Mijn twee vlindertjes: Robin en Kayleigh

by Narah

Ik verloor 2 kindjes, met 8 jaar verschil er tussen. Ik wist beide keren zelf nog niet dat ik zwanger was, hoewel ik bij de tweede miskraam wel het gevoel had dat er iets niet juist zat. Van beiden heb ik nooit het geslacht geweten, maar mijn gevoel zegt me dat de oudste een jongen had geweest, en de jongste een meisje. Hen toch een naam geven heeft mij enorm geholpen met het verwerken van mijn verlies.

Bij mijn eerste miskraam, in de lente van 2008, was ik nauwelijks 16 jaar. In alle haast om op tijd naar school te geraken heb ik een lelijke val van de trap gemaakt. Omdat ik niet wilde dat mijn ouders van iets wisten, belde ik de moeder van een vriendin van mij op. Zij was gynaecologe en heeft voor mij toen de ergst mogelijke waarheid bevestigd. Robin - zoals ik pas jaren later besloten heb hem te noemen - was 7 weken.

Jarenlang heb ik die miskraam kapot gerationaliseerd in plaats van te verwerken. "Ik ben toch nog te jong voor kinderen, het is maar beter zo". Niet bij stilstaan, gewoon met het leven voortgaan en proberen te negeren wat er daar gebeurd is.

In 2012 werd ik opnieuw zwanger. Toen ik dat ontdekte wist ik niet wat ik eerst moest voelen. Blijdschap, omdat ik een kindje verwachtte? Verdriet, omdat zijn/haar broertje of zusje er nooit heeft mogen zijn? Angst, "wat als het nu weer mis gaat"? Eind 2012 werd mijn zoontje Sam geboren, en daar ben ik nog elke dag even dankbaar voor.

Halverwege mei 2016 werd ik overvallen door zowat alle typische zwangerschapskwaaltjes die men maar kan bedenken. Wat raar was, want bij mijn zwangerschap van Sam heb ik eigenlijk bijna nergens last van gehad. Ik deed een zwangerschapstest bij vrienden thuis: negatief. Ik was weer even gerust; mijn toenmalige vriend wilde immers geen eigen kinderen. De symptomen bleven, dus ging ik een maand later (halverwege juni) naar de dokter. Ook zij vermoedde toch een zwangerschap en heeft daarvoor bloed getrokken. Uitslag: negatief.

Een week na mijn jaarlijkse vakantie op festival had ik een onverwachte bloeding die zo hevig was, dat ik meteen wist wat er aan de hand was. En ja hoor, niet veel later was daar die 'abnormale klonter' die ik dit keer meteen herkende als mijn kindje. Kayleigh.

Mijn huisarts vermoedt dat de zwangerschapstest die ik nam vals negatief gegeven heeft. Hij legde mij ook uit dat een levenloos kindje soms nog een aantal weken of maanden in je lichaam kan blijven. Dat is waarschijnlijk waarom mijn bloedtest negatief terugkwam; tegen die tijd was er geen hoop meer. Kayleigh was 9 weken.

Kayleigh verliezen heeft mij de relatie met haar vader gekost en heeft alle oude wonden weer open gemaakt. Ik heb nooit geleerd hoe ik hiermee kan omgaan, hoe ik dit kan verwerken of een plaats kan geven. Ik heb altijd gewoon genegeerd dat dat ooit gebeurd is, maar dat kan ik nu niet meer. Na 8 jaar kan mijn rouwproces om Robin en Kayleigh eindelijk beginnen.

Click here to post comments

Join in and write your own page! It's easy to do. How? Simply click here to return to Jouw miskraam verhaal.