Mijn engeltje wou niet vliegen.

by DANIELLE
(Nederland)

Graag wil ik mijn verhaal aan jullie kwijt hopend dat het mij helpt het te verwerken.

Ik ben 24 jaar en moeder van een super mooi zoontje van net 2 jaar.

Op mijn verjaardag 17 augustus dit jaar had ik wel een heel bijzonder cadeautje in handen....

Een positieve zwangerschapstest... 4 dagen voor mijn 1ste NOD.
De 1ste NOD na het stoppen met de pil.

Dit was wel heeeell erg snel.

Ik voelde me goed zwanger heerlijk misselijk enzo.

Maar toen was het moment daar de 1ste echo. Ik zou volgens een normale cyclus waarvan ik niet zeker wist of ik die had gehad omdat ik direct zwanger was geworden 8 weken en 4 dagen zijn.

Je raad het al volgens de echo was dit niet het geval. Het kindje kwam uit op 6 weken en 3 dagen. Er was een hartreactie te zien maar deze was wel wat traag. Maar gezien het termijn volgens de echo kon het kindje nog in de opstart fase zitten.

Lichtelijk teleurgesteld maar vol goed vertrouwen gingen we naar huis. Een week later zouden we opnieuw naar ons kindje kijken om te zien of het hartje het beter zou doen en het kindje gegroeid was.


Vol goede moed naar de volgende echo.
Helaas het kindje was niet genoeg gegroeid hartje klopte nog te traag. Ik moest me gaan voorbereiden op het ergste. Maar het kon ook nog goed gaan.....

Dus hup weer een week wachten........

En daar gingen we weer. Nog een echo.
Nee geen gegroeid kindje en nog steeds een te trage hartslag.

Wat moest ik nu doen ??

Nog een week wachten........ en waarop was ik aan het wachten.

Inmiddels werd dit me emotioneel erg veel.

Ik heb toen maar gevraagd naar een doorverwijzing naar het ziekenhuis.

Daar kon ik de volgende dag heen.

En wat bleek daar het kindje was bijna de helft groter !!!

Tja dat hartje dat ging toch nog wel te traag.

Maar de groei was zo goed als normaal dus de kansen werden weer groter.

Helemaal opgelucht en blij naar huis. Die verloskundigen weten toch niks !! Mijn kindje leeft groeit is sterk!! Want inmiddels klopte het hartje al een week of 3.

Mijn baarmoeder bleek ook anders gelegen dan normaal vandaar dat ze soms slecht konden zien en meten..

1 week later...

Weer naar het ziekenhuis. Vol goede moed.

Helaas werdt al snel gezegd dat de hoop nu echt wel richting op was.
Mijn kindje zat erg verstopt en was niet te meten. Maar de hartslag was nog steeds erg traag..

We gaven ons kindje nog 10 dagen de kans zich te herpakken en anders.......

Dat wil je niet horen überhaupt niet aan denken maar toch moest het.

Ik mocht ook nu abortus plegen..... Wat was ik kwaad die optie was er niet voor mij !!!

Dus dan maar 10 dagen wachten....

Maar na een paar dagen begon ik langzaam een beetje te bloeden.

Na een dag of 3 toch maar naar het ziekenhuis gegaan voor een echo..

Daar werd ons duistere vermoeden bevestigd. Ons kindje was er niet meer het leefde niet meer.

Dan denk je oke nu is het klaar....

Maar dan.... moet je lichaam het "probleem" oplossen.

De eerste 5 dagen gebeurde er amper wat.

Maar toen kwam het opgang ik kon geen minuut weg bij de wc. Na een paar uur maar de verloskundige gebeld om te vragen of het normaal was zoveel bloed.

Nou dat klonk wel wat ruim. Ze kwam even langs. Ja dat was wel wat veel. Maar even naar het ziekenhuis gaan. Ondertussen mijn vriendin gebeld of ze met me mee kon want ik was wat duizelig en slap van het bloed verlies.

Mijn vriendin was nog niet koud binnen of ik viel weg.. ver van de bewoonde wereld.

Dus met spoed een ambulance naar de EHBO. Daar weer bij en weer weg en weer bij en zo verder. Tussendoor even wat weeën opvangen...

Met spoed geopereerd....

Dit kindje wou niet weg !!! Mama was 3 en een halve liter bloed armer. Met "geweld" hebben ze mijn kindje moeten weghalen..

Mijn kindje en ik hebben gevochten.
Wij waren al samen.....

Nu lig ik hier leeg moe verdrietig alleen (gevoelsmatig).

De omgeving ach de helft weet het niet en de andere helft weet niet wat ze moeten doen of zeggen..

Hoe kan je afscheid nemen van je kind?
Dat is toch niet menselijk.

Pfff dat voelt goed het te vertellen.

Mama wordt elke dag sterker.

23-10-2017 * voor altijd mijn engeltje.


Comments for Mijn engeltje wou niet vliegen.

Click here to add your own comments

Nov 03, 2017
Wat ben jij toch sterk
by: Je vriendinnetje Babs

Lieverd wat heb jij dat goed opgeschreven.
Wat ben ik trots op jou, jij bent zo dapper en sterk.
Jouw kleine engeltje voor altijd in jouw hart, heel dicht bij je.
Je kindjes zijn gezegend met zo’n geweldige mama❤️

Click here to add your own comments

Join in and write your own page! It's easy to do. How? Simply click here to return to Jouw miskraam verhaal.