Intens verdrietig en angst hoe nu verder ...

by Debby de Bruin
(Nederland)

Hallo,

Ik ben Debby 29 jaar en woon samen met mijn vriend op een prachtige boerderij in het hoogste puntje van Friesland.
We zijn samen dolgelukkig maar een kindje zou ons gezinnetje compleet maken, daarom zijn we alweer 3 jaar geleden in dit spannende en grootste wens gestapt.
Al snel waren we een jaar verder en toen eindelijk die lang verwachte positieve test in handen .... dat gevoel wat ik toen voelde is niet te beschrijven geluk, trots, blijdschap en toch ook meteen wel de angst, kan ik het wel ben ik er wel klaar voor.
In totaal hebben we maar 3 dagen mogen genieten van dat gelukzalig gevoel ... ik voelde hoe mijn kwaaltjes afnamen en zag hoe mijn zwangerschapstest lichter en lichter werd tot er niets meer te zien was en uiteindelijk ook mijn menstruatie kreeg.
Tja en dan blijf je achter met een gevoel van dit kan iedereen gebeuren en is niks vreemds aan, dus vol goede moed door.

Nadat we na de eerste miskraam 4 maanden verder waren, hadden we weer een prachtige positieve test in handen .... een dag later moesten we alweer afscheid nemen van dit wondertje. Mijn menstruatie deed alles wegspoelen ... hoop geluk en die angst nam toe.
Maar we hebben weer alle moed bij elkaar verzameld en zijn weer vol goede moed doorgegaan met het in vervulling laten gaan van onze grootste wens.

Het duurde en duurde maar ... mijn familie wist ondertussen van ons problemen af en stonden ons in dik en dun bij.
Ondertussen ook via de huisarts door laten verwijzen naar een fertiliteitsarts en daar konden we al snel terecht.
Daar hebben we een goed gesprek gehad en werd ons medegedeeld dat er onderzoek zou gedaan worden naar het minder snel zwanger raken en naar de miskramen.
Voordat ik met mijn vriend ging heb ik een miskraam met mijn ex gehad, dus die wordt meegerekend. Wat ons op een totaal van 3 miskramen onder de 30 jaar brengt, wat een hoog getal is, daarom de onderzoeken.

Uiteindelijk bleek uit het sperma-onderzoek dat mijn vriend verminderd vruchtbaar is. Hij heeft pieken en dalen in spermaproductie, wat inhoudt dat hij met een piek onder het gemiddelde aantal zit en bij een dal eigenlijk te weinig zwemmers heeft voor IUI.
Kortom onze kansen zijn verkleind maar niet uitgesloten om spontaan zwanger te raken.
Uit het onderzoek voor de miskramen kwam niks, hebben bloedonderzoek gehad maar geen genetische afwijkingen/ belastingen gevonden. Uit de hysteroscopie kwam ook niks naar voren. Baarmoeder is normaal qua vorm, geen verklevingen en ook geen tussenwand. Dus voor een half jaar naar huis gestuurd.

Na de 2e miskraam van mij en mijn vriend samen kwam mijn jongste broertje vertellen dat ze zwanger waren .... wat heb ik een intens verdriet gehad. Dagen gingen voorbij zonder niet een traan te laten.
Kort daarna appte mijn andere broertje of ze even konden langskomen ... er ging toen een lichtje branden en had me hierop voorbereidt.
Maar dit keer was het minder erg omdat ook wij na 15 maanden na de 2e miskraam een positieve test hadden en nu op 5 weken zaten. Mijn gevoel zat goed bij deze zwangerschap.
Dus toen mijn broertje en schoonzus binnenstapte, merkte ik dat ze er eerst om heen praten bang om ons pijn te doen. Uiteindelijk kwam het grote woord eruit; jullie worden oom en tante. We waren trots en gelukkig en dat verraste hun.
We hadden voorgenomen het nog niet te vertellen, maar het gevoel wat wij ze gaven was niet juist en eerlijk, dus ook wij vertelden... jullie worden ook oom en tante. Wat hebben we een tranen gelaten, zo blij waren we en wat geweldig dat onze ouders 3 x pake en beppe zouden worden, hoe speciaal.

