Mijn sterretje

by L.

Wij zitten momenteel nog midden in een miskraam... Ons verhaal begon heel onverwachts. Ik kreeg van de dokter te horen dat ik met hormonale problemen zat en dat een eventuele kinderwens dus moeilijk kon worden. Een bittere pil om te slikken, en dus besloten we om er voor te gaan, we gingen wel zien. Een maand later deed ik een zwangerschapstest (4 testen eigenlijk) en bleek ik zwanger. Wat een geweldig gevoel! Ik was echt overgelukkig, leefde al meteen op een roze wolk. Mijn vriend was wat van z'n melk maar al snel leek ook hij uit te kijken naar ons nieuw avontuur. Alles ging goed, ik had amper kwaaltjes en ik begon in al mijn enthousiasme al met de kinderkamer. Op een bepaalde dag had ik opeens een beetje bloed, bij het afvegen op toilet. Na wat opzoekingswerk en een belletje naar de dokter bleek dat vaak voor te komen en dus waren we gerustgesteld. Een paar dagen later had ik hetzelde, en dit gebeurde alles samen zo'n 4 keer. Maar dan, op zondag was het niet zomaar een beetje bloed. Er stroomde echt een grote hoeveelheid in het toilet, toen er even later ook een soort stolsel bij was voelde ik meteen dat er iets niet oké was. Ik belde met de gynaecoloog en mocht meteen langskomen. Eenmaal daar beantwoorde ik enkele vragen en toen was het tijd voor een echo. Het zag er helemaal niet slecht uit kregen we te horen. Er was een hartslag, die konden we duidelijk zien én horen! Oef! Volgens de meting was ons kruimeltje 6 weken en 3 dagen oud. Met een gerust hart, en een eerste echo, keerden we terug huiswaarts. We waren een klein uurtje thuis en toen liep het mis. Het bloedverlies werd steeds erger, de stolsels werden groter en de krampen werden pijnlijker. Dit ging de hele nacht door, en ook de dag nadien voelde ik me miserabel. Ook op dinsdag en woensdag was er nog bloedverlies. Op woensdag contacteerde ik dus de gynaecoloog opnieuw en ik had toen ook het geluk dat ik meteen langs kon gaan. Eenmaal daar deed ik mijn verhaal en begon ik al meteen te huilen. Ik had als het ware geen echo meer nodig, mijn gevoel zei genoeg. Ik wist gewoon dat dit niet goed kon zijn. En dat bleek ook op de echo. Waar op zondag nog een hartje te zien was kon de gynaecoloog nu zelfs geen kindje meer terug vinden. Het enige wat ze zag was leegte, net zoals mijn gevoel. We zijn nu vrijdag en het bloedverlies is er nog steeds... Ik keek zo uit naar mijn kindje, was al bezig met de kinderkamer. Het kind was zelfs al ingeschreven in de crèche. Ik voel me best wel alleen met deze traumatische gebeurtenis. Mijn vriend stort zich op zijn werk en allerlei andere bezigheden, het lijkt alsof het hem helemaal niet zoveel doet. En de goedbedoelde opmerkingen als 'je weet nu toch dat je zwanger kan worden' en 'je zal wel snel terug zwanger zijn' helpen ook niet echt vind ik. Voor mij was dit al een kindje, ik zag het graag en wou er echt voor gaan. Dat valt toch niet zomaar te vervangen?! Uiteraard wil ik er zo snel mogelijk terug voor gaan, mijn kinderwens is nog steeds sterk, al dan niet nog sterker. Maar ik denk niet dat ik ooit nog onbezorgd zwanger zal kunnen zijn. Als het al terug zal lukken... We zien wel. Mijn sterretje ben ik kwijt, en dat had niet mogen gebeuren.

Click here to post comments

Join in and write your own page! It's easy to do. How? Simply click here to return to Jouw miskraam verhaal.