Missed abortion 8weken

by Anoniem
(Groningen)

Na 4 jaar proberen zwanger te worden had ik half Juli eindelijk een prachtige knal positieve zwangerschapstest in mijn handen! Dolgelukkig waren we! We wilden heel graag een gezinnetje, maar telkens had ik een negatieve test in mijn handen.. Als ik dan getest had werd ik een uur later ongesteld.
Net toen ik het opgegeven had, we een paar feestjes en uitjes hadden waarbij ik nog wel een baco gedronken had of een wijntje. Ik dacht waarom zou het nu ineens na 4 jaar wel lukken? Normaal bleef ik na mijn ovulatie van de wijn af. Ook was ik al een poos gestopt met het bijhouden van mijn menstruatie. Dat werd een obsessie voor me waardoor mijn cyclus soms wel tot 40 dagen duurde. Toen ik in 2012 6 weken ongesteld ben geweest en bij de gynaecoloog kwam, vond ik dat het genoeg was. Blijkbaar was ik er zo mee bezig dat mijn hoofd mijn lichaam voor de gek hield en andersom. Ik was 28 en moest genieten van de dingen die ik had en waar ik van hou.
Mijn cyclus werd weer normaal met 28-30 dagen en menstruatie duurde ongeveer 3 รก 4 dagen.

Toen eindelijk hadden we een positieve test! Man was helemaal in de wolken en droeg me nog meer op handen dan hij normaal al deed.
Hij kon het ook niet voor zich houden en onze ouders en broer/ zus wisten het dezelfde dag nog.
2 dagen later heb ik me aangemeld voor moeders voor moeders en bij de verloskundige. Van moeders voor moeders ons 1e babycadeautje gekregen. De verloskundige wilde een intake en echo plannen voor over 3 weken, maar omdat mijn man in het buitenland werkt en al snel weer weg moest mochten we een week later al komen. Volgens de verloskundige zou ik dan 6 weken zijn.
Helaas wist ik de 1e dag van de laatste menstruatie niet meer, deze was achteraf 10 dagen later dan ik had doorgegeven. Ik heb de echo dus gehad maar we zagen alleen een mooie vruchtzak en mooie dooierzak, nog geen kindje. Over een week weer een echo.
De week later zagen we een mooi klein kindje met een kloppend hartje! Wat was dat bijzonder! Die week tussen de echo's was heel spannend, verloskundige had ons gezegd dat 1 op de 4 vrouwen in dit stadium een miskraam krijgen. Dus toen ik het hartje zag kloppen was ik dolgelukkig! Nu zou alles goed komen.
Foto's van de echo doorgestuurd naar mijn man, die was nog gelukkiger dan hij al was. Wat een trotse aanstaande vader.
De verloskundige vond eigenlijk dat het hartje nog wat traag klopte, dit kon omdat het pas net klopte maar ze wilde me toch een week later weer zien.

Ik begreep haar zorg niet echt en was overtuigd dat het goed zou komen. Vooral omdat ik in die week heel erg zwanger werd. Mijn borsten waren vanaf het begin al gevoelig, pijnlijk soms echt. Het gevoel dat er met kleine naaldjes in mijn tepels geprikt werd. Als ik me s' nachts omdraaide in bed werd ik er wakker van. Mijn eetlust werd alleen maar meer en meer terwijl ik alleen maar kleine porties kon eten. Mijn buik werd zwaarder en groeide al wat.

Met alle vertrouwen ging ik naar de verloskundige, ik had er zin in. Ik mocht mijn kindje weer zien!

Helaas.... de verloskundige zag geen hartje, ik ook niet.. Hij draaide nog eens, keek nog wat beter.. 'Het spijt me zei hij, ik kan geen hartje zien hoe graag ik het ook wil'.. 'Kleed je maar aan dan praten we er even over'. Flabbergasted en trillend trok ik me broek weer aan en liep naar zijn bureau.
Hij draaide een folder van miskraam voor me uit, vroeg me of ik het had verwacht.? Na 10 minuten huilen, praten zei hij me over 2 dagen te bellen en dat we dan mijn opties moesten doornemen. Van spontaan afwachten tot medicijnen en curettage.
Gat wat klinkt dat eng allemaal! Ik heb geen miskraam gehad dacht ik, ik bloed niet, heb geen afscheiding wat verandert is van kleur of geur.. Mijn lijf schreeuwt gewoon zwanger.!
Nog steeds flabbergasted stuurde ik in de auto mijn man huilend een kort Appje, 'geen hartactie, kindje zit er nog'

Ik was als verdoofd toen ik thuiskwam, man had ik al huilend aan de telefoon gehad. Hoe kan dit? Hoe kan het dat ik niks gemerkt heb? Waarom gebeurt ons dit? Van alles spookte door mijn hoofd, overtuigd dat de echo fout was, de verloskundige het fout had. Misschien had hij teveel gewerkt, had hij met het apparaat iets verkeerd gedaan. Was de apparatuur wel in orde?

