Ons mooie lieve prinsesje is niet meer...

by Maureen
(Uden)

Mama en Chloë*

Mama en Chloë*

Mama en Chloë* Ons lieve mooie prinsesje Lekker buidelen met papa

Ik ben Maureen Rutten, 33 jaar en nu 3 jaar getrouwd met Pieter Rutten.
Op maandag 25 juli 2011, ik ben dan 37 weken zwanger van ons eerste kindje, krijg ik 's avonds ineens ontzettende buikpijn en steken in mijn buik. Als ik flauwval bellen we de verloskundige, aangezien het niet goed met mij gaat, besluit ze naar ons toe te komen. Ondertussen al 3 keer flauwgevallen en kan ook niet goed bij blijven. Er wordt een ambulance gebeld, omdat ze niet weet of het hartje van het kindje nog klopt. Nadat de ambulance met spoed is opgeroepen, vindt de VK een andere hartslag dan die van mij, maar het gaat niet goed. Ik lig al op bed en het is beter en makkelijker als ik al beneden ben, maar op de overloop zak ik weer in elkaar en legt ze me aan de zuurstof. Met de ambulance ben ik naar het ziekenhuis gebracht en de artsen dachten aan een losgelaten placenta. Om 23:45 in het ziekenhuis aangekomen, echo gemaakt en kindje leeft nog, dan snel naar de O.K. voor spoedkeizersnede. Ruggenprik is niet meer mogelijk, dus ga onder gehele narcose. Als mijn buik wordt open gesneden komen ze allemaal bloed tegen, maar ze zijn nog niet in de baarmoeder. De baarmoeder en vruchtwater ziener goed uit en is ook helder, placenta is ook niet los gelaten. Om 23:59 zijn wij trotse ouders geworden van Chloë. Een mooie dochter, helemaal volmaakt en perfect. Maar het gaat niet goed. Ze is grauw en ziet blauw en geeft geen kik. Als ze aan de beademing ligt, wordt ze snel roze en ziet ze er beter uit. Ze wordt naar de couveuse afdeling gebracht en Pieter gaat met haar mee. Ondertussen vechten de artsen ook voor mijn leven, want ik blijk een inwendige bloeding te hebben. Ze weten niet waar de bloeding vandaan komt.
Met Chloë gaat het echt niet goed. Ze heeft teveel zuurstoftekort gehad en ze komt in aanmerking voor koeltherapie om de schade in de hersentjes proberen te beperken. Maar daarvoor moet ze naar het Academisch ziekenhuis.
Pieter gaat met haar mee en ik lig ondertussen aan alle toeters en bellen op de IC. Als Pieter net in Veldhoven is aangekomen, wordt hij gebeld dat hij snel terug moet komen naar Veghel, aangezien ik opnieuw een bloeding in mijn buik heb en dus opnieuw geopereerd moet worden. In totaal hebben ze tijdens deze 2 operaties 6 liter bloed uit mijn buik gehaald en heb ikzelf dus ook kantje boord gelegen. Omdat de oorzaak nog steeds niet is gevonden, word ook ik naar het academisch ziekenhuis gebracht. Voor het geval ik
geëmboliseerd moet worden. Dinsdagmiddag kom ik bij en blijkt het met Chloë niet goed te gaan, ze reageert niet en de 1e EEG laat geen hersenactiviteit zien. Op woensdagochtend word ik van de beademing gehaald en mag ik voor het eerst mijn dochter zien. Als ik haar aanraak, gaat haar oogje open en lijkt ze te reageren op mij. Nog even heb ik de hoop dat alles nog goed komt... Maar eenmaal terug op de IC, krijgen we na 2 uur te horen dat ook de 2e EEG geen enkele hersenactiviteit laat zien. Verdere behandeling is niet mogelijk en een keus hebben we dus niet. Ons kindje zal komen te overlijden. De enige keus die we hebben is wanneer ze van de beademing wordt gehaald. Op donderdagochtend krijgen we haar eerst nog op de borst, wow, wat was dat speciaal.
Daarna is ze nog gedoopt omringd door familie. Met mij ging het ook steeds beter, maar lag nog wel op de IC. Rond 19:00 uur is ze van de beademing gehaald en uiteindelijk is ze op donderdag 28 juli rond 21:00 uur in de armen van haar trotse papa overleden.
Ons mooie lieve prinsesje is niet meer...
Ze wordt gewassen en aangekleed en ligt tot zondag bij mij op de kamer. Ik praat tegen haar en bewonder haar. Geef haar kusjes en raak haar mooie neusjes, mondje en wangetjes aan. Slapen doe ik met mijn vinger in haar koude handje en na een tijdje wordt haar handje ook weer warm. Ondertussen ben ik verplaatst naar de MC en op zondag wordt ze naar het rouwcentrum gebracht. Maar eerst hebben we nog foto's en video gemaakt. De laatste keer dat we ons meisje nog hebben gezien, geknuffeld, aangeraakt en kusjes hebben kunnen geven. Pieter brengt haar in weg en met Chloë* op de arm gaan ze weg. Onderweg naar huis, komen ze langs huis en is Pieter nog met Chloë* thuis geweest. Op haar kamertje, in onze slaapkamer, de huiskamer en de tuin.
Op maandag wordt ik naar het ziekenhuis in
Veghel overgeplaatst en op donderdag 4 augustus ben ik weer thuis gekomen. Die avond een eerste samenzijn gehad om mensen afscheid te laten nemen van Chloë*. Op zaterdag 6 augustus is Chloë* gecremeerd. Een mooie afscheidsdienst
met mooie liedjes en voorgedragen teksten.
Het hele uitgebreide verhaal is te lezen op haar vlindersite http://chloerutten.vlindersite.nl

Chloë heeft ons zoveel moois gegeven. Met haar komst is mijn hart groter geworden. Ook voor Pieter. Een geweldige man en lieve vader. Het verdriet heeft ons nog dichter bij elkaar gebracht. Ik ben hem zo dankbaar voor alles wat hij mij heeft gegeven. En meer dan trots op mijn dochter, die bij ons hoort. Dat moet de hele wereld weten.

Comments for Ons mooie lieve prinsesje is niet meer...

Click here to add your own comments

Jan 25, 2013
Prachtige Chloë
by: Mary-Ann Jansen - Roelofsen

Weer mooi geschreven over je prachtige meisje lieverd, en weer tranen in mijn ogen. Dikke knuffel en een vlinderkusje van Rubin*

Jan 24, 2013
Liefs!
by: Suzanne

Voor áltijd in jullie hart!

Veel liefs, Suzanne

Jan 24, 2013
Lief prinsesje
by: Jeanne

Maureen en Pieter,

Krijg weer kippenvel bij het lezen van dit verhaal, wij kunnen jullie alleen maar steunen van hier uit. En heel veel sterkte wensen.

Click here to add your own comments

Join in and write your own page! It's easy to do. How? Simply click here to return to Jouw miskraam verhaal.