Dag lief kindje

by Joana
( Nederland)

13 november 2021 kwam ik erachter dat jij in mijn buik groeide. Ik was onverwachts zwanger en was gelijk zo blij! Mijn eerste zwangerschap en wat vond ik het spannend. Ik was pas 4.5 weken toen ik erachter kwam maar voelde me al zo zwanger door alle hormomen. Ik was al snel zo bang voor een miskraam, geen idee waarom want niks wees erop. Ik had daarom een vroege echo ingepland met bijna 8 weken om te zien of alles goed ging, en ja alles ging goed, een mooi kloppend hartje was er te zien en je groeide goed. Het is het mooiste wat ik ooit heb mogen zien! Mijn kindje die aan het groeien was in mijn buik, wat een bijzonder gevoel is dat. Steeds meer ging ik mij aan jou hechten en kreeg ik meer zelfvertrouwen. Het voelde als zekerheid, jij zou er komen... wij zouden papa en mama worden. Ik begon meer te genieten van de zwangerschap en keek uit naar de eerste termijnecho, die over een paar weken zou plaatsvinden. Eenmaal daar, zag ik een stil niet bewegend kindje op de echo. Ik dacht meteen wat ben jij gegroeid, maar ik kreeg geen reactie van de verloskundige en we voelde allebei; dit is niet goed. Toen vertelde ze ons dat ons kindje geen hartslag meer had. Ik kreeg paniek, en kon niet stoppen met huilen. Maar hoe dan? Ik voelde me nog zwanger (de hormonen gierde door mn lijf), ik heb geen bloedverlies gehad, alles leek te kloppen en toch was je in mijn buik overleden...
Je gaat naar binnen met het gevoel ouder te worden, en gaat weg met de wetenschap geen ouder meer te gaan worden. Dan is t in ene zo pats boem over, je droom valt gewooon in duigen en je kan er niks aan doen. Wat is dat hard zeg! Eenmaal thuis kreeg ik de moeilijke keuze, wil ik een curretage doen of wacht ik het af. Ik wilde graag afwachten, dus koos ik daarvoor. Het heeft bijna 3 weken geduurd voordat je eruit kwam. Al die tijd was ik wél zwanger maar niet van een levend kindje, wat een moeilijk gevoel was dat. Nog nooit heb ik zo veel verdriet en eenzaamheid gevoeld. En toen kwam je eruit in de vruchtzak die al zo groot als een peer was en nog helemaal intact! Ik wist niet wat ik zag. Ik heb het open gemaakt omdat ik je zo graag wilde bewonderen. We hadden immers al gezien dat je een mini babytje was geworden dus was ik tegelijkertijd heel nieuwsgierig naar je. En wat was je al ver in de ontwikkeling toen ik je zag! Een mooi gezichtje, met open mondje, armen met kleine handjes met elk 5 vingertjes, 2 schattige beentjes, met voetjes en teentjes. Alles zat er al aan... heel klein maar het was er al. En toen begon het rouwproces pas echt. Ik moest gaan accepteren dat jij niet meer terug komt en dat ik jou niet tot het einde heb mogen dragen. Het is nu 7 maanden verder, en ik heb er nog zo veel verdriet van. Ik had 22 juli 2022 uitgerekend geweest. Elke dag stel ik mij voor hoe je eruit had gezien, hoe je nu mijn kindje was geweest als ik geen miskraam had gehad. Het voelt soms zo oneerlijk dat het niet zo mocht zijn. Waarom moest mij dit gebeuren? Het is een vraag waar ik nooit antwoord op zal krijgen... En ik hoop dat de pijn met de tijd meer zal gaan slijten, maar ik zal het altijd bij me dragen. Zwanger van jou zijn was het aller mooiste maar tegelijkertijd ook het meest verdrietige wat ik ooit heb mee gemaakt. Dag lief kindje, bedankt dat jij er was! En vergeten doe ik jou nooit...❤️😪

Click here to post comments

Join in and write your own page! It's easy to do. How? Simply click here to return to Jouw miskraam verhaal.