2 dagen later hoorde ik maar niks van de verloskundige, ik zou s'morgens gebeld worden. Om 12.30 heb ik zelf gebeld. Bevalling, oke dat gaat voor. Ik wacht wel..
Tegen 4 uur stond de verloskundige voor de deur. Hoe ik me voelde? Nog steeds verdoofd en leefde tussen hoop en verdriet in.
Ik vroeg of er een kans was dat we het fout hadden? Of het kindje half achter het dooierzakje had gelegen, of het hartje toch wel weer kon gaan kloppen. Alle vragen die ik stelde kwam een nee op... En nu?
Ik kan wachten tot de natuur zijn werk gaat doen, maar dit kan tot zelfs 6 weken duren(!!) Ik kan medicijnen slikken die het opwekken, dan is het een kwestie van een paar dagen. Een curettage is een optie maar daar zitten teveel risico's aan vast. Mijn baarmoederwand kan aan elkaar gaan hechten, mijn baarmoedermond kan tevens opgerekt worden, waardoor ik in een volgende zwangerschap kans heb op vroeggeboorte omdat mijn baarmoedermond door het gewicht van het kindje niet meer gesloten zou kunnen blijven. Dit omdat het mijn 1e zwangerschap is.
Hij noemde nog wat, maar dat heb ik allemaal niet meer gehoord, mijn hoofd zat te vol..

Ik vroeg hem naar mijn zwangerschapssymptomen, dat die alleen maar toenemen. Dat klopt antwoordde hij, je bent nog steeds zwanger en dat blijf je totdat het kindje eruit is.. Alles gaat gewoon door en ik zal dus voor mezelf moeten zorgen zoals ik deed toen ik nog op de roze wolk zat. Helaas is dat voor mij best moeilijk, als ik erg down ben heb ik de neiging om veel minder te eten. Daarbij heb ik altijd gerookt, maar omdat ik zwanger ben ben ik hier een eind mee geminderd. Kon mezelf nog niet zover krijgen om de sigaretten helemaal weg te gooien.. Nu rook ik dus weer meer, en daar voel ik me schuldig om! Want ik heb nog steeds het gevoel/ idee dat ik mijn kindje ermee schaadt, dat er toch nog een kans is dat het hartje straks wel klopt op de echo.

Nu 5 dagen na de negatieve echo heb ik nog steeds geen buikpijn, zijn mijn borsten nog net zo gevoelig, is mijn afscheiding niet verandert, ben ik nog misselijk als ik s' morgens te snel aan de gang ga, ben ik nog duizelig als ik te snel en teveel wil.. Morgen belt verloskundige weer, dan moet ik definitief kiezen voor de medicijnen. Ik krijg dan een verwijzing voor het ziekenhuis en als ik daar ben krijg ik nog een echo..

Ondertussen zit ik thuis, alleen, mijn man is druk en heeft weinig kans om te Appen of te bellen. Mijn familie woont een paar honderd km verder en die wil ik er sowieso niet bij hebben, hoewel het ergens fijn zou zijn even een kopje thee te kunnen drinken met iemand. Ik heb hier natuurlijk wel buren en vrienden maar die wisten niet van de zwangerschap af. Ik heb geen energie om vrolijk te gaan doen en ook niet om ineens het hele verhaal te vertellen..
Dus 'vermaak' ik me met een dvd, spelletje.

Ik ben verdrietig, ook wat boos maar eigenlijk heel erg bang.. Wat moet ik straks doen? Ik voel me nu al zo machteloos, wat moet ik straks als ik die pillen heb genomen en ik mijn kindje kwijtraak? Mijn kindje van wie ik al zoveel hield, tegen wie ik elke avond al praatte, die me al zo gelukkig maakte.. Ik gaf allemaal kusjes op mijn handen en die plaatste ik dan op mijn buik, zo streelde ik mijn kindje.
En nu,, nu lig ik s' avonds in bed en komt het verdriet extra, de 'waarom-vragen' en vecht ik tegen de tranen.. In mijn slaap droom ik. En als ik wakker word is het slechts 1 seconde dat ik rust heb voor alles weer terug komt en het verdriet er weer is. Dan leg ik mijn handen weer op mijn buik en doe mijn ogen nogmaals dicht, in de hoop dat als ik ze weer open doe het een droom bleek te zijn..

Click here to post comments

Join in and write your own page! It's easy to do. How? Simply click here to return to Jouw miskraam verhaal.