Mijn 2 engeltjes

by K
(Belgie)

Net 17, en dan plots beseffen, ik ben over tijd, testen doen en positief... Plots staat geluk en angst zo dicht bij elkaar. Ik wil mijn kindje ondanks alles. Enkele dagen later naar de gynaecoloog, vol spanning wachten en dan eindelijk mijn beurt. Na een gesprek, leg ik me neer, ongeduldig aan 't kijken... Enkele tellen later zegt ze me je bent al 9 weken in verwachting maar ik zie 2 foetussen. Ze wijst naar 1 plek, plots zie ik een bezorgde blik, en ze zegt me dat ze even een collega erbij wil halen... Ik besef al snel er is iets mis, wanneer de 2e vrouw binnenkomt stelt ze zich voor als hoofd van de dienst. 1000 alarmbellen in men hoofd want wat is er, zeg het me! Ze zet zich neer en doet langzaam verder, maar ook een bezorgde blik bij haar, ze zegt me met een zachte stem 1 van je kindjes het hartje kunnen we niet goed zien kloppen, en ze rond de echo af, terwijl de tranen in men ogen stonden. We zetten ons neer, en ze begint langzaam uit te leggen dat we een vervolg echo plannen over 3 weken (12 weken) omdat ze de hartjes dan kan horen, maar de kans groot is dat er maar 1 baby'tje zal overleven (of zelfs nog maar 1 zal leven tegen de 12 weken echo)... Terug naar huis, mijn gedachten nog steeds niet op 1 lijn... Enkele dagen later krijg ik een bloeding, na telefonisch contact met het diensthoofd terug naar het ziekenhuis via spoed en naar gynaecologie. Ze verwachte me al. Terug gaan neerliggen, enkele ogenblikken later een blik die niets goed vertelde... Ze zegt dat we zo meteen gaan babbelen aan haar bureau. We zetten ons neer, en ze vraagt of ik iemand heb als vertrouwenspersoon/ persoon waarmee ik kan spreken... Nee ik heb niemand waar ik een zwangerschap mee kan bespreken. Ze kijkt bezorgt en vertelt me met een blik (medelijden denk ik) dat ik beide kindjes kwijt ben!? Een schok gaat door me heen maar ik blijf als verdoofd zitten... Ik hoor haar spreken, maar niets dringt nog door... Ik vertrek terug naar huis, met haar kaartje, en later blijkend ook een psycholoog. Dagen gaan voorbij, en het dringt langzaam tot me door. Huilen en afsluiten voor de buitenwereld want niemand mag dit weten. Ondertussen 2 weken verder bel ik haar op of we nog eens kunnen spreken, ze gaat akkoord maar met een psycholoog erbij. Het gesprek was verduidelijkend, en ik ga verder op consult bij mijn vaste psycholoog. Nu 2 jaar later, pas alles een plaatsje aan het geven, enkele personen weten dit, maar mijn 2 engeltjes blijven voor de meesten een geheim. Ze blijven altijd in men gedachten, altijd in men hart x

Click here to post comments

Join in and write your own page! It's easy to do. How? Simply click here to return to Jouw miskraam verhaal.