Onze 3 sterretjes...

by Mieke
(Belgiƫ)

3 jaar geleden had ik nooit kunnen denken dat ik dit heb moeten doorstaan, maar hier ben ik dan.
Zonder zorgen eindelijk de beslissing nemen, we gaan voor een kindje!
Zonder problemen worden we 4 maanden later zwanger, we waren dolgelukkig, dat ik veel buikpijn had nam ik erbij, dat hoorde zo dacht ik, innestelingspijn of zo.. een bloedtest was zorgwekkend want men HCG waarden waren aan de lage kant en dit in combinatie met de buikpijn waren misschien geen goed teken. Maar ja, een zwangerschapstest als je net 2 dagen niet ongesteld bent geeft geen hoge waarden dachten we toen.. een weekje later had ik bloedverlies en nog een dagje later kregen we te horen dat dit vruchtje een sterretje zou worden, na amper 5w zwangerschap.. Heel erg veel tranen later susten we onszelf met de boodschap dat / eerste zwangerschappen in een miskraam kon eindigen. Ik zocht toen al de schuld bij mezelf.. ons geluk kon niet op toen we na 2 maanden opnieuw zwanger waren! Het was ons toch gegund! Ook nu weer krampen, maar de hcg waarden klommen deze keer wel na een 2de bloedtest dus ik probeerde me niet teveel zorgen te maken.. Dat was het moeilijkste, ons vorige sterretje loslaten! Ook nu kregen we te horen dat de tweede keer de eerste niet hoefde te zijn, dus vertelden we voorzichtig het nieuws (het waren feestdagen en we konden dit moeilijker voor onszelf houden toen). Het heuglijke nieuws net verteld, opnieuw bloedverlies.. een spoedecho duidde opnieuw op een miskraam.. deze keer waren we 8w. De eerste dagen leefde ik in een waas, hoorde niks van niemand en hoorde alleen mezelf, wat heb ik verkeerd gedaan, gegeten, gedronken, .. na 3 weken kwam ons vruchtje pas volledig af, een foutje van de gynaecoloog van wacht bleek achteraf. En wij maar wachten, ik thuis alleen met een dood vruchtje in mijn buik en mijn gedachten.. onbeschrijflijke pijn.. We beslisten het even zo te laten, ik leefde niet meer echt, kreeg niet de steun die ik wilde.. Uiteindelijk met een vruchtbaarheidsbehandeling (want opeens ging het niet meer vanzelf) na een half jaar opnieuw zwanger! Dit keer ging het goed gaan, 3de keer goeie keer! Ik moest wel al medicijnen innemen om de innesteling te bevorderen, en deze keer was ik al 9 weken ver toen we voor de eerste echo gingen, geen buikpijn maar enkele dagen ervoor ineens een pijnscheut deden mij al angst hebben op voorhand.. helaas zat mijn buikgevoel juist, ons perfecte vruchtje was gestorven, enkele dagen ervoor.. Dit keer wilde ik niet wachten tot alles vanzelf ging, ik kreeg medicatie om het vruchtje af te drijven, en na enorm veel lichamelijke pijn was ik weer opnieuw mama van een sterretje, het 3de ondertussen.. Ik gooide het over een andere boeg, kinderen dat wilde ik niet meer, ik wilde leven, want ik had net een jaar stilgestaan!
ik heb 2 jaar 'geleefd' en eigenlijk niet, ik ben gevlucht van alle emotie die ik zou mogen hebben, ik leefde naast alles en iedereen, hoorde alleen maar dat ik niet mocht blijven stilstaan en mijn leven opnieuw moest oppakken.. Bijna leidde dit alles tot een breuk tussen mijn vriend en mij.. maar toen we na meer dan 2 jaar (begin dit jaar) opnieuw begonnen denken aan een kindje, kwam alles over me heen. De pijn, de woede, het onbegrip, de tranen, .. ik moest dit eerst een plaats geven. Momenteel probeer ik dit nog steeds, door te praten met mensen, met een therapeut en mijn man. Het taboe en onbegrip over het niet bestaan van deze 3 kindjes maken mij nog steeds erg kwaad. Ik hoop dit ooit met me mee te dragen, in mijn hart, zonder dat ik het gevoel heb dat ik steeds opnieuw in 1000 stukjes breek als ik eraan denk.. Andere verhalen lezen helpt me dit wat te verzachten..
Bedankt voor jullie verhalen.

Click here to post comments

Join in and write your own page! It's easy to do. How? Simply click here to return to Jouw miskraam verhaal.