Waarom 8 x mis. Waarom mag ik niet nog 1 x mama zijn?

by Natasha
(Nederland)

Ik ben via Google hier op de site gekomen, omdat ik een radeloze moeder ben....
Mijn naam is Natasha, ben 26 jaar oud en ben nu 10 jaar samen met een hele lieve man en wij hebben een hele knappe engel van een dochter.... met werkelijk blonde lokken en een zacht karakter. Haar naam is Destiny ( mijn lot ) mijn rots in de branding, het enige wat mij op de been houdt.
Ik weet niet goed of ik aan het juiste adres ben maar doe hier toch mijn verhaal....
Toen ik 17 jaar was, woog ik 52 kg. Ik kwam in 1 jaar tijd 23 kilo aan. Na 2 jaar ziekenhuisbezoek ben ik vanuit Limburg naar Genk ( België) gegaan, want ze konden mij hier niet meer helpen.... Ik had een enorm gezwel van over 7 cm op mijn eierstok en op de linker eierstok ook 2 gemiddeld 3cm. Ik moest mij op mijn 19e dus voor ogen houden dat waarschijnlijk mijn eierstokken eruit moesten. Het drong niet door; zo jong, zo naief. De operatie ging goed en ik moest 3 maanden later op controle.... Toen bleek dat ik zwanger was. Het kindje Destiny heb ik bijna verloren met 31 weken, en toch mogen dragen tot 37 weken... Ze was wat klein maar alles functioneerde goed.... Deze zwangerschap en bevalling ging echter niet zonder slag of stoot, want ik had veel klachten... Bekkeninstabiliteit, te hoge bloeddruk en de bevalling was een aangezichtsgeboorte ( een sterrenkijker ).
Na onze dochter bleef ik contstant de drang voor nog een kindje houden en hebben het ook gelijk weer geprobeerd. Maar tevergeefs, het lukte niet. Ik had verklevingen in de baarmoeder door de zware bevalling. Die waren verwijderd en ik kreeg het hormoon Clomide zodat het weer zou lukken. En ja, weer zwanger. Echo's waren goed tot op onze dochters 2e verjaardag. Ik ging voor de echo van 15 weken. Het hartje was gestopt en het kindje was zo erg vergroeid dat het niet herkenbaar was en zelf een gedroogde pruim leek.
Ik ben toen gecurreteerd en 2 dagen later met spoed opgenomen. Ik lag op de grond met 42 graden koorts en mijn man had me gevonden. Ik had bijna geen leven meer in me.... Met spoed naar het ziekenhuis en bleek ik een lijkenvergiftiging te hebben opgelopen... Ik weet niks meer want ik was van de wereld, maar mijn mans gezicht zei me genoeg. Ik moest opnieuw gecurreteerd worden, was erg zwak want de bloedplaatjes waren erg laag en ik was helemaal zwart op mijn borst van het reanimeren. De arts is die avond zijn excuus komen aanbieden. Hij zei; ik was stukjes weefsel en de placenta vergeten, tja wat moet ik dan zeggen?!

