Leeg..

by Simone
(Duitsland)

Verbaasd, maar tevens dolgelukkig was ik toen de zwangerschapstest positief bleek te zijn. Bij de zwangerschap van ons derde kindje bleek ik een grote tumor op mijn eierstok te hebben die met enige spoed na de bevalling is verwijderd, 9 maanden in angst geleefd te hebben of ik kanker had en mijn kindje wel zou mogen zien opgroeien eindelijk voorbij. Of ik nogmaals zwanger zou kunnen worden wist ik niet, er werd mij wel verteld dat dit geen probleem zou zijn, maar toch. Vreemde handen hebben in mijn buik het een en ander weggehaald, een geruststellende gedachte was dat niet. Toen ik zwanger bleek te zijn was ik eerst in een soort halve shock, toen dolgelukkig en al snel vertelden we onze kinderen en ouders dat ons gezinnetje binnenkort compleet zou zijn, zo voelde het voor mij. Toen begon de pijn, die trok weer weg, alles leek goed, het beetje bloedverlies hoefde ik me ook geen zorgen over te maken werd me verteld. Toch wilde ik een extra controle, ik bleef een beetje bloed verliezen en ik maakte me zorgen. Ik was zwanger en had een vruchtzakje, er was ook al weefsel te zien, geen reden tot zorgen. Opgelucht ging ik naar huis, mijn buik deed al wat pijn (opgezwollen darmen maar toch) en ik had mijn zwangerschapsbroeken er alvast bij gepakt. Een week later werd het bloeden erger, al was het nog steeds niet heel veel, nogmaals controle en bloed laten prikken. De dag erna was het mis. Net na het telefoontje dat mijn hcg waarden te laag waren en mijn vruchtzakje aan de kleine kant, begon ik heftiger te bloeden en verloor ik een soort vlies, een paar centimeter groot. Ik stortte in. Na alle hoop die ik had blijven houden kon ik er nu niet meer onderuit, ik had een leeg vruchtzakje, geen kloppend hartje te zien, ik was niet meer zwanger. Afscheid nemen is zo moeilijk, want het heeft nooit mogen leven, geen kloppend hartje, bij de innesteling die wel goed verlopen is, is het daarna niet meer gegroeid. Gewoon op de wc is mijn zwangerschap verloren gegaan, zo wreed, zo ongelofelijk, is er echt geen hoop meer? Leeg was het vruchtzakje, leeg voel ik mij, op van emotie en verdriet, de wereld draait door, maar ik loop een paar dagen achter. Alleen sta ik ervoor, mijn man werkt en mijn ouders hebben niet begrepen dat ik ze nodig had, niet per email, maar om even de kleine op te vangen zodat ik huilen kan, om even de was te draaien, te stofzuigen zodat ik even onder mijn dekens kan wegkruipen. Alleen en leeg en toch zo gezegend met 3 mooie kinderen en een lieve man. Het is geen troost, maar het geeft me wel een reden om toch weer op te staan.

Click here to post comments

Join in and write your own page! It's easy to do. How? Simply click here to return to Jouw miskraam verhaal.