Missed abortion met 8+6 weken.

by C.E.
(Friesland)

Groot was het geluk toen we een positieve zwangerschapstest in handen hadden. Volgens de laatste menstruatie zou ik op 1/1/2014 uitgerekend moeten zijn.
Op 10/5 hadden we onze eerste echo-afspraak. Ik zou dan precies 6 weken moeten zijn. De gyn meette een vruchtzakje van 7,1 mm en verder was er nog niks. Hij zei dat ik waarschijnlijk minder ver was dan dat ik zelf dacht. Later heb ik op internet gekeken en kwam ik erachter dat dit ongeveer gelijk stond aan 5 weken.
De tweede echo kregen we op 27/5. Ik zou dan 8 weken moeten zijn. Het was een pak van m’n hart, want er was een heel klein hartje aan het kloppen. De vk kon het echter nog niet opmeten. Ze vermoedde dat het 7 weken zou zijn en dat kwam ook overeen met de vorige echo, dus we waren helemaal blij.
Met vaderdag hebben we het goede nieuws bekend gemaakt aan onze ouders.
We keken erg uit naar de termijnecho op 20/6. Ik wou heel graag weten wanneer ik nu uitgerekend zou zijn. Ik verwachtte dat ik een stukje teruggezet zou worden. Ik rekende zelf op 9/1, dan zou ik op dat moment precies 11 weken zwanger moeten zijn. Bij binnenkomst wou de vk meteen de echo doen. Helaas zagen we niet het plaatje wat we wilden zien. Bij onze zoon was er toen een klein minimensje te zien die spastisch rond dartelde, maar nu was er een vorm te zien die niet bewoog en waar geen hartje knipperde. Ik zei het al tegen de vk en zij zei vervolgens inderdaad dat het niet goed was en dat het helaas niet meer leefde. Ik hield me sterk. Ze heeft gebeld naar het ziekenhuis en een afspraak voor ons gemaakt bij de gynaecoloog voor het vervolg. Daar konden we een uurtje later al bij terecht. Even later in de auto brak ik natuurlijk en kon ik mijn tranen niet bedwingen.
De gyn bevestigde de missed abortion met een inwendige echo. Hij constateerde dat het met 8+6 weken gestopt was. Het beleid van het ziekenhuis was om het 2 weken de tijd te geven tot het vruchtje uit zichzelf komt en anders na die 2 weken een curettage te doen. Aangezien ik een curettage totaal niet zag zitten hoopte ik dat mijn lichaam het zelf zou oplossen.
Die avond veegde ik ook meteen al een beetje roze af. En ook de volgende dagen veegde ik wat bruin/roze af, maar niks dat in m’n maandverbandje terecht kwam. Dinsdag verloor ik iets meer bloed. Er kwamen nu tenminste ook wat helderrode druppels in het maandverbandje. Maar het was nog steeds weinig. We waren inmiddels 5 dagen verder, dus ik vond het nog wel wat frustrerend dat er nog bijna niks kwam. Maar toen…! Die avond kreeg ik last van vervelende buikpijn. Het was niet hetzelfde als menstruatiepijn, maar het voelde meer als ontsluitingsweeën. Ik ben gaan schoonmaken als afleiding. Zo voelde ik de pijn minder. Een uur lang had ik die pijn. En op een gegeven moment moest ik even bukken en voelde het alsof ik in mijn broek plaste. Ik ging snel naar de wc en verloor daar een bloedstolsel. Ik zou me afvegen, maar schrok vervolgens ontzettend. Daar lag het vruchtje, open en bloot. Mijn handen trilden. Ik heb eerst het fototoestel gepakt en een foto genomen. Toen m’n man een paar minuten later kwam, heb ik het verteld en zijn we samen gaan kijken. Hij had verwacht dat het niet herkenbaar zou zijn, maar toch was er al duidelijk zichtbaar waar de oogjes zaten en ook de handjes en voetjes waren al deels klaar. Met een stukje dubbelgevouwen aluminiumfolie heb ik het eruit geschept en in een urinecontainertje gevuld met water gedaan. Het voelde vreemd aan. Op 25/6/2013 om 20.32 ben ik dus bevallen van een heel klein jongetje of meisje van zo’n 2 cm groot. Was het een jongen of een meisje? Een paar minuten later kon ik alweer naar de wc toe. En er floepten veel bloedstolsels uit. Het voelde raar. Maar ik ging weer op de bank zitten om vervolgens 10 minuten later weer naar het toilet te gaan. En wederom veel bloedstolsels. En zo ging het om het kwartier door.
Aangezien de gyn zei dat het bloedverlies binnen 2 uur na het verlies van het vruchtje aanzienlijk moest zijn verminderd, zou om 22.30 het meeste voorbij moeten zijn. Toch was dat bij mij niet het geval. Even dacht ik van wel, maar een paar minuten later had ik alweer heel veel bloedstolsels. Daarom heb ik het ziekenhuis toch maar even gebeld voor advies. De vk die ik uiteindelijk aan de telefoon kreeg vroeg me naar het verloop en ik moest omschrijven hoe groot de bloedstolsels waren. Het was even moeilijk om iets er mee te vergelijken, maar ik heb het omschreven alsof je met een dikke penseel een hele grote klodder verf pakt en op het schildersdoek gooit. En dan heel veel. De verloskundige vond het allemaal normaal klinken en adviseerde me om gewoon naar bed te gaan en eventueel tegen de buikpijn wat paracetamol in te nemen. Zolang het bloedverlies niet als een lopend kraantje eruit liep of zolang de bloedstolsels niet zo groot als een ei was, dan was er niks aan de hand. Ze vond de 2 uren die de gyn had genoemd wel heel veel van een lichaam gevraagd. Tevens vroeg ze wat we met het vruchtje hadden gedaan en ze adviseerde ons om het in de vriezer te doen totdat we precies wisten wat we er mee zouden doen aangezien het wel heel snel af zou takelen. Ik was weer wat gerustgesteld, maar naar bed ging ik nog niet. Daarvoor was ik toch nog teveel bezig in m’n hoofd en met naar het toilet toegaan. Het potje waar ons kleine jongetje of meisje in zat heb ik in de vriezer gezet. En met dat ik het in de vriezer zette heb ik tegen hem/haar ‘Sorry lieverd.’ gezegd, want het is toch wel wat raar om dat te doen. Het was al middernacht geweest voordat ik naar bed ging met een dubbel maandverband en een bedzeiltje eronder. Het was voor m’n gevoel een bloedbad. Goed geslapen heb ik die nacht niet. Na een uurtje kon ik alweer uit bed en zaten beide maandverbandjes overvol en ook het bedzeiltje was nat geworden van het bloed. Ik verloor nog steeds grote bloedstolsels en maakte me er toch wel lichtelijk zorgen om. Wederom meerdere verbandjes in m’n onderbroek gestopt en geprobeerd om opnieuw te gaan slapen. Tot een diepe slaap is het volgens mij niet gekomen. Ik heb alleen liggen doezelen en liggen malen. Menig traantje is stilletjes gevloeid.
De volgende ochtend was alles weer nat. Op het toilet verloor ik nog steeds bloedstolsels, maar er zat wel wat meer tijd tussen. Ik hoefde nu niet meer elk kwartier naar het toilet, maar elke drie kwartier. Het bloedverlies was na 11 uur ’s ochtends nauwelijks meer aanwezig en het was veranderd in een gewone menstruatiebloeding. Niet eens een heftige menstruatie. ’s Avonds had ik last van buikpijn en ben ik op de bank gekropen met een kruik en een dekentje. Mijn man en ik hadden besproken dat we het wilden gaan begraven in het bos langs onze favoriete wandelroute. Er moest een doosje of iets dergelijks komen waar hij/zij in kon. En ik wilde graag dat er een klein knuffeltje bij kwam, omdat ik dan het gevoel had dat we hem/haar niet helemaal alleen lieten.
Om 22.00 ging ik opnieuw naar het toilet en schrok ik wederom. Er floepte een heel groot bloedstolsel uit. Het was minimaal wel ter grootte van een ei. Ik heb m’n man erbij geroepen en hij vond het er ook erg raar uitzien. Omdat de vk van het ziekenhuis die avond daarvoor had gezegd dat ik me pas zorgen moest maken als het ter grootte van eieren was, heb ik maar weer opnieuw gebeld naar het ziekenhuis. Ze heeft m’n verhaal aangehoord en vertelde dat dit heel normaal was, vooral als je een tijdje stil had gezeten. Ik moest dan ook niet vreemd opkijken als ik nog zo’n bloedprop verloor na een nacht slapen. Ik was gerustgesteld. Na dit laatste grote bloedstolsel verloor ik amper nog bloed. Het was veranderd in een lichte menstruatie en ik had geen bloedstolsels meer. Daarom heb ik de volgende dag gebeld naar de afdeling gynaecologie om te horen of de afspraak voor meer dan een week later niet te laat was. De assistente zei dat het inderdaad beter was om dan eerder te komen dan de afspraak die gepland stond. Ze had nog wel een gaatje voor diezelfde vrijdag. Dus de volgende dag om 10.00 konden we ons weer melden in het ziekenhuis. De gyn heeft een inwendige echo gemaakt en zag in een paar seconden dat het er allemaal goed uitzag. Alles was weg. Ik mocht gewoon alles weer doen wat ik wilde. We hoefden niet een menstruatie af te wachten voordat we weer zwanger probeerden te worden. We stonden al snel weer buiten en waren opgelucht en trots dat m’n lichaam het helemaal zelf had gedaan.
Later die dag ben ik naar een tuinwinkel gegaan om te zoeken naar een kistje waar ons kindje in kon worden begraven. Ik heb daar een heel mooi kistje kunnen vinden en een witte roos. Het gedicht wat ik eerder die week had gevonden en had bewerkt heb ik op maat gemaakt en erin gelegd. Verder had ik de dag daarvoor twee dezelfde knuffeltjes gekocht. Eén voor ons zoontje en één voor zijn broertje/zusje. Het knuffeltje en de witte roos gingen ook in het kistje.
Op 29/6 zouden we het begraven in het bos. De nacht daarvoor heb ik met het knuffeltje geslapen en ik heb voor m’n gevoel de hele nacht gehuild. Wat deed het pijn om te weten dat we afscheid zouden nemen. Het was zo gewenst geweest, maar helaas mocht het niet zo zijn. In het bos langs onze favoriete wandelroute hebben we een eindje van het pad af een plekje gekozen die voor ons herkenbaar was en waar we hoopten dat het lang ongerept zou blijven. We zijn gaan picknicken in de buurt terwijl m’n man aan het graven was. En toen was het diep genoeg om het kistje erin te leggen. Ik heb het in het gat gelegd en met z’n drieën hebben we het gat weer dichtgegooid. Wat deed het pijn om dat te doen. Even later hebben we de wandelroute uitgelopen. Ik heb veel gehuild en gepraat met m’n man hierover. Onze zoon heeft zich ondanks alles toch prima vermaakt tijdens de wandeling. Weer terug bij de auto dacht ik dat ik het extra moeilijk zou krijgen als we weg zouden rijden, maar het tegenovergestelde was waar. Het voelde goed. We hadden het niet beter kunnen doen.

Click here to post comments

Join in and write your own page! It's easy to do. How? Simply click here to return to Jouw miskraam verhaal.