Nou goed, na 1 miskraam pak je je iets vlugger op en verwerkt wat verdriet.... maar het hield niet op... Ik heb 8 x een miskraam gehad ondanks dat ik er niet mee bezig was of zwanger wilde raken.... Ik ben op van elk verdriet! Iedere keer die hoop.... dat gevoel.... dat verlies. Ik realiseer me dat er ook mensen zijn, die helemaal geen kindje hebben.... Ik hoor steeds vaker; Tjonge ben toch blij dat je er 1 hebt en geniet ervan. Dat ik ook, maar ik heb die drang die wens.... Als ik zwanger kan worden zelfs van tweelingen, waarom verlies ik het dan? Ook al zei ik bij de derde miskraam; ik stop, ik raakte toch weer zwanger. Ik mocht geen hormoon gebruiken omdat ik met de kans op gezwellen zat... Stiekem die condoom toch maar niet, want ik wilde toch wel zwanger worden! Ik had wel geen zin, maar mijn ei voelde zo goed dat we moesten vrijen. Waarom doe ik mezelf dit aan? Waarom doe ik mijn man dit aan? Ik kan mezelf niet begrijpen, ben ik dan zon egoïst? Ik word gek van verdriet vooral nu ik weer 3 operaties heb ondergaan. Ik ben onlangs de derde keer geopereerd aan een baarmoeder die zodanig beschadigd was door die curretage dat ik naar Haarlem naar een specialist moest. Die man heeft de laatste operatie gedaan en noemde het, het Syndroom van Asherman! Dat is meestal na een niet goede en secure of mislukte curretage. Hier zit ik dus, met vanaf juli 2011 de laatste miskraam. Met toch stiekeme hoop maar met een depressie... Waarom moet ik nu de beslissing nemen; ik stop! Had ik maar nooit 8 x een kindje gezien, had ik nu maar gewacht dan was het niet zeker. Ik ben nu zo bang! Ik ben zo jong en moet nu al dat beetje vrouwelijkheid die ik bezit opgeven door fouten van artsen. Ik zal geen kind meer kunnen dragen, althans niet kunnen uitdragen.... Ik ben te beschadigd door 1 fout! Ik weet, ik ben niet de enige. En ja, ik heb een dochter... Maar dat geeft niemand het recht om te zeggen dat ik minder verdriet heb. Ik heb me altijd zo kranig gehouden, maar ik heb zoveel onverwerkt verdriet... Niemand om mee te praten, want die snappen mij toch niet. Waarom blijft mijn wens daar, zelfs nadat ik bijna 2 x tussen de plankjes heb gelegen? Ik weet niet wat ik moet, ik ben radeloos. Ik ben normaal een sterk persoon met veel goede moed. Ik heb mijn gevoelens altijd weggedrukt en een masker opgezet, maar nu kan ik dat niet meer. Ik moet toch blij zijn met 1 kind en me daar bij neerleggen? Waarom lukt me dit niet? wat moet ik nu?
Sommige zullen het wel niet kunnen volgen. Ik schrijf dit uit pure woede en verdriet. Niemand snapt me!

Het waren geen iets, het waren mijn kindjes! Ik weet hoe het voelt en wat het kan worden! Ook al is het een een hoopje cellen, het is van mij! Mijn baby'tje! Ik verlies het per keer steeds vroeger... Mijn baarmoeder was nu zo klein dat er nog maar een vrucht van 8 weken in paste.... Hij werd plat. Nu na een ziekbed van 6 weken en nog steeds herstellende kan ik dit niet geloven... Waarom is het leven zo cru! Bij goede mensen met zoveel wensen, worden de dingen te vlug ontnomen... Heb ik dan geen recht op verdriet? Iedereen zegt; dit doe jezelf aan, maar dit is ook niet waar ik voor kies... Ze denken dat als ik een kind heb dat ik dat gevoel van verlies niet heb, die drang niet heb, en die wens niet heb! Okay het zal anders voor mij zijn dan voor iemand die helemaal geen kindje heeft, maar geloof me... Ik had eerst een hart van steen, maar die is nu gebroken, ik ben op! Dit is meer een hulpkreet, wat moet ik nu? Ik krijg mijn verdriet niet verwerkt, mijn sterretjes mijn baby'tje aan de hemel, waarom?
Ik krijg het niet verwoord, en heb echt niemand... Zelfs mijn man vlucht en werkt heel veel,dus praten zit er niet in.
Wil alsjeblieft iemand reageren en me raad geven hoe jullie het doen? Want laatst moest ik naar een therapeut en een vrouw in de wachtkamer keek me heel vreemd aan, met vreemde ogen die dwars door je heen kijken. Ze kwam ineens naar me toe en zei; ik zie allemaal lichtjes om jou heen... Ik schrok me dood! Die lichtjes ging ze verder, zijn kinderen en wijken niet van je zijde..... Ik ben opgestaan en de auto in gevlucht! Ik heb in mijn hele leven nog nooit zo gehuild als toen.
Alsjeblieft wat moet ik doen om mijn verdriet een plekje te geven? Ik wil nog niet de beslissing nemen stempel; ik stop, ik stel het nog uit! Ik heb ook het hele ziekenhuisritueel tot aan IUI en Gonal f gehad, en elke 2 dagen echo's! Maar ben op! Ben doodmoe!
Het spijt me als het verhaal een verwarring is. Ik ben er zelf nu pas mee bezig om het uit te stellen! Help me!
Liefs Natasha

Comments for Waarom 8 x mis. Waarom mag ik niet nog 1 x mama zijn?

