Miskraam en gek van verdriet...

by Ilse
(Liedekerke, Belgium)

Toen ik Bert leerde kennen in 2011, had ik op mijn 33ste de kans op moederschap al opgegeven. Ik ging veel weg met vrienden, had een zorgeloos leven. Bert gaf mijn leven ineens nog meer kleur. Hij is, zoals je er niet veel vindt in je leven, een soulmate. Love at first sight was het, voor mij althans :-). Ook onze vrienden en familie zien dat dit echt goed zit.
We beslisten vrij snel om aan kinderen te beginnen. Mijn biologische klok tikte.
Na 3 maanden nog steeds geen menstruatie. Mijn prolactine lag te hoog. De dokter schrijft me Parlodel voor. Verschrikkelijke bijwerkingen, nog nooit meegemaakt. Uiteindelijk zakt de prolactine en kunnen we aan onze missie beginnen. Maar het lukt niet. De gynae ziet weinig gebeuren in mijn eierstokken en baarmoeder, geen ovulatie. Daarom start ze Clomid en Pregnyl op. Alweer na 6 maanden, nog steeds geen vordering. We beginnen met IUI. In de fertiliteitskliniek ziet men dat ik al verminderd vruchtbaar ben en zo snel mogelijk moet zwanger worden. Gelukkig is het de eerste maal meteen raak! We konden het eerste moment met ons geluk geen blijf. En dan begin je na te denken... Wat als het misgaat? Gaat het gezond zijn? Ga ik die 12 weken doorstaan? Alles leek goed te gaan. Tot ik na 8 weken en 4 dagen bruinverlies had. We mochten die dag nog naar de gynaecoloog. Die zei me dat alles in orde was, we hoorden het hartje kloppen. Bert zijn gezicht...hij keek zo gelukkig... De dokter gaf me als raad mee dat ik wat meer moest genieten van het zwanger zijn. Ik had er nog steeds geen gerust gevoel bij. Elke dag was afzien. Ik voelde me misselijk, moe, zelfs wat depri door al de zorgen. Op 12 weken was ik zooooo blij. Eindelijk die grens voorbij geraakt! Tot ik 's avonds weer bruinverlies had. Heb 's nachts geen oog toegedaan. Ik voelde me ineens niet meer zwanger. Zondagmorgen vroeg op, zag wat bloed en wist meteen hoe laat het was. Op de spoeddienst vertelden ze ons dat het vruchtje op 8 weken en 6 dagen overleden was. Mijn hart stond stil. Mijn vriend begon te wenen. Ik riep steeds: "nee, nee, dat kan niet"! En "sorry schat, sorry"...
De curettage is 2 dagen later uitgevoerd. Samen met de nodige tranen en het hels verdriet.
Nu we 2 weken verder staan, ben ik nog triester dan ervoor. Nooit heb ik dit gewild. Ik heb alles gedaan zoals het moest. Sigarettenrook vermeden, geen glas alcohol, gezond gegeten, veel gerust. Ik voel me verschrikkelijk. Kan er met niemand over praten. Wat iemand ook zegt, het is altijd verkeerd en het verdriet blijft. Opmerkingen van dat je snel aan een nieuwe baby moet beginnen, doen me steigeren! Alsof je dit zomaar kan gaan kopen in een winkel om de hoek!
Ik weet niet wat te doen, alles lijkt zo uitzichtloos. Het leven is bikkelhard.
Nu lijkt mijn prolactine weer fel gestegen te zijn, dus we moeten gans de weg opnieuw afleggen. Dat zal minstens een half jaar duren. Dan ben ik al op weg naar mijn 36ste levensjaar.
We hopen op een klein wondertje, maar momenteel lijkt dat geluk nog veraf...

Click here to post comments

Join in and write your own page! It's easy to do. How? Simply click here to return to Jouw miskraam verhaal.