Is het de antidepressiva,stress of gewoon not meant to be

by Samira
(Amsterdam)

Ongeveer 8 weken terug ben ik veranderd van drukke mama van twee prachtige dochters naar vermoeide, maar wel in een roze wolk levende mama in verwachting van derde kindje...

Ik heb mijn test op het station gedaan omdat ik mij echt niet lekker voelde en al een vermoeden had. Ik kwam met een brede glimlach het toilet uit en liep rechtstreeks naar de Burgerking want yes ik ben zwanger en mag... Ik heb een flesje gekocht en ingepakt en liet mijn dochters deze uitpakken om hun op deze manier het blijde nieuws te vertellen. Meteen deze dag zijn wij voor kleine babyspullen gaan shoppen en bezig geweest met hoe gaan wij het aankondigen... Mijn dochter van 8 heeft daar al op haar manier voor gezorgd en werd ik aan alle kanten gefeliciteerd. Ik heb mijn eerste alcoholvrije feestjes overleefd en ben acuut gestopt met mijn antidepressiva wat mij al zwaar valt, maar toch ook wel acceptabel was want ik kreeg immers een gezond kindje voor terug...als je mij zou vergelijken met vrouwen die bijna moeten bevallen dan was er op de zwangerschapsduur na geen verschil... Ik werd een vreselijke controlefreak en stond mijn bevallingskoffer bij wijze van spreken al klaar. Ik besprak in de ochtend met mijn dochters of ze beschuit met muisjes of lange vingers wilden uitdelen op school en zo hadden wij onze fantasiemomenten. Ik maakte al licht misbruik van mijn man voor een ontbijtje op bed voor z'n zwangere vrouw etc...

Nog niet te bevatten maar vandaag enthousiast voor een echo opgestaan om toch te checken aangezien ik medicijnen slikte... Ik wandel vrolijk naar de tafel en voel de warme gel op mijn lichaam en word overrompeld door gevoelens van geluk want nog een seconde en krijg ik wat te zien... De echoscopiste kijkt een beetje bezorgd en BAM... "Het is niet goed, het spijt me het is een miskraam zegt ze". Ik ben in shock en na enkele tellen vraag ik haar of zij het wel zeker weet en blozend knikt ze bevestigend. Mijn man is evengoed in shock en ik doe mijn broek omhoog en loop gebroken naar buiten. Ik hoor het verkeer niet en het voelt alsof ik midden in de drukte stil sta...
De verloskundige zal mij morgen bellen hoe verder... Wat moet ik nu met mijzelf en mijn omgeving? Hoe kan dit? Waarom ik? Komt het door de antidepressiva? Ik ben intens verdrietig en het zit nog in mijn buik. Ik durf niet naar het toilet en sluit mij nu op in mijn kamer want ik kan toch niet vrolijk verder? Ik ben er kapot van, hoe pril het ook is...

Click here to post comments

Join in and write your own page! It's easy to do. How? Simply click here to return to Jouw miskraam verhaal.