Click here to add your own comments

May 16, 2014
X
by: Anonymous

Ik maak hetzelfde mee.

Ik wil zo graag nog een kindje na het overlijden van mijn dochter.

Ze was 8 weken oud.
En ik heb nog een perfecte dochter nu bijna 4 maar dat gevoel is daar en blijft daar.

Het lijkt alsof ik niet tevreden kan zijn met wat ik nu heb ook al geniet ik er elke dag 200% van. Ik heb een gevoel; ik / mijn gezin is niet compleet.

Ik mis mijn dochter elke dag en ik hou van haar en zal dat blijven doen. Toch zou ik zo graag een derde willen om al die overige liefde te kunnen geven.

Je bent niet alleen maar onze sterretjes zijn er voor ons. Ik geloof dat ze ons kracht geven voor de moeilijke momenten.

Dikke x en knuffel

Mar 08, 2014
Asherman
by: Anonymous

Volgens internet info: Asherman is door dokter EMANUEL in Nederland goed te behandelen.

Sep 27, 2013
Elk wonder
by: Anonymous

Hai
Ik snap jouw verdriet. Jij kan daar niks aan doen. De natuur kiest voor jou. Blijf rustig. Die 8 waren 8 wonderen, maar niet sterk genoeg, jij hebt ze wel mogen dragen. Jij bent ook een wonder. Zo sterk is onze moederkracht. Geef je lichaam wat tijd en geef het verlies een plaatsje. Maak een klein boekje of zo. Bundel het en steek het in een mooi klein doosje. Jouw wondertjesbox!!!! En geef met dagen toe aan je verdriet maar laat het je geluk niet beïnvloeden. Je bent nog jong. Ik wil ook nog een kind, ik ben 40. Maar ik wacht tot de tijd rijp is. Geloof het of niet maar de Heer helpt je. Ik bid iedere dag voor mijn lichaam dat ik het goed mag onderhouden met weinig verdriet, stress of zorgen. Hij zorgt voor mij. Ik geef het af. Probeer het. Baadt het niet, schaden kan het ook niet. Ik zal voor jou bidden en wie weet. Je bent een sterke meid!!!

May 20, 2013
Verdriet mag!
by: Sophie

Hey meid... je moet jezelf de schuld niet geven en je mag verdriet hebben!!!!
Ik heb nu 4 kindjes, 3 die ik vast kan houden zo vaak als ik wil en een sterretje aan de hemel die op 17 weken zwangerschap geboren is.
Ik ben drager van een kl*te syndroom en dus is er telkens 1 kans op 2 dat het kindje ziek is en geen leven heeft. En die statistieken blijken toch te kloppen. Eén van mijn drie kindjes is heel zwaar gehandicapt en hij zal in zijn kinderjaren sterven.
En dan heb ik 2 gezonde kindjes die lijden onder het feit dat hun broertje er zo erg aan toe is.
Ik hoor ook vaak van mensen dat ik er mee moet stoppen omdat de kans zo groot is, maar ik blijf hoop hebben en blijf er voor gaan.
Dat is nu eenmaal hoop! En zolang er hoop is, is er leven!
Ik heb mij al zo vaak schuldig gevoeld en het gevoel gehad dat het niet eerlijk is, ik ben in de familie de enigste die drager is van het syndroom. Waarom IK ??? Je wenst dat niemand toe maar je voelt je dan zo alleen...

Meid ik wens je het allerbeste toe!!!! En ik hoop dat je ooit nog eens een kindje in je armen zal hebben waar je alle liefde aan kan geven. Een mama met zoveel verdriet is een mama die liefde kan geven!

Click here to add your own comments

Join in and write your own page! It's easy to do. How? Simply click here to return to Jouw miskraam verhaal.