Ons geluk voor even

by Jessika
(Nederland)

Het is nu ongeveer 2 maanden geleden en mijn verdriet komt elke dag wel even terug.
We hadden al een hele tijd een kinderwens. spontaan zwanger worden zat er voor ons niet in dus moesten we de molen in.
Na maanden hormoon pillen, echo's, hoop en onzekerheid was er eindelijk die bijzondere dag dat ik een positieve test in handen had! Eindelijk dacht ik ik ben zwanger!! Zo blij dat wij zwanger waren ongelofelijk. We hadden een hele mooie toekomst voor ons en genoten op die roze wolk.

Omdat ik al aan het ziekenhuis liep kon ik meteen een afspraak maken voor echo.
Op naar het ziekenhuis ging ik en wat bleek alles was goed ik was 6 weken zwanger, wat was ik gelukkig!! Vol trots nam ik de foto van de echo mee en belde mijn man op om te zeggen dat alles goed was! ( mijn man is internationaal vrachtwagen chauffeur dus alles deed ik alleen )

Met 2 weken mocht ik weer terug komen voor nog een echo. Ik voelde me goed had alleen wat kwaaltjes wat er bij hoort. Gedurende die 2 weken merkte ik dat de kwaaltjes wat minder werden maar gaf er niet echt gehoor aan dacht ik tref het gewoon nix te klagen.

Samen hadden we besloten als alles goed is na de tweede echo vertellen we het onze ouders..
De nacht voor de echo ik kon maar niet slapen en was erg onrustig. Was het een teken of was het gewoon zenuwen??
Donderdag 23 juni als de dag van gister ik ging alleen opweg om ons wondertje te zien. Ik stelde mij al helemaal voor dat ik een klein mensje zou zien in mijn buik. Zo blij en zo gezegend dat ik me voelde maar met toch in mijn achterhoofd dat er misschien een kans bestaat dat het niet goed was lag ik op de tafel klaar voor mijn echo.

Wat er toen in die paar minuten gebeurde En door mij heen ging is niet te beschrijven. Waar ik op had gehoopt wat ik had gehoopt te zien was er niet!! Ik kreeg te horen dat ons wondertje waar we zo naar verlangden gestopt was met groeien! Hoe kon het ik voelde me nog zo zwanger mijn hormonen gierden door mijn lijf!! Verdoofd en alleen ging ik naar huis.

Ik belde mijn man op en storte helemaal in!
Ons wondertje, onze hoop en geluk moest plaats maken voor pijn en verdriet.
Helaas kwam de miskraam niet zelf opgang en hebben ze het in het ziekenhuis weggehaald.

Gelukkig voelde ik mij snel lichamelijk weer de oude worden en emotioneel ging het ook goed. Langzaam kon ik het een plekje geven.
Ik kreeg veel steun van lieve mensen om mij heen die mij erg dierbaar zijn, en van mijn lieve man natuurlijk!!!

Het is nu 2 maanden geleden en ik ervaar dat de pijn en het verdriet nooit helemaal weg zullen gaan.
Een diepe wond wat een litteken is geworden en zoals een litteken nooit helemaal weg zal gaan zo zal er altijd een beetje pijn blijven zitten.






Click here to post comments

Join in and write your own page! It's easy to do. How? Simply click here to return to Jouw miskraam verhaal.