Onze kleine lieve Bram 24 weken!

by Anoniem
(Nederland)

Het is een mooie warme dag! Papa heeft lekker een dagje vrij en we kunnen alles op ons gemak doen! Vandaag gaan we je weer zien, en kunnen we eindelijk zien wat je bent geworden! We hebben om 10:15 een afspraak bij de echoscopiste en daarna de gynaecoloog. Uiteraard moeten we wachten, maar het moment dat we je gaan zien is aangebroken! Een klodder gel op mijn buik en we zien je schoppen en bewegen! Wat een heerlijk gezicht en we kunnen niet wachten tot het moment dat je er bent, want je bent zo welkom! Ze hoeft niet op zoek te gaan naar wat je gaat worden, in een klap zien we dat je een jongen bent! Een zoon! Wat geweldig en ik voel me trots...zo trots dat ik papa een zoon kan geven! Ze kijkt verder naar je en vind dat je een wat kleiner hoofdje heb dan normaal....ik lach erom en zeg; tja wat wil je met zo'n vader en moeder! We hebben allebei een klein hoofd! Ik maak me totaal niet ongerust! Ze kijkt verder en kan een bepaalde ader niet vinden! Het kan zijn omdat je wat ongunstig ligt! Ga maar eerst naar de gynaecoloog en kom dan nog even terug, misschien ligt Bram dan wat beter! Bij de 2e poging vind ze het toch nodig dat we naar het Erasmus gaan voor een uitgebreide echo! Oké, prima dacht ik! Mijn gevoel liet me niks weten en was totaal niet ongerust! Papa daarentegen wel! We kunnen vrijdag terecht.

De echoscopist begint en zegt geen woord! Hij meet je hoofdje op en die is goed! Zie je wel..zeg ik fluisterend...er is niks aan de hand! Maar hij gaat verder en het duurt een uur voordat hij zijn assistente belt en zegt, het loopt zeker een half uur uit! Een diepe zucht volgt van hem....en ik ga mij voor het eerst zorgen maken!

Hij veegt mijn buik schoon en begint aan zijn verhaal! Mevrouw, meneer... er is nogal wat aan de hand met uw kindje! Op dat moment zakt de wereld onder je voeten en alles klinkt dof! Ik hoor zijn stem en probeer te begrijpen wat hij zegt....Edwardsyndroom...geen overlevingskansen....wat willen jullie.... Ik zeg: ik weet niet wat ik wil...ik wil Bram bij me houden en uitdragen en dan zien we wel dacht ik! Hij adviseert,om alles uit te sluiten, dat ik een vruchtwaterpunctie moet ondergaan....dat doen we dan maar. De tranen lopen over mijn wangen en besef voor het eerst...er is iets goed mis! De uitslag duurt een paar dagen en ik hoop zo dat het iets anders is dan hij dacht! Eenmaal thuis gekomen zoeken we op internet naar Edwardsyndroom en beseffen dan dat je geen overlevingskansen hebt...moeten wij nu gaan beslissen??? Lieve Bram, sterf in mijn buik aub, want ik kan die keuze onmogelijk maken! Toch blijf ik hoop hebben dat je misschien iets anders mankeert...dat je een ernstige hartkwaal hebt, dan kunnen ze je vast opereren!

Woensdagochtend, de telefoon gaat! De aardige mevrouw vertelt me dat de uitslag Trisomie 13 is! Patausyndroom en niet met het leven verenigbaar!!! Het kan toch niet waar zijn...waarom wij nu??? Ik huil en ik voel je bewegen! De dagen erna lopen we in en uit het ziekenhuis voor bloedonderzoek, DNAonderzoek en er wordt goed uitgelegd wat het precies inhoud en wat de kansen zijn voor een volgend kindje! Volgend kindje...ik wil geen volgend kindje...ik wil Bram!

Vrijdag terug naar de gynaecoloog en hij vraagt wat ons besluit wordt. We komen tot de conclusie dat wat we ook doen, de uitkomst hetzelfde blijft. Je zal hoe dan ook sterven! We besluiten voor de minst volle risico en de minst pijnlijke voor ons allemaal en dat is om de bevalling op te wekken! Die wordt al gepland voor de dinsdag!!! We maken deze besluit uit pure liefde, we willen niet dat ons ventje gaat lijden! Maar wat een onmenselijke beslissing is dit!

Zondag....ik moet beginnen met medicatie om mijn baarmoeder week te maken....de 1e pil...het lukt me niet om die in te nemen...er is dan geen weg terug meer...ik vind de moed pas in de avond en ik neem de 1e pil, ik voel me schuldig en kruip in bed!

De dagen erna bereiden we ons voor...we hebben een mooi kistje, lekker zacht schapenvelletje waarop je kan liggen, mooie kleertjes voor je gekocht en een capje gemaakt! We doen dit allemaal op automatische piloot! Dit moeten we doen, dit gaan we zo doen voor Bram waar we al zoveel van houden!

Dinsdag.....we zijn zo zenuwachtig en zo verdrietig en tegelijk kijken we uit naar je! Ik had vorige nacht al weeën en ze zien al dat ik wat ontsluiting heb! Ze brengen 8 staafjes naar binnen die moeten uitzetten! Zo ontstaat er een natuurlijke ontsluiting! Nog geen uur later en de weeën komen! Ik kan ze nog goed de baas en we wandelen wat door het ziekenhuis! Om 23:00 willen we gaan slapen en papa slaapt direct! Ik voel dat het niet gaat lukken, want de weeën worden pittig! Ik krijg een slaappil, maar die werkt niet! De weeën worden heftig en ik puf ze weg. Papa wrijft over mijn rug, maar valt elke keer in slaap! Om 2 uur wordt ik boos op papa...NU MOET JE ECHT WAKKER BLIJVEN! Ik vraag om medicatie en ze bereiden het infuus klaar! Ik besluit even te gaan zitten en ik voel Bram komen....het infuus is niet meer nodig en ik pers je in 1x eruit! Je leeft nog en wij zijn onder de indruk van je mooie verschijning! Een prachtventje en je lijkt zoveel op je vader! Je wordt op mijn borst gelegd en je hebt je handjes in elkaar geslagen...we bewonderen je, en kussen en knuffelen je!!! Je bent zachtjes in slaap gevallen... Papa heeft je gewassen en aangekleed en tussen ons in zijn we gaan slapen!

...eenmaal thuis wordt het verdriet heviger! Het komt en het gaat...vrijdag begraven we je samen! Op een heel mooi plaatsje met 2 braamstruiken! Brammertje Braam!

We worden overspoeld met kaartjes en sms'jes van lieve vrienden en we hebben zoveel steun! Alleen het liefste wat ik wil is alleen zijn!

We begraven je met mooie liedjes van de Editors, Joy division, Enya, Sigur Ros en Paul de Leeuw! Afscheid nemen van jouw was het zwaarste wat er was...maar we hebben alles gedaan hoe wij het wilden en het was perfect!

We missen je ondraaglijk veel en we houden heel veel van je lieve Bram...wij zijn jouw trotse papa en mama en jouw laatste hartslag, je voetjes en je handjes laten wij op ons tatoeëren zodat je elke stap bij ons bent!

Click here to post comments

Join in and write your own page! It's easy to do. How? Simply click here to return to Jouw miskraam verhaal.