Ons prachtige engeltje Rubin Senne* 12-12-2011

by Mary-Ann Jansen - Roelofsen
(Ede )

Mijn naam is Mary-Ann Jansen - Roelofsen. Ik woon samen met mijn vriend John Roelofsen, onze zoon Milo (geboren op 13-12-2012) en onze kat Iza. Op 12 december 2011 zijn wij de trotse ouders geworden van onze engel Rubin Senne*, op dat moment was Rubin* al enkele dagen overleden in mijn buik. In augustus 2010 ben ik gestopt met de pil en op 12 mei 2011 had ik een positieve zwangerschapstest in mijn handen. Op dat moment was John in Frankrijk voor een visvakantie en moest ik hem dus telefonisch op de hoogte stellen van het feit dat hij papa ging worden. Wat waren we blij met dit nieuws en spannende weken volgden naar de 1e echo die we op 17 juni 2011 hadden. Alles zag er gelukkig goed uit maar het bleef erg spannend want ik was nog maar 9 weken zwanger. Met 13 weken kregen we de 2e echo en ook deze echo was helemaal goed dus op naar de 20 weken echo. Op 1 september 2011 was het zover, de 20 weken echo en ook dit keer was alles dik in orde. Vanaf dat moment wisten we ook dat we een jongetje zouden krijgen en omdat alles in orde was konden we eindelijk gaan genieten, maar toch……ergens diep van binnen zat het me niet lekker allemaal alleen durfde ik dat niet hardop te zeggen omdat we alleen maar goed nieuws kregen bij iedere controle dus ik had immers geen reden om bezorgd te zijn. Tot de ochtend van 9 december 2011 mijn grootste angst alsnog waarheid werd. Ik voelde de dag ervoor al bijna de hele hele dag geen leven maar heb daar niet zoveel aandacht aan geschonken omdat ik zoiets had van "de kleine heeft steeds minder ruimte om te bewegen dus het zal wel normaal zijn dat ik hem vanaf nu minder voel". Ik zei het wel meteen tegen John toen ik thuiskwam van mijn werk en John was wel meteen ongerust maar ik wuifde het weg. Na het eten zijn we nog op pad geweest voor een kerstboom maar we konden niet slagen, al met al was het gewoon een hele rare avond en het stormde die avond ook behoorlijk. Toen we weer thuis waren, ben ik gaan douchen om zo proberen contact met de baby te krijgen maar helaas dat lukte niet en enigszins ongerust ging ik in bed liggen om zo proberen contact te maken, dat lukte ook niet maar toch ben ik op een gegeven moment in slaap gevallen. 's nachts om half 2 schrok ik letterlijk wakker en toen wist ik het zeker "dit is niet goed" maar op de 1 of andere manier wilde ik daar nog niet aan en dus heb ik John laten slapen en heb ik de rest van de nacht zo'n beetje wakker gelegen. Toen John op het punt stond om naar zijn werk te gaan begon ik te huilen en vertelde ik hem dat ik de baby nog steeds niet had gevoeld en daarop hebben we de verloskundige gebeld. Ze was er al heel snel, binnen 10 minuten volgens mij en dus kreeg ik rond tien voor 7 's morgens de dopler op mijn buik maar de verloskundige kon geen hartslag vinden. De verloskundige zei dat we naar de praktijk moesten voor een echo maar ik zei "waarom?, het is toch al duidelijk, de baby leeft niet meer" Maar ze zei dat we toch een echo moesten gaan maken dus wij naar de praktijk en daar werd het op beeld bevestigd, "het is stil" zei de verloskundige. En dan stort je wereld compleet in. 's Middags om 4 uur moesten we in het ziekenhuis zijn om een gesprek te hebben met de gyneacoloog en daar kregen we nog een keer een echo omdat het nog door een arts geconstateerd moest worden dat ons lieve mannetje niet meer leefde, dat vond ik zo vreselijk, nog een keer een echo! We hebben toen ook afgesproken dat we ons op zondagmorgen om 9 uur zouden komen melden om ingeleid te worden. De bevalling verliep gelukkig voorspoedig en Rubin* is 's nachts om 1.48 uur geboren, een prachtige knul van 46 cm lang en 2125 gram. Beneden in het ziekenhuis zaten familie en hechte vrienden te wachten en die mochten ook meteen komen kijken. Daarna zijn John en ik gaan slapen met Rubin* naast ons in zijn wiegje. De volgende morgen schrok ik wel een beetje, want ik vond dat Rubin* erg veranderd was maar hij was evengoed nog steeds prachtig. In de loop van de ochtend werd Rubin* opgehaald voor obductie en 's middags om ongeveer 16.00 uur heeft Dineke de Ruiter van Yarden Rubin* opgehaald en zijn John en ik naar huis gegaan, met lege handen. Rubin* heeft de hele week bij Yarden opgebaard gelegen in zijn kistje en wij konden ieder moment van de dag naar hem toe. Op donderdagavond 15 december 2011 hebben John en ik samen zijn kistje gesloten en dat was erg moeilijk om te doen want vanaf dat moment konden we hem niet meer knuffelen en kusjes geven. Op vrijdag 16 december 2011 is Rubin* begraven. Het was een hele mooie dienst en er waren heel veel mensen aanwezig, en dat vonden we heel fijn. De volgende nummers zijn er gedraaid: "In the arms of an angel" van Sarah Mc. Lachlan "Zo zal het zijn" van Rob de Nijs "Toch hoor jij er altijd bij" van Wieteke van Dort Ook hebben er diverse mensen gesproken, waaronder ikzelf. Het gedicht "gemis" heb ik namens John voorgedragen:

Gemis

Nu je er niet meer bent
besef ik des te meer
hoe bijzonder je was
je had een speciaal plaatsje in ieders hart
nooit meer zullen wij een normaal "heel" gezin zijn
bij iedere verjaardag
ieder feestje
iedere gebeurtenis
zal er altijd één ontbreken en dat ben jij!
Je was een uniek mensje
een mens met een belofte…..

