Onverwacht...

by Gedicht gemaakt speciaal voor Jennifer
(Brabant)

Dag lief mormeltje...

Zwanger zijn, dit gebeurt mij toch niet?
Wat een schok was dat, wat een verdriet!
Dit hadden wij echt nooit kunnen verzinnen,
Wat moesten papa en ik nu toch gaan beginnen?
We waren overdonderd en voelden ons verward,
In deze situatie! Hoe nu verder? Dit is geen goede start!
Hoe moet dat straks? Kan ik het wel aan om jou te verzorgen?
Ik voel mij niet goed, heb depressies en angst voor morgen.
Ik kan dit echt niet....Ik ben ziek, dit is voor mij te zwaar!
Al wil ik jou nog zo graag en maakt mijn hart bezwaar.
Vanuit onze liefde was er iets heel moois ontstaan,
Maar we wisten ook al gelijk, dat dit niet verder kon gaan...
Wij begonnen jou al te koesteren en een beetje van jou te dromen,
Maar die moeilijke beslissing, die stond er toch echt voor ons aan te komen.
Bij ons allereerste bezoek kregen wij van de gynaecoloog te horen,
Dat jij er niet meer was. We hadden jou al verloren...
Ik voelde opluchting, die moeilijke beslissing hoefde wij nu niet meer te maken,
Maar hoe kon ik weten dat jouw verlies mij zo ontzettend zou gaan raken.
Ik blijf mijzelf maar inprenten, het heeft niet zo mogen zijn.
Maar toch moet mama steeds huilen, voelt zij verdriet en pijn.
Want ook al was je nog maar zooo klein, toch rouw ik om jou,
Je was en blijft altijd mijn lieve mormeltje, waar ik heel veel van hou... XXX

Click here to post comments

Join in and write your own page! It's easy to do. How? Simply click here to return to Jouw miskraam verhaal.