Verdrietig en onbegrepen

by DB
(Spanje)

Ik ben 9 maanden geleden getrouwd en onze wens was om zwanger te worden, zsm, het liefst binnen een half jaar. Het lukte steeds maar niet en bij elke menstruatie was ik enorm teleurgesteld. We werden er allebei erg onzeker en omdat ik in mijn jeugd medicijnen heb geslikt die vruchtbaarheidsproblemen kunnen veroorzaken als bijwerking (was toen nog niet bekend) begon ik erg aan mezelf te twijfelen.

In april 2018 werd ik niet ongesteld op de gebruikelijke dag en daarbij voelde ik mij anders. Ik zei tegen mijn man, ik weet zeker dat ik zwanger ben, maar hij geloofde het niet. Ik wilde een test kopen maar hij zei, wacht nou nog even een paar dagen. Misschien ben je gewoon wat laat. En inderdaad, 3 dagen later begon ik te bloeden. Ik had het wel meteen gemeld aan mijn huisarts en die zei ook, misschien ben je wat laat of je hebt een miskraam gehad. Ze wist namelijk van onze kinderwens af. We hadden eerder om advies gevraagd. Wacht het nog maar even af en kom terug als het bloeden langer duurt dan een normale menstruatie periode, zei ze tegen ons. De afspraak was vlak voordat ik zou gaan reizen naar Nederland.

De bloedingen hielden maar niet op en waren ook best heftig in de derde week. Ik was op dat moment in Nederland voor de bruiloft van mijn broertje. Door de pijn en bloedingen heb ik het wat rustiger aan gedaan in Nederland. Ik besloot ook om meteen bij terugkomst in Spanje naar de dokter te gaan omdat ik het wel erg lang vond duren en ik veel last ondervond.

De dokter vond het ook erg raar en ging mij eerst fysiek onderzoeken. Ze kon niets geks ontdekken en vroeg mij om urine zodat ze een zwangerschapstest konden doen. Dat was om een miskraam vast te stellen, zei de huisarts. Een andere arts deed de test voor ons in een apart kamertje en zei: positief, gefeliciteerd. Mijn man sprong een gat in de lucht en ik was verward. Wat betekende dit? Ben ik nu zwanger of heb ik het vruchtje verloren? Dit was toch om vast te stellen dat ik een miskraam heb gehad? Heb ik het niet goed begrepen dan? Waarom was ik aan het bloeden dan?

Ik heb toen meteen een echo gehad (via buik) omdat dat het enige apparaat was dat de huisarts had in haar praktijk. Het was moeilijk zichtbaar, maar er was inderdaad een zwangerschap gaande. Ik begon het te realiseren en werd voorzichtig blij. De huisarts zei, ga maar naar het ziekenhuis voor een inwendige echo, dan weten we meer en hebben we bevestiging. Zodoende naar het ziekenhuis gegaan en daar werd het ook bevestigd. Wel zeiden ze erbij dat het vruchtje heel klein was, 1 mm, en dat er een grote kans was dat ik het zou gaan verliezen. Ik moest per direct rust houden en supplementen slikken. Dat heb ik toen meteen gedaan en ben tijdelijk gestopt met werken.

De volgende dag was mijn verjaardag. Ik kreeg van mijn man "tree of life" oorbellen in het zilver, als symbool van het leven dat in mijn groeit.

Elke week ging ik naar de huisarts ter controle. De huisarts zei vorige week tot mijn opluchting dat het vruchtje was gegroeid: 0,95 cm. Ook was ik al een tijdje niet meer aan het bloeden. Eigenlijk al vanaf het moment dat bekend werd dat ik zwanger was. Mijn kindje was nog steeds wat klein. Ik dacht, dit gaat goedkomen, want ik bloed niet meer en er is groei, maar als ik dan thuis kwam, begon ik toch na te denken en te twijfelen want volgens mijn berekeningen zou het vruchtje echt veel groter moeten zijn. Ik probeerde die gedachten weg te drukken en positief te blijven. Ik besloot iets kleins te kopen voor het kindje dat komen gaat. Een rammelaar en die kreeg een mooi en zichtbaar plekje in huis om mij eraan te herinneren dat het echt is en dat ik zeker wel blij mag zijn.

