Verdriet

Toch maar even proberen mijn verhaal neer te pennen, tegen alle principes in. In de hoop wat meer rust te vinden.
Ik had lang geen kinderwens tot ik mijn huidige man leerde kennen. Op onze 1ste verjaardag vertelde ik hem dat ik zwanger wou worden. Zijn geluk kon niet op. Na 2 maanden bleek ik al zwanger te zijn. Wat een geluk, gelet op mijn medische geschiedenis. Op 6 weken eerste echo met kloppend hartje. Voorbije maandag 2de echo op 8,5 weken. Bleek dat mijn kleintje al een week levenloos in mijn lichaam was. Heb een miskraam met medicatie moeten opwekken. Helse pijnen heb in doorstaan om dan maandagnacht onze droom in de wc-pot te verliezen. Sorry voor mijn taalgebruik maar het is dit gevoel dat ik heb. Die onmacht, ons kind als vuiligheid moeten laten afkomen. Ik ben overwelmd van emoties deze week! De wereld op zijn kop! Ik ben mislukt! Wat heb ik verkeerd gedaan?! Ik heb zo goed opgelet... Was het dan allemaal te mooi om waar te zijn?
Gelukkig hadden we nog niemand ingelicht, wat er dan wel voor zorgt dat we op elkaar aangewezen zijn. Ik zou zo graag een knuffel krijgen van mijn moeder die zegt dat het allemaal wel goed komt. Maar ik wil haar hiermee niet belasten. Haar eerste kleinkind moet iets moois, vrolijk,... zijn. Niet belastend of angstig.
Ik weet met mezelf geen blijf. Ik had nooit gedacht dat ik zo gehecht zou geraken. Artsen zeggen: het was nog maar 8,5 weken. Voor mij is het ons kindje, onze droom die zomaar uiteenspat. Ik weet dat het leven verder gaat en de natuur beslist. Alles heeft zijn reden maar toch staat mijn leven even stil.

Click here to post comments

Join in and write your own page! It's easy to do. How? Simply click here to return to Jouw miskraam verhaal.