Hebben jullie advies voor mij? Ik voel mij zo verdrietig

by k.
(anoniem)

Hallo,

Even de situatie schetsen.
Vorig jaar is er een einde gekomen na een (knipperlicht)relatie van bijna 2 jaar!
Was er kapot van, want de laatste maanden ging alles zo goed tussen ons maar zijn ex (de mama van hun kindje samen) is tussen ons komen in te staan en hij heeft voor haar gekozen!
Heb heel veel verdriet gekend in die periode, maar zoals men altijd zegt liefdesverdriet slijt! En dit was ook het geval bij mij!
Dacht ik althans....

Had hem lange tijd niet meer gehoord of gezien tot in juni hij plots weer contact met me opzocht! En het duurde niet lang of hij stond aan men deur, in zak en as....hij kwam vertellen dat het niet goed ging in zijn relatie en dat ik gelijk heb gekregen!
En eerlijk....Had er eigenlijk echt medelijden mee maar tegelijkertijd besefte ik dat het nog niet over was mijn gevoel!

Na lang praten, bijna een hele nacht (het voelde voor alle 2 zo vertrouwd) hadden we
het niet meer over zijn huidige relatie maar over onze relatie, ik keek hem aan en hij mij...
En ja.... van het een kwam het ander!

De periode erna was ik vaak misselijk maar stond er niet bij stil want het was net die warme periode en ik dacht dat het daardoor kwam, dat ik zo ongemakkelijk was van de hitte! Nog een beetje later (29/07) merkte ik dat ik overtijd was, toen wist ik dat het niet van de hitte was!
Test gaan halen en ja hoor was zwanger! Afspraak gemaakt bij de dokter... 4 weken ver!

Ik kan niet omschrijven welk gevoel het mij gaf, enerzijds geweldig anderzijds dacht ik: o jee en nu? Hoe zal ik dit vertellen aan mijn ex? Aan mijn omgeving? Durfde het nog niet te vertellen uit schrik dat ze gingen vragen wie de papa was, en dat kon uiteraard niet vermeld worden!
Ik heb Wel een paar keer gevraagd aan men ex om langs te komen maar het paste nooit! Hij was de enige met wie ik erover kon spreken... Ik kon mijn vreugde/angst/verdriet met niemand delen! Maar ik wou het kindje dolgraag want ik besefte dat dit mijn enige en laatste kans zou zijn, ook al zou ik er hoogstwaarschijnlijk alleen voor gestaan hebben!

Op 19 Augustus liep het mis! 😒😒😒
Pijn in men buik, bloedingen... ik had een miskraam. Vruchtje is vanzelf afgekomen dus curettage was niet nodig!
Ik voel me zo leeg, zo verdrietig, zo slecht!

Ik kan er met niemand over praten...
Niemand weet van de zwangerschap... en dan moet ik gaan vertellen dat ik een miskraam heb gehad.
Ik leef voor de moment op automatische piloot! Opstaan, klaar maken, gaan werken, thuis komen eten en (proberen) slapen! Door dat niemand van iets weet moet ik zo normaal mogelijk door het leven gaan, vooral op het werk is het enorm moeilijk. En toch moet het zijn dat ze iets merken zowel enkele collega’s als klantjes, want heb al vaak de vraag gekregen of het wel gaat met me! En dan doen we weer alsof!

Maar.... en nu komt mijn grootste vraag!
Moet ik dit nu nog vertellen aan men ex?
Ik weet het niet! Het houdt me constant bezig.
Moet hij dit weten, of beter verzwijgen?

Hopelijk kan ik hier wat steun vinden en vooral een antwoord op mijn vraag! Want ik weet het niet, ben kapot vanbinnen en kan niet meer logisch nadenken!

Bedankt alvast
β€οΈπŸ’‹

P.S. Bedankt om even de tijd te nemen mijn verhaal te lezen!
πŸ’‹πŸ’‹πŸ’‹

Click here to post comments

Join in and write your own page! It's easy to do. How? Simply click here to return to Jouw miskraam verhaal.