Onze lieve Jens*

by Sophie
(Temse (belgie))

Op 4 september 2013 rond 10 uur ontdekte ik samen met mijn zoontje die toen 8 maand oud was dat we een broertje of zusje zouden verwachten. Ik kon niet wachten om het mijn man te vertellen maar ik moest wel nog geduld hebben want mijn man was maar om 17 uur thuis. Snel naar de winkel gegaan en een tutje gekocht met daarop de tekst grote broer. Netjes ingepakt lag het kadootje te wachten in de kast tot mijn man thuis was... Eindelijk daar was hij. Snel duwde ik het kadootje in de handen van ons zoontje en zei zo trots ... mama en Wesje hebben een kadootje voor papa. Papa volledig niet oplettend opende het kadootje en staarde naar de tut. Een tutje zei hij waarom ..... en hij keek naar de tekst die erop stond. Zijn ogen verwijden en er sprongen tranen, meen je het echt ????? O da's zo fantastisch was zijn reactie en hij omhelsde ons. Diezelfde dag hebben we bij de gynaecoloog en de huisarts een afspraak gemaakt. Bij het bloedresulaat bij de dokter bleek dat ik 4 a 5 weken zwanger was. De afspraak bij de gynaecoloog was ten vroegste op mijn 11 weken bijna wegens vakantie en te druk. Dus ongeduldig afgewacht tot we konden gaan. Eindelijk konden we gaan. Echo was mooi, alles was goed en duidelijk en zo waren ook alle testen die erop volgden. Op 7 oktober 2013 vertelde we het tegen de familie, met een foto van ons zoontje met daaraan een briefje waarop stond; lekker stoer want ik wordt grote broer. Nu de belangrijkste personen het wisten moesten we niet meer zwijgen en vertelde we het honderduit tegen iedereen die het horen wilde. Zo gingen de weken voorbij en de consultatie's ook met telkens de melding dat alles goed was. Het bleek dat we terug in verwachting waren van een zoontje en we verlangde terug naar de volgende consultatie om het hartslagje van onze kapoen te horen en hem te zien. Op 36 weken terug naar de consultatie. Daar was onze jongen terug op het scherm, perfect hartslagje, alles in orde en op schema. De afspraak voor de volgende consultatie was op mijn 39 weken.
Al uitkijkend en misschien hopend dan te moeten blijven om te bevallen gingen we naar huis toe. Op mijn 37 weken had ik last van harde buiken maar maakte me niet ongerust, is normaal op het einde van de zwangerschap zeiden ze. Ook de dag erna weer harde buiken. Mijn man maakte een opmerking; schatje die bevalling ... straks moet je vroeger bevallen. Ja stel je voor zei ik al lachende en we gingen slapen. Die nacht op 37.2 weken voelde ik om 03.30 uur ineens nattigheid in bed. Stil juichend maakte ik mijn man wakker... schatje mijn water is gebroken. Snel een handdoek uit de kast geritst en tussen mijn benen gestoken om het water op te vangen. In het donker de trap af terwijl mijn man bezig was ons zoontje naar beneden te brengen. Toen ik beneden kwam stak ik het licht aan en viel op dat moment de handdoek van tussen mijn benen. Ik bukte me om hem op te rapen en voelde iets slijmachtig en zag bloed op de handdoek. Ik sloeg in paniek maar bleef kalm en zei rustig tegen mijn man die me verbaast aankeek; ja schat er kan dus bloed bijzitten als je water breekt, das normaal. Kom laten we naar ziekenhuis gaan. Mijn schoonvader verwittigd dat men water gebroken was en gevraagd ons zoontje in ziekenhuis te komen ophalen en we vertrokken. Onderweg naar het ziekenhuis (wat 15 minuten duurde) speelde op de radio 'Rolling' van Limp Biskit en we maakte terug een grapje; ja dat mag je seffes gaan doen en we zongen het liedje mee. In het ziekenhuis aangekomen door de spoed kreeg ik de vraag nadat ik vertelde dat mijn