Zooo trots

by Sigrid
(Amsterdam)

Vandaag is, na bijna 10 weken zwangerschap bij ons 'geboren' een heel lief klein kindje. Het is prachtig om te zien, met handjes en voetjes, oogjes en beginnende oortjes. Ik zie de navelstreng en ik denk zelfs een piemeltje.

Vorige week zagen we op een tussentijdse echo dat het hartje van ons kindje gestopt was na 8 weken en 5 dagen zwangerschap. We hadden al een echo gehad met een kloppend hartje, dus we waren vol vertrouwen. Ik had wel steeds een beetje bloedverlies en na een eerdere miskraam, vond ik het fijn bij 9 weken weer een echo te laten maken. Met slecht nieuws liep ik weer naar buiten.

We hebben vier dagen tijd gehad om de toekomstplannen bij te draaien, aan het verlies te wennen en voor te bereiden op een tweede afscheid van een zwangerschap.

Wij geloven dat het leven ons brengt wat nodig is. En dat bij een vroege miskraam er nog geen zieltje verbonden was aan het lichaam. Wij kijken vol verwondering naar dit prachtige creatuur van de natuur, wij omarmen het ontstaan. Wij nemen afscheid van een leventje, maar niet van een zieltje. Hij of zij heeft zich bedacht. Een andere plek gevonden, of komt later alsnog bij ons. Wat de reden ook is, wij geloven dat de reden goed is.

En wat viel het deze keer mee. Weinig krampen, weinig bloedverlies en wel een heel klein lief foetusje. Gelukkig zag ik het witte vlekje drijven. Het wonder der natuur wacht in de koude koelkast tot het morgen aan de aarde terug wordt gegeven. En ik ben trots, trots dat ik zoiets prachtigs samen met mijn man heb gemaakt.

Click here to post comments

Join in and write your own page! It's easy to do. How? Simply click here to return to Jouw miskraam verhaal.