9 weken.Onverwachts hier en onverwachts weer weg

by Sterre
(Utrecht )

Totaal onverwachts en ongepland was ik zwanger, en ik zat al op ruim 8 weken toen we erachter kwamen.
Mijn vriend had de grootste zorgen van ons twee en uiteindelijk zaten wij op een lijn met de gedachten dat het misschien niet verstandig zou zijn om het te houden, maar we wilden de echo afwachten...

Twee weken later zou ik op 10 weken moeten zitten, we gingen naar de verloskundige voor de eerste echo, daar werd ons leven weer op z'n kop gezet!
Het enige wat er door mijn hoofd bleef spoken die dag is wat de verloskundige zei: Het ziet er niet goed uit, het hartje klopt niet meer.
Het kindje was gaan stoppen met groeien tot 9 weken.
Hartverscheurend en moedeloos hebben we er over gesproken, tranen tranen en intens verdriet

Met in ons hoofd dat we nog niet zeker wisten of we het zouden houden of niet werd de keuze voor ons gemaakt, abrupt zonder enig pardon werd alles weggegooid, het leeft niet meer.
Een intense pijn en verdriet en als een messteek door m'n hart. Ik had niet verwacht dat ik het in zo een korte tijd zo erg kon lief hebben.

Na 3 weken eindelijk de spontane miskraam gekregen, wat een hel was dit. Helaas met het Corona-virus in het land konden mijn vriend en ik niet bij elkaar zijn.

De enige die ik nodig had en zó graag bij mij had willen hebben tijdens deze miskraam was er niet.

Wij weten niet goed wat we moeten doen met het vruchtzakje waar ons kindje in zit, begraven vinden we moeilijk en ik krijg er eigenlijk ook rillingen van.. maar 'weg doen' is ook te lastig op dit moment.

Ik kan niet stoppen met huilen, de tranen zijn oneindig, ik hoop op een dag dat wij hele mooie en vooral gezonde kindjes zullen krijgen.

Click here to post comments

Join in and write your own page! It's easy to do. How? Simply click here to return to Jouw miskraam verhaal.