Vorige miskraam, januari 2011

by Feix
(NL)

Alweer een tijdje geleden heb ik een miskraam gehad. Ik heb toen alles opgeschreven en wil het hier toch even kwijt. Dit is geschreven op vrijdag 7 januari 2011.


Het is over. Geen kindje, maar een miskraam. Zoals dat met een mooi woord heet. Ik dacht 10 weken zwanger te zijn. Maar in wezen was het al vroeg gestorven. Volgens de gynacoloog heeft het hartje nooit geklopt. Mijn lichaam heeft het 'vruchtje' al die tijd vast gehouden. En mijn lichaam heeft mij voor de gek gehouden.

Ik was met mijn vriend naar Scheveningen gegaan voor een wandeling. Dat had ik nodig. Ik wilde de natuurelementen voellen zei ik. De wind in mijn haren en het geruis van de zee horen. Want ik voelde me een beetje rusteloos. Maar we zijn toen niet zo ver gelopen. Ik had buikpijn. Maar ik genoot van de zee en de wind. Toen zijn we een pannekoek gaan eten op de boulevard. Na het eten ging ik nog even naar de wc voor we zouden vertrekken. En toen ontdekte ik helder rood bloed. Ik schrok ontzettend en we zijn meteen naar huis gegaan. Meteen de huisartsenpost gebeld. (Het was al laat) Die zei dat het best zou kunnen dat 'de baby de kinderkamer aan het opruimen zou kunnen zijn' bij het innestelen. Dus ik hoefde me niet meteen heel veel zorgen te maken. Gewoon rustig aan doen en maandag de huisarts bellen. De huisarts vond eigelijk hetzelfde en wilde het een weekje aankijken. Bedrust houden en over een week terug komen.

Na die week heb ik een echo gekregen omdat de bloeding op rustig tempo wel aanhield. Op de echo was in eerste instantie niks te zien. Dus volgde er een inwendige echoscopie. Daar was iets meer op te zien, maar geen foetus. Geen kindje. Er was een vlek wat volgens de gynaecoloog een hoopje vloeistof was of wat cellen ofzo en er was een vlekje wat duide op slijm. Zucht... Ik mocht m'n kleren weer aantrekken en kreeg te horen dat het nu een kwestie van wachten was. Wachten op de miskraam.

Thuis aangekomen heb ik mijn ouders gebelt. Die wilde meteen komen. Brachten een fles wijn mee (die mocht ik nu weer hebben) en hebben me wat afleiding gegeven. Ook mijn schoonouders natuurlijk meteen op de hoogte gebracht. En ook zij zijn spontaan langsgekomen met een heerlijk ruikende bos bloemen. Ik zat in mijn pyama en ochtendjas op de bank met een dekentje en een warme kruik tegen mijn zere buik. En ik zag verschrikkelijk wit.

En zo zit ik er nu nog steeds bij. Gisteren is het denk ik wel allemaal los gekomen. De miskraam. Een dag na de echo. Heel veel bloed en grote bloedstolsels. Ik denk wel een halve beker vol met stolsels. Zag er erg vies uit. Nu voelt mijn buik weer anders aan. Misschien wel nog pijnlijker. Als ik er mijn hand op leg voel ik dat er wat mist. Alsof het ballonnetje in mijn buik (de baarmoeder) is geknapt. En er is een open gapende wond achtergebleven. Een gat. En mijn bloeddruk is nog steeds te laag. Ik zie er verschrikkelijk uit. Wit gezicht met rode vlekken en rode pukkels. Ik voel me nu even echt heel lelijk en slap. Ik breng de dag nu door met op de bank liggen en de tv/computer en lezen. Een wandeling naar de wc doet al zo'n pijn in mijn buik! Mijn emoties slingeren alle kanten op. Soms huilen, soms heel rationeel denken (het kindje was toch niet levensvatbaar) Soms lachen. Maar dat laatste doet weer pijn in mijn buik.

Mijn vorige miskraam was anders. Ik wist toen niet dat ik zwanger was. Was ook misschien maar een week over tijd. Had 1 avond/nacht heel veel pijn. Achteraf waren het weeen, wist ik veel. Ik was 15 jaar oud. En zat op mijn ongesteldheid te wachten. Veel te jong. Ik kon niet slapen van de pijn. Zo veel pijn, kon niet liggen, zitten zo'n pijn. Toen ging ik onder de douche om de pijn te verlichten. En toen kwam er een moederkoekje uit. Heel klein, 10 cm ofzo. Mijn moeder klopte op de badkamerdeur om te vragen of het wel goed ging. Ik liet het haar zien en ze vertelde me dat ze dacht dat het een miskraam was. Ik had namelijk geen idee wat me overkwam...... De volgende ochtend naar de vervangende huisarts (een dorp verderop) De miskraam in een bakje mee. En die bevestigde onze vermoeden. Ik had na de miskraam niet zo veel last meer, geen buikpijn ofzo. Later wel psychisch. Heb dit erg moeilijk kunnen verwerken.

Nu zat ik dan in week 10 van mijn zwangerschap. Ik was blij met de komst van het kindje. Ik was 4 dagen aan het vloeien. Eerst een klein druppeltje bloed. Die nacht weer niks en de volgende dag weer wat meer. En steeds een beetje meer buikpijn. Tot ik de echo kreeg en wist dat het zeker een miskraam zou worden. En de volgende dag over de hele dag versprijd steeds stukjes van de zwangerschap er uit gekomen. Mijn lichaam heeft het moederkoekje al afgebroken en het kindje ook. Alles wat ik zie is bloed met vieze zwarte klontachtige en draderige stolsels. Vandaag ook nog een klein beetje. En pijn... De dagen zien er treurig uit. Donker en regen. De sneeuw is grotendeels wel weg nu.


Click here to post comments

Join in and write your own page! It's easy to do. How? Simply click here to return to Jouw miskraam verhaal.