch ook mijn hart,
dat ik graag zorgen wil?”

Als ik in een gezin ben,
geniet in zo hard mee.
Maar kom ik daarna thuis,
dan zijn wij ‘maar’ met z’n twee.

Begrijp me niet verkeerd,
ik wil ook echt niet klagen.
‘k Ben dankbaar dat we samen zijn,
maar toch zijn er die dagen.

Dat alles op me afkomt,
dan voel ik me alleen.
Een thuis is niet hetzelfde
als ‘gewoon een huis van steen’.

Een huis gevuld met liefde,
met tranen en een lach.
Met zorgen om te delen,
ook al heb je niet je dag.

Het voelt soms zo onzeker,
zal het ooit wel zo zijn?
Dit huis gevuld met spelen,
lachen, gillen en soms pijn?

Dat als ik een dag thuis ben,
de stilte niet meer is
dan een vage herinnering
en soms een klein gemis.

Maar of die dag ooit komen zal,
dat weet ik nu nog niet.
Zo leef ik door, van maand tot maand
met hoop en soms verdriet.

Het voelt soms onbegrepen,
maar wat men dan ook vindt:
in mijn hart ben ik een moeder,
een moederdag zonder kind…

Click here to post comments

Join in and write your own page! It's easy to do. How? Simply click here to return to Gedicht voor overleden kind.