Die week erop zouden we een echo hebben om te kijken hoe we ervoor stonden.
Bij de echo kregen we gelijk te horen dat onze zwangerschapsduur niet klopte met wat we dachten. We werden terug gezet naar 5,5 week, wat kon betekenen een slechte zwangerschap met miskraam als gevolg of toch minder lang zwanger, dus over een week moesten we terug komen.
Wat een verschrikkelijke week ... maar eenmaal de echo zagen we een prachtig gegroeid kindje met hartslag en we waren nu 6,5 week gewoon minder lang zwanger GELUKKIG.

2 weken later moesten we weer terug komen maar deze afspraak werd verplaatst omdat ik zelf moest werken en ik voelde me goed en dacht bij 9 weken is er meer te zien dus dat doe ik liever.
En toen kwam de grote schrik ... zomaar bij het plassen bloedverlies ... meteen de angst dat het niet goed was.
Ik moest de volgende dag een vroege dienst werken in het ziekenhuis en had ook de afspraak staan voor de echo.
Blij dat ik morgen eventjes binnen kon gluren, maar diep van binnen ook het gevoel hebbende dat het over was.

De echo liet niks over van ons geluk. Ons kindje was gestopt met 7 weken en ik zat nu aan het begin van weer een miskraam. Ik heb de rit naar huis toe alleen maar lopen huilen en af lopen vragen waarom nu wij weer, wat doen we toch verkeerd.

Na de 3e miskraam (4 in totaal) mochten we terug komen voor een gesprek en hoe dan verder.
Daar kregen we te horen dat we nog een half jaar zelf moesten proberen en in februari 2014 een afspraak mochten maken voor weer een gesprek en eventuele behandelplan.

Ik denk elke dag aan onze vlindertjes ... en waarom ze niet bij ons mochten zijn wat we nog kunnen doen en veranderen.
Zelf ben ik aan het afvallen gegaan, had 10 kilo overgewicht. Dat is inmiddels weg gesport en toch blijf ik met een gevoel zitten dat ik er niet alles aan gedaan heb.
Mede omdat ik niet weet wat ons nog te wachten staat ... of we ├╝berhaupt een kindje in onze armen mogen sluiten en hoelang we daar nog voor moeten vechten.
Of we dan nu toch eindelijk wel eens mogen beginnen met IUI, wat voor mijn gevoel onze kans vergroot om zwanger te raken (sneller) of dat we weer met lege handen naar huis worden gestuurd.

Mensen om me heen snappen het, maar ook weer niet. Iedereen geeft goed bedoelde adviezen; probeer het naast je neer te leggen, enzo, enzo, maar hoe, daar kan niemand mij een antwoord op geven.

Ik mis mijn kindjes en voel me leeg van binnen...

Comments for Intens verdrietig en angst hoe nu verder ...

Click here to add your own comments

Mar 03, 2014
Sterkte
by: brenda

Hoi Debby,

Begrijp je gevoel. Je wil geholpen worden, eindelijk hulp. Maar toch word je telkens terug naar huis gestuurd met lege handen. Terug het verdriet, want je hoopt toch ergens dat het nu jouw tijd is. En dan de goed bedoelde raad van mensen om je heen. Je mag er niet zo mee bezig zijn, laat het los, jouw tijd komt nog. Ook ik voel telkens woede. En er zijn ook dagen dat ik het gewoon wil opgeven maar dan denk ik bij mezelf : geef nooit iets op dat je echt wil. Het is moeilijk om te wachten,maar het is nog moeilijker om spijt te hebben.
Heel veel sterkte

Jan 02, 2014
Ik vind je een sterke vrouw
by: Bernice

Hi Debby,

Ik weet hoe leeg je je voelt. Je hebt een groot leed te dragen. Je bent een sterke vrouw. Ik zal voor je bidden...

Click here to add your own comments

Join in and write your own page! It's easy to do. How? Simply click here to return to Jouw miskraam verhaal.