Doei kleine druif

by F.

23 juli 2022. Mijn eerste menstruatie na het stoppen met de pil. Voorlopig mijn laatste menstruatie na het stoppen met de pil. Want 28 augustus 2022 was de zwangerschapstest positief. We waren verrast dat het zo snel was gegaan, we hadden er geen rekening mee gehouden. Maar wat waren we door het dolle heen. Onze families ook, niemand had verwacht dat ik, de jongste van mijn gezin, zwanger zou zijn van haar eerste kindje. Voor mijn schoonfamilie ook super bijzonder, omdat we 2 zware jaren hebben gehad. Een baby, zo gewenst en al zo geliefd. 16 september 2022, de 8 weken echo. Maar we waren te vroeg… mijn menstruatie klopte niet en daardoor de telling ook niet. Ik was pas 5 of 6 weken, was de verwachting. 23 september 2022 terug, het vruchtje moest wel gegroeid zijn en er moest een hartslag zijn. Die was er, traag. “Komt u over 2 weken terug, dan moet het echt goed zijn.” 7 oktober 2022 de derde echo. Erop of eronder… terwijl de vruchtzak in beeld kwam voel ik me leeg, ik zag geen verschil. Zoeken naar een foetus, met een volledige hartslag. Mijn druif, zoals ik het nu noem, heeft deze hartslag nooit mogen ontwikkelen. Mijn druif heeft nooit verder mogen groeien dan 7 weken. Mijn druif, die mij mama liet voelen, was ik kwijt. Hij moest er vanzelf uitkomen. Maar dat ging niet. Bij 10 weken heb ik met behulp van medicijnen afscheid genomen van mijn druif. Een trauma, wat ik waarschijnlijk mijn hele leven niet zal verwerken. Altijd bij me zal dragen. Nooit zal loslaten. Omdat ik dat niet kan of omdat ik dat niet wil. Dat weet ik niet precies. Maar mijn druif heeft mij, en mijn partner, laten voelen dat we ouders kunnen zijn. Dat wij ouders willen zijn. Dat wij klaar zijn voor deze volgende stap. Ik wil mijn druif ook bedanken, voor het zelfvertrouwen wat ik heb gekregen om mama te mogen zijn. Zelfvertrouwen wat mij, misschien iets beschadigd, bij mijn volgende zwangerschap de kracht geeft om te genieten. Misschien durf ik zelfs zofgeloos zwanger te zijn. Zo niet, is dat ook oké. Ik heb mijn druif niet opgevangen, of bewaard. Misschien vinden mensen dat erg, of raar. Ik kon dat niet. Het moment dat ik het kwijtraakte staat voor altijd in mijn geheugen gebrand. Ook in dat van mijn partner, die (voor mijn gevoel) er veel te dichtbij was. Maar samen zijn we sterker dan ooit… voor zover we dat nog niet waren na alle sh*t van de afgelopen tijd. We kijken met opgeheven hoofd naar de toekomst. Hopen op een gezond kindje. Maar we zullen nooit, maar dan ook echt nooit onze kleine druif vergeten. En zullen onze druif voor altijd dankbaar zijn dat wij zijn ouders mochten zijn, al was het veel te kort.

We couldn’t wait to hold you. Now we can only hold you in our hearts. 🤍

Click here to post comments

Join in and write your own page! It's easy to do. How? Simply click here to return to Jouw miskraam verhaal.