Onverwacht...

by Marisa
(Limburg)

Ik was nog niet zo lang samen met mijn vriend toen ik besefte dat mijn regels niet doorkwamen, na alle moed bijeen te rapen tegen mijn vriend verteld dat ik mss zwanger kon zijn. Hij was er kalm onder en is samen met mij de test gaan halen. Het was positief . Een hele shock want we dachten nog niet aan kindjes ... Direct bij de Gyn mogen langsgaan en ik was dus 6 weken, een superkrachtige en prachtige hartslag vertelde mij dat ik hem/haar zeker wou houden , gelukkig was mijn vriend van hetzelfde gedacht . We hebben 5 weken op een roze wolk gezeten en naar de volgende echo uitgekeken . Ik was ook enorm misselijk dus ik dacht zolang ik ziek ben zal het wel goed zijn ... Op de echo zag je ineens een mooi gezichtje en handjes en voetjes , ik dacht wauw wat is hij/zij al goed gegroeid. Maar ik merkte dat het wat lang duurde voor de Gyn iets zei ... Uiteindelijk klopte het hartje niet meer en enkele dagen later hbben ze een curretage gedaan wat nog gevolgd is in 2 extra curretages omdat ik bloedklonters bleef aanmaken. Die slag wat ik toen heb gekregen verschrikkelijk gewoon... We zijn een jaar verder maar ik vat het soms nog niet . Mijn vriend is heel veranderd en kan niet meer zo genieten van het leven als ervoor . Maar toch wilt hij nu wachten tot we samen een huis en alles hebben voor ons kindje. Terwijl ik nu echt wel graag terug een kindje wil, die moedergevoelens spreken mij echt aan, ik probeer dit gevoel tegen te houden maar het is sterker dan mezelf ... Ik ga geen rust hebben tot ik een kindje in mijn armen kan houden . Ik had nooit gedacht dat ik zo lang moeite met het verlies van ons kindje zou hebben ... Hopelijk kan ik snel terug normaal functioneren zonder er iedere dag aan te denken .

Slaap zacht men lief kindje x

Click here to post comments

Join in and write your own page! It's easy to do. How? Simply click here to return to Wondertjes.