Je papa

Het gedicht "leeg" heb ik namens mijzelf voorgedragen:

Leeg

Het was een fijne tijd
34 weken heb ik genoten
van jouw wonen in mijn buik
nog even
dan zou je komen
toen werd het plotseling stil
doodstil
geruisloos ben je gekomen
geruisloos weggegleden
mijn armen en mijn hart zijn leeg
zo leeg……

Je mama

Na de dienst hebben we Rubin* naar zijn laatste rustplaats begeleidt. John heeft zijn kistje gedragen en zelf in het grafje gezet. Dat was heel heftig maar ook heel mooi omdat Rubin* op deze manier voor het laatst naar bed is gebracht. Het meest bizarre van alles is dat we dit allemaal al eerder in onze familie hebben meegemaakt. Want ik heb nog een halfbroertje genaamd Rick* die op 9 december 1990 levenloos is geboren. Rick* was al een paar dagen daarvoor overleden in mijn moeder haar buik na een zwangerschap van 34 weken. Je kunt zeggen dat de overeenkomsten tussen mij en moeder bizar zijn, want we waren allebei 34 weken zwanger en 37 jaar oud toen het mis ging. En Rick* is op 9 december geboren en wij kregen op 9 december te horen dat Rubin* was overleden. Rick* is op 12 december begraven en Rubin is op 12 december geboren. Uit de obductie is er geen oorzaak gevonden voor het overlijden van Rubin* en dat was bij Rick* overigens ook het geval. De geschiedenis heeft zich letterlijk 21 jaar later herhaald.

Inmiddels zijn we opnieuw de trotse ouders geworden van ons zoontje en broertje van Rubin* genaamd Milo Noël. Milo is op 13 december 2012 geboren na een zwangerschap van 37+6, precies een jaar en 1 dag nadat Rubin* is geboren. Met Milo hebben we weer toekomst en dat verzacht de pijn, maar een vervanging van Rubin* zal hij nooit zijn. Dat mag ook niet. Rubin* zal altijd worden gemist in ons gezin en hoort er ook bij, alleen op een andere manier. En ik weet zeker dat Rubin* over zijn kleine broertje Milo waakt. Ik ben zeer trots op mijn beide mannetjes!

Comments for Ons prachtige engeltje Rubin Senne* 12-12-2011

Click here to add your own comments

Jan 26, 2013
Trots
by: Mama

Trots ben ik op mijn mooie dochter Mary-Ann en haar partner John. Supertrots ben ik om de Oma van Rubin Senne* en Milo te zijn. Respect heb ik omdat jullie het verhaal over het verlies van Rubin* zo waardevol maar vooral liefdevol op papier zetten iets wat niet alleen jullie helpt in dit rouwproces maar ook anderen die hun kindje hebben verloren. Ook mij, al klinkt dat misschien raar na al die jaren sinds ik Rick* verloren ben, want het rouwen houdt niet op, dat blijft, maar de wanhoop en de pijn van dit grote verlies wordt iedere dag minder en nestelt zich als liefdevolle herinnering in jullie harten. In die warmte dragen jullie Rubin* voor de rest van jullie leven mee en straks als Milo wat ouder is weet ik zeker dat jullie hem, zonder dat dit te veel pijn doet, kunnen vertellen wat een bijzondere grote broer hij heeft.

Jan 25, 2013
Lieve allebei
by: priscilla

Lieve allebei, wat goed je verhaal zo van je af te kunnen schrijven. Ook ik ken het verdriet van jullie, maar mijn hart staat even stil bij de woorden 'het is stil'. Schrijven helpt bij het proces, om alle emoties ergens een plekje te geven. De scherpte van de pijn soms iets te laten afvlakken. Maar dat gevoel in je onderbuik, dat gemis, dat Rubin* altijd een deel in je gezin blijft uitmaken..... tuurlijk! Het blijft ook bizar de overeenkomsten te lezen tussen jouw drama en dat wat je moeder overkwam. Jullie zijn zulke sterke lieve mensen, met gelukkig een heerlijk kereltje erbij. Tijd heelt alle wonden, maar helemaal geloof ik er niet in...Maar elke stap is er weer 1! dikke kus

Jan 25, 2013
xxx
by: Marilyn van Dijk

Lieve John en Mary-Ann, wat een mooi maar aan de andere kant zo'n droevig verhaal. Ik kende 't natuurlijk al, maar nu ik 't weer lees, is 't weer zo dichtbij.
Heel bijzonder dat jullie door jullie verhaal te delen, het bij sommige mensen troost kan bieden, maar ook herkenbaarheid, en 't lotgenoot zijn van het verlies van een kindje.
Ben ontzettend blij, dat *Rubin zo'n mooi en lief broertje heeft gekregen, en ben er zeker van dat hij zijn beschermengeltje is, voor altijd.

Click here to add your own comments

Join in and write your own page! It's easy to do. How? Simply click here to return to Jouw miskraam verhaal.