water brak en er bloed bij zat of ik de kleine nog voelde bewegen. Vol overtuiging antwoordde ik ja hoor net nog. Ze stuurde me door naar materniteit en daar werd ik aan de monitor gelegd. Ze vonden niet direct de hartslag maar ik zei gewoon, das normaal met zoveel huidoverschot ( had maagverkleining in 2010 laten uitvoeren) bij mijn ander zoontje moesten ze soms ook zoeken even. Gerustgesteld bleef die stager verder zoeken, maar naar 30 minuten nog niks, 45 minuten later nog niks. We hebben de gynaecoloog van dienst gebeld die is hier over 20 min zeiden ze dan kunnen we u aan de echo leggen want wij zelf mogen dat niet doen. Al een beetje meer ongerust hebben we liggen wachten op de gynaecoloog. Toen die aankwam werd ik heel snel naar de praktijk gebracht en aan de echo gelegd. Ik hoor haar zeggen hier klopt iets niet zie je en ze draaide het schermpje van de echo naar mij. Nog voor ik het doorhad boog mijn man zich al wenend over mij. Ik dacht nog man wat mankeert jou toen ik naar het scherm keek. Daar zag ik mijn zoontje en het was muisstil....geen hartslag...geen beweging....niks. Ik begon te huilen, te beven. Ik vroeg heel beleefd kan ik een keizersnede krijgen want ik wil zo niet bevallen. Het spijt me maar je zal zo moeten bevallen een keizersnede doe ik niet maar we zullen er voor zorgen dat je er niks van voelt met een epidurale. Ik werd terug naar de kamer gebracht en kreeg even tijd met mijn man alleen. 15 minuten later kwam de vroedvrouw en die vroeg of ze mocht controleren hoeveel ontsluiting ik had. Na te controleren kwam de anesthesist binnen met de epidurale die ze gelijk gezet hadden. Ik moest rechtop blijven zitten om deze snel te laten werken. De vroedvrouw zei opeens ik weet dat het ongelegen komt zegt ze maar je kan best al eens denken aan een begrafenisondernemer omdat we die zo snel mogelijk moeten contacteren. Op nog geen 30 minuten tijd dat je te horen kreeg dat je kind dood in je zit moest je al een begrafenisondernemer opgeven. Mijn man belde terwijl naar zijn moeder met het nieuws, zei barstte in huilen uit aan de andere kant van de telefoon. Zo raar om te horen dat uw schoonmoeder ook kan huilen. Ik voelde de wee├źn ik voelde de pijn maar negeerde ze, omdat ik deze nachtmerrie niet wou. Toen de vroedvrouw langskwam om nogmaals te vragen of ik geen druk voelde om te bevallen zei ik uiteindelijk ja en heb heel veel pijn en dat omdat de epidurale niet werkte en werd met een snelvaart naar de verloskamer gebracht. Ze hadden nog maar net de tijd me op de verlosstoel te "gooien" en onze kleine jongen kwam levenloos ter wereld. Er werden 80 foto's genomen door de vroedvrouw terwijl de gynaecoloog zich over de vruchtzak en de navelstreng boog die daar het probleem zag . De navelstreng was opgedraaid (niet rond zijn nekje) zodat er een stukje van 3 cm van de navelstreng compleet zonder toevoer zat. Dus door het uitbundige acrobatische oefeningen in mijn buik door onze zoon heeft hij zijn eigen bloedtoevoer afgenepen waardoor hij kwam te overlijden. 24 uur hebben we onze zoon bij ons op de kamer mogen houden op de materniteit tussen al die huilende en bevallende mama's. Voor ons ook een opluchting dat er zoveel gezonde en levende baby's geboren werden maar toch wordt je 's nachts 5 a 8 keer wakker met de hoop ademt hij al. Een weekje later is hij bij ons thuis op de schouw komen te staan ver-ast in een beertje.

Onze Jens* zou op 9 april 2015 1 jaar geworden zijn...

Click here to post comments

Join in and write your own page! It's easy to do. How? Simply click here to return to Jouw miskraam verhaal.