Deze week moest ik een bloedanalyse, urine onderzoek en glucose test ondergaan. Ik had daar weinig trek in, ik ben wat angstig voor naalden en het was een vies drankje, maar alles voor de kleine! Ik hoopte op een echo in de middag zodat ik wederom een groei kon vast stellen. Ik had er zin in! Mijn man ook.

Maar het liep anders. De huisarts keek ernstig en vertelde dat er geen groei was en dat ik per direct naar het ziekenhuis moest. Ze wilde een second opinion. Mijn huisarts bereidde mij al voor dat ik waarschijnlijk een miskraam zal gaan krijgen op een bepaald moment. Beter zou zijn om het kindje weg te laten halen om complicaties te voorkomen en mij niet veel langer met dit gevoel te laten rondlopen (dat de miskraam elk moment kan komen). Ik begon te snikken en mijn man keek ook erg verdrietig. we troostten elkaar. Ik dacht alleen maar, ze hebben het vast mis want dit is mijn wonderbaby! Ik had juist tegen mezelf gezegd dat het goed zou komen!

In het ziekenhuis moest ik 3 uur wachten voordat ik aan de beurt was. Ik had ontzettend veel spanning in mij en hoofdpijn van het intens huilen. Eenmaal aan de beurt kwam ik in een spreekkamer vol met mensen (in iedergeval 5) en enkelen kwamen in en uit lopen, met name studenten. Ik werd er erg ongemakkelijk van. Het was al moeilijk genoeg maar dan ook nog al die toeschouwers.... Ik vroeg rustig of er wellicht één vrouw de echo kon uitvoeren en dat de studenten op een kleine afstand konden blijven staan en kijken, als ze er per se bij moeten zijn. Dat dit erg intiem voor mij was en ik mij niet helemaal op mijn gemak voel. Daar reageerden ze heel agressief op. Mijn man nam het voor mij op, probeerde het nogmaals uit te leggen waarom het belangrijk voor mij was voor meer privacy, maar ze zeiden dat ik geen enkel recht hierin had, omdat dit een universitair ziekenhuis is en dat de studenten moeten kunnen leren. Iedereen is gelijk en ze zijn allemaal artsen. Of ze doen allemaal het onderzoek of ze doen helemaal geen onderzoek. Onze keuze. Uiteindelijk na veel discussie met mijn man, gingen ze akkoord om aan mijn hoofdkant te gaan staan. Ik barstte in huilen uit door alle spanningen en de dokter die het onderzoek deed probeerde mij toen wat te kalmeren. Ze keek naar het beeldscherm en bevestigde toen wat de huisarts eerder zei.

Ik moest het kindje weg laten halen in het ziekenhuis. Het kon morgen al.

Mijn man vroeg om een kleine bedenktijd omdat we nog in shock zijn en even met een familielid willen praten die huisarts is. Eenmaal thuis is mijn man meteen gaan bellen en adviseerde mijn schoonzus (ook arts) dat dit inderdaad het beste zou zijn voor mij. We zijn toen weer naar het ziekenhuis gegaan, opnieuw 1,5 uur moeten wachten, en toen hadden we de afspraak bevestigd voor de volgende ochtend 10 uur. Ik kreeg ook de uitleg wat er zou gaan gebeuren.

Ik heb die nacht nauwelijks geslapen. Zo intens verdrietig. Gedachten dat ze het allemaal misschien toch mis hebben. Ik voelde me schuldig, moet ik hier wel in meegaan? Maak ik nu mijn kindje dood? Mijn man probeerde die gedachten te weerleggen, al vond hij het zelf ook heel moeilijk. Er zijn meerdere artsen die deze procedure aan ons adviseren.

