M'n grote wens

by Julie Maertens
(Adegem)

M'n man en ik leerde in Lloret de mar elkaar kennen, na 6maand waren we zwanger van ons eerste kind.. Het was de gelukkigste dag van m'n leven.. Na heerlijke 3jaren met ons Poppeke, wouden we vree graag nog een kindje.. Hoewel ons Alyssia vlug is gekomen na 1 keer proberen moesten we deze keer 8maand over doen.. Na lang twijfelen en vrezen dat we er lang moesten overdoen, was het ons eindelijke gelukt.. Ik was zwanger!! Ik had nog maar een week ver in m'n zwangerschap en ik wist het.. Ik reageer namelijk heel gevoelig op een zwangerschap.. Weken gingen voorbij en ik bleef alle hatelijke symptomen hebben.. En ineens maandag 27januari (5dagen overtijd) en 2 positieve zwangerschapstesten later kreeg ik een m'n regels (zoals ik het noem).. Toen nog in de veronderstelling volgens mijn dokter dat het innesteling was, maar gevoel bleef zeggen dat het niet goed kwam.. Toch blijf je hopen dat u lichaam gelijk heeft en u gevoel niet.. Toch bleef in m'n zwangerschapssymptomen hebben.. Dinsdag liet ik m'n bloed trekken en ik kreeg te horen dat ik zwanger was, maar m'n hcg-waarden stonden aan de lage kant.. Vrijdag moest ik dan nog eens m'n bloed laten trekken.. Tot vrijdag voelde ik mij op en top zwanger dus we deden nog eens een test en die bleek 100% positief! Dus ik met een gelukzalig gevoel m'n bloed laten testen.. 'S avonds ging ik na wc en ik veegde mij af en zag gelijk een plat ovaal liggen in op m'n wc-papier.. Ook had ik gevoel dat m'n vruchtzakje was, toch blijf je het ontkennen en hoop je dat niets is.. Zaterdag om 10u15 kreeg ik het telefoontje die gewoon de grond deed stilstaan.. Ik had idd een miskraam gehad op 5weken en 2dagen.. Wat er allemaal gebeurt is weet ik niet meer goed, want alles is in waas voorbij gegaan.. Toe gekomen op de sportschool van m'n dochterke met haar nichtje en daar kwam ineens de realiteit naar boven.. De zwangere nicht van m'n man begon leuk te vertellen en over haar buik te wrijven.. Toen ben ik ingestort.. Waarom moest mij dit overkomen? Waarom deed het mij zoveel.. Ik was nog maar 5weken en 2dagen.. Maar toch voelde en voelt nog altijd alsof een stukje van mij weg is.. Nu 3dagen later vraag ik mij nog altijd af.. Is m'n fout dat niet meer kon groeien? Heb ik iets verkeerd gegeten? Kwam het omdat ik nog elke dag 1 redbull dronk? Kwam het omdat ik m'n dochter elke keer opnam ook al is ze zo groot? Kwam het omdat ik op m'n buik slaap? Kwam het omdat m'n man zoveel dronk en sinds kort nog maar gestopt is met drinken? Ligt het aan m'n eicel? Zoveel vragen en nooit ga ik de reden echt weten.. En dan krijg je als antwoord: " teken dat het zo moest" "beter nu dan als je wat verder zijt" "je kunt toch niet spreken van een miskraam want je het hartslagen nooit gehoord, er zijn zoveel mensen die hun regels krijgen zonder dat ze weten dat ze zwanger waren"!! Ik dacht dat ik gek kwam.. Die woorden deden mij nog meer verdriet en had nog meer zin om dingen stuk te smijten en te roepen.. Ik weet dat het nog maar pril was, maar toch voel het alsof ik een stuk van mij kwijt ben.. Ben ik zo melig en egoïstisch dat ik mij zo voel? Mag ik mij wel zo voelen?? Mag ik terug angst hebben dat het mij weer overkomt als ik terug zwanger ben?! Of moet ik gewoon denken lijk dat sommige zeggen dat ik niets, want nog maar begin??

Click here to post comments

Join in and write your own page! It's easy to do. How? Simply click here to return to Jouw miskraam verhaal.