Mijn Vlindertjes

by Saskia
(Heemskerk)

Hoi,
Ik ben Saskia, 39 jaar en al 8 jaar samen met mijn vriend.
Na een aantal jaren samen kwam daar toch die wederzijdse kinderwens, dus we gingen ervoor. Dit bleek na verloop van tijd niet zomaar te gaan. Helaas dus na onderzoek zijn we aangemeld voor IVF-ICSI.
Onze 1e poging (mei 2012) ging voorspoedig, gelijk raak en ik voelde me super, alles ging lekker. Echo's waren super, testen waren goed. En toen......
week 15, zondagavond....toiletbezoek.....en ik voelde een bal 'glijden'. Paniek paniek! Ziekenhuis gebeld en konden volgende ochtend gelijk komen, want er was geen bloed bij en dat bleef ook uit. Toch nog vol goede hoop naar ziekenhuis en wat bleek, mijn vliezen gebroken dus kindje zat zonder vruchtwater. Hopeloos dus....maar er was nog leven en je put overal hoop uit en werden overladen met allerlei info over nieuwe testen, onderzoeken, proefmethodes, enz.
Wat moet je doen...kiezen voor je kindje of kiezen voor je eigen gezondheid?!!? Onmogelijke keus ..... en uiteindelijk week 16 de zondag heeft onze kleine man zelf die keus gemaakt en heeft het opgegeven........
Maar hoe konden die vliezen zomaar breken?! tja...domme pech!
Je moet dit een plek gaan geven....moeilijk moeilijk.
Een aantal maanden later toch weer proberen, we hadden nog Cryo's dus ik hoefde geen hormonen enz te spuiten.
Nog aantal x terugplaatsingen gehad, maar helaas zonder resultaat. Toch nog maar een volledige behandeling wagen en dus weer aan de pillen, prikken enzovoort. En ja hoor, wederom de 1e x raak (febr 2014). Wel met ziekenhuisopname, omdat mijn bloed niet goed was door alle medicijnen en vocht in mijn buik. Maar... daarna was het goed, alles heel rustig aan gedaan, liep in ziektewet. Weken kropen voorbij, toiletbezoekjes waren elke x spannend, want je bent angstig voor hetzelfde... Echo's kwamen, testen kwamen, alles bleek super te zijn, een mooie meid in aantocht.
20 weken-echo was ook helemaal TOP! Dus tja...dan nu toch maar weer dingen gaan regelen, kamertje, kinderwagen, kraamzorg, namen, kaartjes enz.
Je bent er dan zoo mee bezig en dan..... 22 weken en ineens verlies je wat slijm.
Ziekenhuis gebeld, ja dat is mogelijk tijdens zwangerschap. Hmm, oke dan zal het zo zijn. Volgende dag, controle-echo is top, meisje gaat lekker daarbinnen.
22 weken en 3 dagen, toiletbezoek (ja hoor) en ineens...een hele bol...oh neeeee, toch niet het hoofdje??? Alle alarmbellen gaan rinkelen, ziekenhuis gebeld, verloskundige gekomen, ambulance erbij en naar ziekenhuis.
Ja hoor, na onderzoek gebleken dat wederom mijn vliezen waren gebroken, alleen dit keer zat er nog vruchtwater... Gelukkig zou je denken, maar wel grote kans op infectie, ook op weeën en dus ook op bevallen.
Tja, alles is mogelijk zeiden ze in ziekenhuis, je kan dit weken volhouden, maar kan ook zo klaar zijn.... Niemand durft een uitspraak te doen, dus ik had me al ingesteld op nog weken ziekenhuis, alles had ik er voor over.
Helaas, het mocht niet zo zijn... 22 weken en 4 dagen (ja hoor wederom een zondag) al hele dag kramp op 1 plek, dus ik dacht, oh komt vanwege ontlasting, wat ik niet durf, maar bleek uiteindelijk ontsluiting te zijn. 's middags rond 12 uur nog echo gehad, ons meisje nog lekker zien spartelen en alles zien doen en 's avonds 18.15 uur was het over, ze was geboren. Ze had totaal geen kans, want je bent net weer te vroeg met 22 weken 4 dagen....... Er word niks gedaan ook,
geen weeënremmers, geen prikje voor de longen, helemaal niks.
Dat is zuur als je zooo dicht bij die 24 weken bent, waarbij ze wel dit alles zouden doen.
Je vraagt je toch af WAAROM? Waarom wij weer? Waarom mag ik mijn gezonde kindjes niet hebben?? Wat heb ik gedaan?
Nu blijkt dus dat het aan mijn baarmoeder ligt. De baarmoedermond sluit niet goed en dat kan elk moment veranderen, waardoor ze dus op de 20 weken echo gewoon konden zien dat hij netjes gesloten was.... Dit zal de 1e keer ook de oorzaak geweest zijn en nu ze het weten kan er een volgende x wat aan gedaan worden. Maar ik moet nu toch niet denken aan een volgende x.........
Ik wil nu... alles was al klaar, ze kon zo komen.
Nu moesten we weer de kamer annuleren, weer de kinderwagen annuleren..... weer weer weer
en weer verwerken. Ik hoop dat ik dat kan!!

Alles is leeg, alles is nutteloos, ik heb geen doel meer.
Dag lieve Vajèn!

Click here to post comments

Join in and write your own page! It's easy to do. How? Simply click here to return to Jouw miskraam verhaal.