Mijn lief kindje

by Jiske Emnelot
(Vlaardingen )

Mijn lief kindje,

In mijn buik, warm en vol liefde, uitkijkend naar jouw komst, heb ik jou zien ontwikkelen van iets heel kleins en vaags tot een baby met handjes en voetjes. Spelend in mijn buik van de ene salto naar de andere, kijken Michael en ik met tranen in ons ogen van geluk tijdens de echo’s om jou zo levendig en gezond te zien.

Wij weten nog niet of jij een jongen of een meisje gaat worden, maar een gevoel hebben wij wel. Jij wordt een jongen en Michael heeft een ingeving gekregen over een naam voor jou. Beiden weten wij direct, deze naam willen wij aan jou geven. Nog 3 weken wachten voordat wij gaan horen of jij ook daadwerkelijk een jongen wordt. Ondertussen bedenk ik nog een meisjesnaam, die wij ook heel mooi vinden.

Iedere dag kijk ik naar mijn groeiende buik en voel ik hoe trots ik ben. Zo dankbaar en blij dat ik mag ervaren hoe het is om jou in mij te voelen groeien, dat wij met elkaar hebben gekozen om met z’n drieën een gezin te gaan vormen. Ik voel me gezegend. Michael voelt hetzelfde. Hij zegt iedere dag als hij weggaat dat hij van ons houdt. Als hij wakker wordt midden in de nacht gaat zijn hand direct naar mijn buik, omdat jij daar in zit. Hij kan niet wachten om jou in zijn handen te nemen en jou te koesteren. Jij bent werkelijk ons grootste cadeau.

Bij ons is het namelijk niet vanzelfsprekend om zwanger te mogen worden. Wij hebben al vele tranen gelaten toen de dokter ons vorig jaar vertelde dat zwanger raken uitgesloten lijkt, als wij niet een IVF Icsi traject ondernemen. Voor iemand zoals ik die in wonderen gelooft met het idee dat als een ziel bij ons geboren wil worden, het zal komen, was de klap hard maar de hoop om natuurlijk zwanger te worden absoluut niet verdwenen. Ook was ik 6 maanden daarvoor zwanger geweest, maar heb ik een miskraam gekregen na 6 à 7 weken. Dit heeft ons veel verdriet gedaan! Hoe kort ook, wij zouden papa en mama worden en de toekomst was ingekleurd, de babykamer al ingericht al dan niet in ons hoofd en onze lang gekoesterde wens was in vervulling gegaan. Met dit in ons achterhoofd houdend hebben wij na overleg samen besloten om de natuur zijn gang te laten gaan en daar waar wij konden te durven loslaten, vertrouwen te hebben, gezond te leven en bovenal elkaar heel erg lief te hebben.

Na bijna een jaar verder te hebben geleefd, heeft er geen wonder plaatsgevonden. Is het dan niet voor ons weggelegd, hoort het niet bij ons pad? Of moeten wij juist wel in actie komen door een IVF icsi traject te gaan volgen? En wat zegt dit dan over mijn geloof in wonderen en over mij? Ben ik mijn grote wens om een kind wegwijs te maken in het leven weg aan het stoppen om het zo ogenschijnlijk dragelijker te maken, omdat het er nu niet is? En wat als ik straks te oud ben en hierdoor onze kans om in verwachting te raken heb verspeeld? Dit zijn vragen die bij mij de revue passeren en ik blijf zonder antwoorden. Totdat een vriendin mij een duwtje in de rug geeft om eens te gaan praten met haar nicht die ook een IVF icsi traject heeft gevolgd en daar 2 gezonde kinderen uit voort heeft gebracht. Ik ben dit gesprek aangegaan en tijdens het gesprek durf ik mijn grote wens weer toe te laten en ervaar ik dat deze groter is dan wat dan ook. Ook groter dan mijn overweldigende angst voor het ziekenhuis en ingrepen. Want met een IVF traject is het duidelijk dat ik een eicelpunctie moet ondergaan. Dit staat nog los van het feit dat er 4 weken lang hormonen in mijn buik moeten worden toegediend. Door het gesprek met de nicht van mijn vriendin voel ik weer hoop ontstaan.

Ik bespreek IVF icsi met mijn vriend en hij wil dit heel graag proberen. Hij is er altijd klaar voor geweest, maar hij heeft de keuze bij mij gelaten, de lieve schat. Wat een liefde en geduld moet je dan hebben! Ik heb dit zo gewaardeerd, want ik heb de tijd nodig gehad om tot deze beslissing te komen.

