Ongeloof

by Anoniem

Al van kleins af aan kon ik je zien. Soms praatte je met me. Soms stelde je me gerust. Soms maakte je een grapje. Je liet je zien als een mooi, vrolijk meisje van rond de 8 jaar. En ik wist dat je zou komen als ik 38 jaar zou zijn.

Nu ben ik 38.. En eind september vorig jaar raakte ik onverwachts zwanger. Mijn geluk kon niet op. En ons lijntje werd nog sterker. Ik voelde je continu om me heen.

De eerste echo.. het vruchtje was kleiner dan verwacht. Zo'n halve cm, dus een week of 5,5. Niet de 8 weken die ik had berekend. Maar toch. Ik wist zeker dat het goed zat.
Toen de tweede echo.. het vruchtje was niet gegroeid en er klopte geen hartje. Hoe kon dit? Nog steeds wist ik zeker dat het wel goed zat. Dat voelde ik gewoon.
Er volgde een derde echo in het ziekenhuis. Geen verandering. Er werd mij verteld dat ik elk moment een miskraam kon krijgen. Ik moest gaan accepteren dat het echt niet leefde.
Ik heb drie weken gewacht want ik wilde het niet opwekken. Drie weken van ongeloof. Ergens had ik nog steeds hoop op een wonder. Er gebeurde niets.
Na die 3 weken volgde de 4de echo. Het vruchtje leek te zijn verschrompeld. Een natuurlijke miskraam die niet binnen een maand natuurlijk op gang komt, schijnt nog wel weken op zich te kunnen laten wachten. Compleet uit het veld geslagen, besloot ik de miskraam dan toch maar met pillen op te wekken.

5 uur nadat ik de pillen had ingebracht kwam ik in een wee├źnstorm van 2 uur terecht. Ik wist niet dat er zo'n pijn bestaat. Ik liep langs alle kanten leeg en bloedde heel erg maar kon geen vruchtje ontdekken. Uiteindelijk kwam het na 3 dagen er uit. Verschrikkelijk. Want het vruchtje was veel groter dan wat we op de echo's hadden gezien. Z'n 4 cm. Met een hoofdje, oogjes, ruggetje.. In alle staten ben ik naar het ziekenhuis gegaan. Ik was en ben doodsbang dat ik met de pillen mijn lieve kindje heb gedood. Niemand kan mij vertellen hoe dit kan. Het is inderdaad veel groter dan op de echo's. Ze kunnen alleen maar gissen naar de reden. Of het leefde en ze hebben het gemist op de echo. Hoe dat zou kunnen is een raadsel. Of het heeft wel verder gegroeid maar het hing al gedeeltelijk in de baarmoedermond en leefde niet. Maar ook dat is een raar verhaal.

De miskraam is nu 3,5 maand geleden. Het verdriet voelt zo rauw omdat ik met zoveel vragen blijf zitten. Ik hoop dat ik een manier vind om er mee om te gaan. Ik zal moeten accepteren dat dat waar ik het meest zeker van was in mijn leven, niet gaat gebeuren..

Click here to post comments

Join in and write your own page! It's easy to do. How? Simply click here to return to Jouw miskraam verhaal.