Na 5 maanden nog steeds verdrietig

by Menkie
(Mierlo)

Na twee jaar proberen waren we eindelijk zwanger.

De eerste drie dagen heb ik iedere dag een zwangerschapstest gedaan omdat ik het gewoon niet kon geloven dat het echt waar was, maar het was echt waar! Alle drie positief!!

Mijn man kon het ook nauwelijks geloven. Het begon voor hem pas werkelijkheid te worden toen we het mijn ouders vertelden, door hen een rompertje cadeau te geven om zo te vertellen dat we zwanger waren.
Mijn ouders waren ook meteen in extase en de eerste vraag van mijn vader was of we al wisten of het een jongen of een meisje was (na drie kleinzonen was hij toe aan een kleindochter). Ik was pas 6 weken, dus dat kon ik hem echt nog niet vertellen.

De volgende week had ik vakantie en dat was natuurlijk perfect uitgekiend om de verzekering na te kijken, een afspraak te maken met de verloskundige, de gratis zwangerschapsagenda te bestellen om bij te houden wat ik allemaal meemaakte en voelde.

Twee weken verder was de eerste afspraak met de verloskundige. Ik had intussen in de gratis agenda al heel wat geschreven over wat ik allemaal voelde. In je hoofd houd je er rekening mee dat er iets niet goed kan zijn, maar je hoopt zo erg op een kloppend hartje... maar dat was er niet. Met 8 weken zwanger had dat er moeten zijn.

Er was een leeg vruchtzakje te zien. De verloskundige probeerde het nog te verzachten door te zeggen dat we misschien een hele vroege miskraam hadden gehad en daarna meteen weer zwanger waren geraakt, maar we hadden geen seks meer gehad sinds de bewuste eisprong, dus ik wist meteen genoeg.

Voor mijn rationele gedachtegang begon toen voor mij meteen de verwerking voor een toekomstige miskraam, maar stiekem bleven we toch hopen.
De tweede echo bij de verloskundige was vreselijk.
Ik wist dat het niet goed zat en had er vrede mee om weer een lege vruchtzak te zien, maar nu was er ineens een klein frummeltje te zien. Een klein wit vlekje wat er eerst nog niet was.
Ze heeft er godzijdank een foto van kunnen maken, dus ik heb voor mezelf echt bewijs dat ik echt zwanger was!
Maar op dat moment krijg je meteen weer hoop, want het was gegroeid, maar je weet dat het niet goed zit.
Intussen zegt alles in mijn lichaam dat ik zwanger ben. Ik wil slapen om 9 uur 's avonds, mijn borsten doen zo vreselijk zeer dat ik ze moet vasthouden wanneer ik 's nachts op mijn andere zij ga liggen en ik voel me gewoon 100% zwanger!

Intussen was het bijna kerst. We hadden al bedacht dat eerste kerstdag de dag was om mijn schoonouders en schoonzusje te vertellen dat we zwanger waren. Het had een hele mooie dag moeten worden. We hadden van de laatste echo een foto meegekregen waarop een vruchtje zichtbaar was van 2 millimeter: het bewijs dat we echt zwanger waren!!!
We hebben die dag wel verteld dat ik zwanger was maar dat het vruchtje zich niet ontwikkelde en we moesten wachten op een miskraam.
Mijn schoonouders waren heel erg lief en we hebben toch een erg leuke kerst gehad.

Op 29 december kreeg ik in de avond mijn eerste bloeding. Ik ben meteen op 30 december om 8 uur 's ochtends naar de verloskundige gegaan en zij constateerde ook dat ik bloedde en dat het vruchtje, wat nog steeds duidelijk zichtbaar was, niet gegroeid was.
Na deze boodschap ben ik gewoon naar mijn werk gegaan. Mijn baas was op vakantie, maar zijn vervanger wist gelukkig ook dat ik zwanger was, en dat het niet goed ging, en bij hem heb ik mijn hart kunnen luchten. Ik heb zeker een half uur op kantoor zitten huilen en ben hem nog steeds zo dankbaar dat daar mijn eerste emoties naar buiten konden, want tot dan had ik altijd heel dapper tegen iedereen gezegd dat een miskraam er gewoon bijhoort.
Ik moest die avond tot 10 uur werken, maar ben om 8 uur toch naar huis gegaan omdat het toen pas begon door te dringen dat ik mijn kindje aan het verliezen was.

Op 31 december, oudejaarsavond, hadden we afgesproken met vrienden (paar huizen verder). We zijn gegaan en hebben een leuke avond gehad. De hele avond heb ik gevoeld dat er iets aan de hand was in mijn buik. Maar ik heb me groot gehouden en net gedaan of er niets aan de hand was.
De dagen erna werden de krampen erger. De bloedingen ook. Ik heb dagenlang op de bank gehangen, ben zelfs nog met mijn moeder naar het dorpscentrum geweest omdat ze haar ov-kaart moest opwaarderen en niet wist hoe dat moest. Iedere dag weer krampen en bloedingen maar het hield niet op en weer bellen met de verloskundige om te vragen of het normaal was dat ik al meer dan een week bloedingen en krampen had. Op 7 januari was het dan eindelijk zo ver. Na weer een serie krampen voelde ik iets anders dan anders eruit komen. Ik heb het kunnen bekijken en er afscheid van kunnen nemen op dat moment.
De dag erna ben ik meteen weer gaan werken en intussen is het mei...

Het is nu 5 maanden verder. Ik zie nu alleen maar vriendinnen, kennissen en collega's om me heen die zwanger zijn, net een kindje gekregen hebben, of een vriendin hebben die zwanger is.
Dat alles doet zeer, maar alles in mij wil alleen maar blij zijn voor hen, en dat lukt niet.

Click here to post comments

Join in and write your own page! It's easy to do. How? Simply click here to return to Jouw miskraam verhaal.