Zo volgt het IVF traject en dit doen wij zo veel mogelijk in stilte op een paar vrienden na. Het is ons traject. En wat blijkt, ik ben van de eerste poging direct zwanger. Ons geluk kan niet op. We zijn in verwachting! In verwachting van ons kind, verwachtingsvol van ons gezin, onze liefde, de liefde die wij mogen gaan delen en vermenigvuldigen. Familie en beste vrienden lichten wij in na de eerste echo na 7 weken. En na 12 weken volgen alle andere lieve vrienden en mensen waar wij veel om geven. De vreugde bij iedereen kan niet op.

Het moment dat jij in mijn buik zit, warm en vol liefde, breng jij vreugde in onze harten. Jij maakt van mij een mama en van Michael een papa. Jij maakt van moeders en vaders - oma’s en opa’s, van broers en schoonzussen - ooms en tantes, van de kinderen van mijn broers en schoonzussen - nichten en neven en van onze nichten, neven en vrienden - tantes en ooms. Een nieuw leven komt eraan en dit doet zo iets moois bij ons en alle mensen om ons heen. Dat is met geen pen te beschrijven.

Ik lig op de bank te slapen nog ver voor bedtijd, want zwanger zijn maakt moe. Ik wordt wakker om 20:50 en sta op. Ik heb buikpijn en loop naar beneden. ‘Lieverd, ik heb buikpijn, best hevig,’ zeg ik tegen Michael. Ik ga naar het toilet en verlies een klein straaltje rood bloed. Ik loop geschokt terug naar mijn vriend, ik verlies rood bloed. Hij wacht geen seconde en belt de verloskundige. Ik ga zitten op de bank en roep; ‘ik verlies volgens mij water’ en ren naar het toilet. Daar begin ik hevig te bloeden, waarop mijn lieve schat tegen mij zegt dat het helemaal fout zit. Ik begin te huilen en nee te roepen, nee alsjeblieft nee, dit kan niet waar zijn. Michael begint ook te huilen en mij stevig vast te houden. Ondertussen verlies ik zoveel bloed en 5 minuten later heeft Michael ons kindje in zijn handen. Onze baby die al helemaal af is, maar nog heel klein. Dit is zo hartverscheurend en ik kan alleen maar sorry uitbrengen, sorry dat dit gebeurt, sorry dat je te vroeg vader wordt, sorry dat het fout gaat, sorry naar ons kindje, SORRY! ‘Dit is niet jouw fout,’ zegt Michael. Mike zit dicht bij mij op de vloer bij het toilet verslagen met zijn kind in zijn handen. Ik kan op dat moment bijna niet naar ons kindje kijken, want het doet teveel pijn dat onze baby niet meer in mijn buik zit. Huilend laat mijn lieverd mij zien dat wij inderdaad een jongen hebben gekregen. Hij wilde hem zo graag in zijn handen nemen, maar dit was veel te vroeg.

Met heel veel liefde noemen wij jou Tyler. Met heel veel liefde zul jij altijd bij ons horen. Met heel veel liefde ben jij onze zoon, kleinzoon en neefje. Met heel veel liefde respecteren wij jouw keuze om zo kort fysiek bij ons te zijn. Met alle liefde die wij in ons hebben, kunnen wij zonder twijfel zeggen dat wij heel dankbaar zijn dat jij bij ons bent gekomen. En hoe zeer het ook doet en hoe verschrikkelijk wij jou ook missen, hadden wij jou niet willen missen. Dankjewel onze lieverd! Wij erkennen jou! En als wij ooit nog het geluk mogen ervaren om een gezond kindje op de wereld te zetten, zullen wij hem of haar vertellen dat hij of zij een grote broer heeft. Wij zullen jou nooit vergeten. En zoals ik in mijn afscheidsbrief voor jouw crematie heb geschreven: Michael is mijn grote liefde en jij lieve Tyler bent mijn grote liefde. Voor altijd de onze❤️

Nu doet het nog zo’n pijn en ben ik in diepe rouw om jou. Moet ik ook nog flink ontzwangeren met alle kwalen van dien. Maar zoals Michael zegt; ‘deze pijn kunnen wij alleen maar voelen, omdat er al zoveel van jou gehouden wordt!’ Dat jij deze liefde altijd bij jou mag dragen, onze lieve schat.

Getekend met mijn hart, mijn leven en alle vreugde die ik in me heb.

Jiske Emmelot

Click here to post comments

Join in and write your own page! It's easy to do. How? Simply click here to return to Jouw miskraam verhaal.