Mijn Juultje

Mijn lieve, mooie Julian

Toen ik in verwachting bleek van jou was ik superblij
want mijn diepste verlangen was een kindje zoals jij...een kindje van mij.
Ik heb over jouw komst gefantaseerd, tegen je gepraat en je bewegingen gevoeld, ik heb zo verlangd naar de dag dat ik je in mijn armen kon nemen. Zo verlangd naar de dag dat je in mijn leven zou zijn.

Met 35 weken ben je in mijn buik gestorven en met jouw sterven, stierf een stukje van mij. Ik kon je niet achterlaten en heb je mee naar huis genomen. Ik heb je in je bedje gelegd met je knuffeltjes erbij, ik heb je verteld hoeveel ik van je houd en hoe blij ik ben met jou. Ik heb je vastgehouden, teder gekust en lieve woordjes in je oortje gesust.

Nu, na 10 jaar is de pijn niet weg, het is mijn stil verdriet. Bij jouw grafje kom ik niet meer vaak, daar ben je niet. Ik zal altijd aan je blijven denken en ik zal altijd van je blijven houden. Ik draag je mee, diep in het binnenste van mijn hart, daar vind ik je, daar ben je veilig en geborgen en kan ik een beetje voor je zorgen.

Liefs mama





Click here to post comments

Join in and write your own page! It's easy to do. How? Simply click here to return to Jouw miskraam verhaal.