De volgende ochtend ben ik in het ziekenhuis goed en netjes behandeld door de zusters en doktoren. Ze waren erg begripvol, geduldig en stelde mij op mijn gemak. Een heel andere ervaring dan bij het consult de dag ervoor (waren andere mensen).

Ik moest er de hele dag en nacht blijven (24 uur opname). Mocht niets eten of drinken, lag aan een infuus. In de avond ben ik naar de operatiekamer gereden. Ik werd toen weer emotioneel, maar de artsen waren erg lief en geduldig met mij. Ik had een volledige narcose en naderhand werd ik wakker in volledige paniek. Ik begon van alles te vragen en te huilen. Ze hebben toen snel mijn man erbij gehaald die mij kalmeerde. Daarna werd ik rustig en ben ik veel gaan slapen. Dit was eerdergisteren.

Ik heb een beetje gebloed en ben wat slap. Ik mocht naar huis en moet 7 dagen rustig aan doen. Aanstaande woensdag ga ik weer naar de huisarts.

Ik voel me nu leeg en verdrietig. Huilen kan ik niet meer. Ik ben op. Ik ben in de war. Het was een achtbaan de laatste weten met veel onzekerheid. Mijn man is er constant voor me geweest. Zelf niet kunnen slapen in het ziekenhuis, bleef continue over me waken. Bijna niet gegeten want hij wilde bij me blijven en de kamer niet verlaten. Ik heb hem moeten dwingen. Hij was zo druk met mij, dat hij nauwelijks toe kwam aan zijn eigen verdriet. Wilde het ook niet moeilijker maken voor mij. Ik probeer er voor hem te zijn maar hij kropt het op. Hij is niet zo´n prater.

Alleen een handjevol mensen wisten van mijn zwangerschap. Die moesten we laten weten van ons verlies. Ze reageerden allemaal wat wisselend en ook al weet ik dat iedereen het goed probeert te doen, voelde ik me bij sommige mensen echt volledig onbegrepen. Zeker omdat ik juist de zwangerschap had verteld aan de mensen waar ik mij veilig bij voelde. Een paar uitspraken.

Ach, een paar mm, dat is dus nog niets!
Laat het los en kijk vooruit.
Ga je nu wat leuks met je man doen, voor de afleiding?
Je kan in iedergeval zwanger worden, volgende is vast wel gezond
Je bent nog jong!
Probeer het maar zo snel mogelijk te vergeten, je wilt toch geen trauma oplopen!
Mensen maken er een heel ding van, maar een miskraam krijgen is heel normaal hoor! Komt heel vaak voor.
Ik ben zelf gezegend met gezonde kindjes bij elke zwangerschap dus kan het mij niet voorstellen. Maar jouw tijd komt nog wel hoor!

Ik probeer er daarom maar niet meer over te praten. Ik voel me ongemakkelijk met de dingen die mensen zeggen. Ik voel me onbegrepen.

Rationeel weet ik heus wel dat het vaker voorkomt, dat ik niet de enige ben en dat ik het opnieuw kan proberen. Dat er een kans is dat het de volgende keer wel goed gaat. Maar dit kindje mocht en mag er zijn. Het was meer dan alleen een "vruchtje".

Het was mijn eerste zwangerschap en onderdeel van mij en van mijn man. We hadden al stiekem zitten dromen over de toekomst, nagedacht over namen, hoe de baby eruit zou zien etc. Dat is in één klap weg. Ik heb mijn kindje niet mogen ontmoeten. Ik weet niet hoe het eruit zag/ziet. Dat gevoel kan je niet begrijpen tenzij je het zelf hebt meegemaakt.



Click here to post comments

Join in and write your own page! It's easy to do. How? Simply click here to return to Jouw miskraam verhaal.