Jayden 04 augustus 2013'

by Vcky
(Oostrozebeke)

Op zaterdag moesten we naar een groot verjaardagsfeest. Ik was 16 weken zwanger met spiraaltje. Ons zoontje stelde het goed. Voor het vertrek naar het feest eerst nog eens naar het hartje luisteren met de Angelsound en ja het hartje klopte. Met een goed humeur naar het feest.

Rond 21 uur voelde ik me ongemakkelijk en verlangde al terug naar huis. Toch nog volgehouden tot middernacht en dan eindelijk naar huis.
Rond 04 uur in de nacht werd ik wakker met wee├źn. Ik dacht dat ik naar het groot toilet moest. Op het toilet is dan uiteindelijk om 04u30 mijn zoontje geboren in mijn handen. Alles was er, de navelstreng verbond ons nog met elkaar. Hij had echt alles; oortjes, neusje, tenen, vingers, een tong, gewoon een kleine baby van 16 cm groot.

Ik riep al huilend en schreeuwend mijn man uit zijn bed met mijn kleintje in mijn handen. Die belde meteen de 100 (alarmnummer) op; "de navelstreng hangt er nog aan, niet wetend wat te doen". De 100 kwam aan. Gevoerd tot in het ziekenhuis van Tielt met nog steeds mijn kleintje aan me vast in mijn handen.

In Tielt werd ik op een bed gelegd in een spoedkamertje. Niemand deed iets. Ik vroeg wil je toch alstublieft die navelstreng doorsnijden. Ze waren bang voor bloedingen. Dan maar overgevoerd naar Izegem nog steeds met mijn kleintje aan me vast en in mijn handen.

Aangekomen in spoed van Izegem stond de gyneacoloog van wacht me al op te wachten. Hij sneed de navelstreng daar direct door. Met spoed werd ik naar de operatiezaal gebracht voor een spoed curretage. Daar lig je dan in een grote witte kamer vol artsen en verplegers op de tafel te wachten op de arts die me in slaap zou doen. huilend en hulpeloos....

De reden van bevallen kwam niet door mijn kleintje maar door een agressieve bacterie van mijn spiraaltje in mijn buik. Een uurtje later kwam ik dan op de materniteit in een kamer te liggen zonder kind... Ik wist niet meer waar ik het had. Mijn man wist niet wat te zeggen, kon me alleen maar troosten. Een uurtje later kwamen ze met mijn zoontje de kamer binnen gewandeld in een blauw kistje met witte hartjes er op geschilderd.

We hebben hem nog 2 dagen mogen zien, dan kwam de begrafenisondernemer hem halen. Het moment dat hij de deur uit ging met dat kistje waar mijn wondertje in lag, dacht dat ik er in ging blijven...

Woensdag is hij gecremeerd en staat hij nu bij ons thuis. Het doet zo'n pijn, ons 4e wondertje mocht niet bij ons zijn...
Gaat dit ooit over die pijn?????

Comments for Jayden 04 augustus 2013'

Click here to add your own comments

Aug 19, 2013
Sterkte
by: Mirjam

Heel veel sterkte toegewenst! Het is niet in woorden te vatten wat dit met je doet.

Op 8 juli 2013 hebben wij onze tweeling na een zwangerschap van 15 weken moeten begraven.

Vergeten zal je het nooit, maar ik merk wel dat de pijn en het verdriet gaat slijten. Schrijf het van je af en praat er over. Ook als de wereld om je heen verder gaat met leven, neem de tijd om te rouwen.

Hij is nu boven en heeft een Heerlijk Leven. Hopelijk geeft jou dit troost.

Nogmaals sterkte!!

Aug 12, 2013
Sterkte
by: Anonymous

Och, heel veel sterkte hoor!
Overgaan... niet echt, maar je leert er mee leven.
Je engeltje is nu hierboven met alle andere engeltjes... Dikke knuf!

Click here to add your own comments

Join in and write your own page! It's easy to do. How? Simply click here to return to Wondertjes.