Te kort

by Monique
(Den Bosch)

Ik heet Monique en ben nu 42. Wij hebben 5 keer I.C.S.I geprobeerd. Helaas mocht ik maar 1 keer zwanger raken en heeft mijn lichaam de zwangerschap toch afgebroken.
Het is al een aantal jaren geleden maar ik merk dat ik er toch nog vrij vaak aan denk en daarom wilde ik dit op papier zetten. Het toch tastbaar maken.


TE KORT

Heel even was er dat leven in mij. Een leven waar ik zo blij mee was. Heel kort mocht dat maar duren. Zo kort dat het niets betekent en toch meteen ook alles. Want hoe neem je afscheid van iets wat er nooit is geweest.

Heel even ben jij bij mij geweest. Ik zal nooit weten wat je bent, hoe je zou zijn geworden, niet eens of je een dochter of zoon zou zijn.
En toch ben je heel even in mijn leven geweest, verbonden met mij.

Mijn lichaam heeft jou niet geaccepteerd, afgestoten. Waarom mocht jij niet bij mij blijven?
Ze zeggen dat het een natuurlijk proces is. Dat je waarschijnlijk niet gezond zou zijn geweest, dat het beter is zo. Maar zo voelt het niet. Het is een leegte die niemand kan opvullen en hoe ik ook mijn best doe in dit leven, ik mis jou.

Je was maar een stipje op een echo, een eitje in mijn buik. 5 weken heb je daar gezeten en toen was je weer weg. Te kort om van een miskraam te spreken, te kort voor mij om er iets van te voelen. Maar toch voel ik zoveel. Pijn, verdriet, gemis, onzekerheid, liefde, oneerlijkheid.

Ik ben doorgegaan, heb het nog een paar keer geprobeerd maar het mocht niet lukken.
Ik ben geen moeder en zal dat ook nooit worden.
Mensen zeggen wat je niet hebt kun je ook niet missen, dat is waar, maar dat neemt niet weg dat ik jou toch mis. Ook al was je veel te kort in mij en in mijn leven.

Hoe geef ik dit een plekje? Hoe neem ik afscheid ? Jij bent niet tastbaar, ik heb niets van jou.
En toch was je daar heel even, veel te kort. Ik hou van jou...



Comments for Te kort

Click here to add your own comments

Feb 04, 2014
Dank u
by: Anonymous

Ik heb m'n kindje ook verloren op 5 weken en 2 dagen.. Heb het nooit gezien op echo. Maar heb wel m'n lichaam voelen veranderen.. Ik heb gelukkig al een meisje lopen van 3 jaar maar toch mis ik m'n 2e kindje.. Geen enkel kindje gaat dat kunnen veranderen.. Ik mis die hatelijke zwangerschapssymptomen, ik haat wat er mij is overkomen, ik haat het om die over-geweldige liefde kwijt te zijn, ik haat het dat m'n buik terug plat staat.. Ik ben wel blij om te lezen dat mensen die nog maar zover weg waren als wij toch verdriet mogen hebben..

Jan 09, 2014
Je ongekende kindje
by: Irene Otto

Beste Monique,

Wat goed dat je het jezelf hebt gegund om je verhaal op te schrijven en wat dapper dat je het met ons wilt delen.
In je hoofd was je al een beeld aan het vormen van je kindje en van je toekomst, maar het mocht helaas niet zo zijn. Het moeilijke is niet het fysieke verlies, maar dat je afscheid moet nemen van je beelden van de toekomst met je kindje dat je nooit hebt gekend. Daarom vind ik het mooier om over ongekende kindjes te spreken en niet over miskramen.
Ik hoop dat het je lukt om je ongekende kindje met je mee te dragen in je verdere leven. Als je dit niet alleen kunt of wilt doen, bedenk dan dat je (ook nog jaren later) hulp mag zoeken.

Hartelijke groet,
Irene Otto

Jan 09, 2014
Wat prachtig beschreven!
by: Dagliefkindje

Hoi Monique,

Als eigenaresse van Dagliefkindje heb ik bij jouw verhaal menig traantje moeten laten. Hoe mooi heb jij beschreven en kunnen verwoorden wat je voelt als je je kindje verliest! Het was heel herkenbaar voor mij en ik denk ook voor zovele anderen die een kindje hebben verloren. Zij zullen veel steun uit jouw verhaal halen. Namens hen (en natuurlijk mijzelf) wil ik je heel erg bedanken voor jouw verhaal hier op de website.

Hoop dat het voor jezelf ook heeft geholpen om jouw verhaal hier te plaatsen. Jouw zwangerschap en jouw engelenkindje hebben hierdoor ook een plek van bestaan gekregen. Dikke knuf,

Jozette Ederveen

Click here to add your own comments

Join in and write your own page! It's easy to do. How? Simply click here to return to Jouw miskraam verhaal.