Ik ben er klaar mee!

by Jannet Doorn- Zuidwijk
(https://tussenwensenwerkelijkheid.wordpress.com/)

Ik ben er klaar mee!
Ik bespaar mensen niet meer dat gênante moment. Voorheen draaide ik er nog wat omheen, omdat ik het zelf gênant vond en om anderen niet dat ongemakkelijke gevoel te bezorgen.
‘We kunnen geen kinderen krijgen’. Het is zoals het is en ik zeg het nu gewoon.
Nog niet zo lang geleden zijn we getrouwd. Mijn liefste maatje en ik. En nu krijgen we dat soort vragen. Niemand kan aan mij zien dat ik 43 jaar oud ben en al vroeg in de overgang. Dat het nu echt definitief is, dat mijn liefste en ik met z’n tweetjes blijven. En dat daar eerst een medisch traject en een heel rouwproces aan vooraf is gegaan. Ondoordachte vragen en aannames. En dan: goedbedoelde adviezen.
Ik ben er klaar mee.
Nee, ik ben niet verbitterd. Ik ben gegroeid. Ik ben sterker uit de ongewild-kinderloos-zijn-hel gekomen. Waar ik me nooit kwetsbaar durfde op te stellen, probeer ik nu mijn ‘girlpower’ te laten zien. In mijn eigen kracht te staan. Want er is niks om me voor te schamen. Ik kan er niks aan doen dat ik blijkbaar geen zwangerschappen kan voldragen.
Waar ik wel wat aan kan doen is om te proberen het taboe te doorbreken. Want dat is het nog steeds. Alles rond miskramen, vruchtbaarheidsproblemen en ongewilde kinderloosheid blijkt voor veel mensen nog erg moeilijk te zijn om over te praten. Dat komt omdat je met een soort pijn en verdriet te maken hebt die maar weinig mensen in je omgeving begrijpen.
En door onbegrip word je gekwetst. En dan hou je je mond maar. Om jezelf te beschermen. De hele maatschappij draait om het gezin, het wordt als vanzelfsprekend gezien dat je je voortplant. En dan ben je in de minderheid. Onzichtbaar.
Maar dan komt dat opstandige gevoel bij mij naar boven. De rebel én idealist in mij die de wereld wil veranderen. Die zich afzet tegen de standaard norm. Niet onzichtbaar wil zijn.
Ik ben er klaar mee. Ik hou mijn mond niet meer. Als ik dan mijn levenslessen niet kan doorgeven aan mijn kroost, dan probeer ik ze wel te delen met anderen. In de hoop dat die muur van onbegrip stukje bij beetje wordt afgebroken en er openlijk over kan worden gepraat. En dat mensen zich gesteund voelen in plaats van genegeerd, vermeden of ontzien.
Dat het fijn is om af en toe een kaartje te krijgen of een lief berichtje.
Dat je geen nummer bent in een ziekenhuis maar er menselijker met je wordt omgegaan.
Dat je van je werkgever thuis rustig mag herstellen na een miskraam.
Dat men het krijgen van een (vroege) miskraam niet onderschat en het afdoet als iets wat ‘erbij hoort’.
Dat mensen het begrijpen als je geen felicitatiekaartje stuurt bij een zwangerschap of geboorte.
Dat je geen behoefte hebt aan de echofoto van andermans nichtje.
Dat elke zwangerschapsaankondiging of dikke buikfoto op Facebook confronterend blijft.
Dat je goed nieuws heus wel fijn vindt voor de ander, maar dat je jezelf deze blijdschap ook zo gunt.
Dat kinderverjaardagen altijd moeilijk zijn, evenals moederdag en/of vaderdag.
Dat er op een verjaardag ook andere onderwerpen dan ‘de kinderen’ aan bod mogen komen.
Dat je je soms erg down kunt voelen en je je thuis opsluit op je vrije dag.
Dat je een vrolijke, gelukkige meid bent en een sterke vrouw maar tegelijk een groot gemis voelt.
Dat je dit gemis weer voelt wanneer je vrienden opa en oma worden.
En dat het nog steeds voelbaar is wanneer je 60 bent, 70 of 80 jaar en je geen foto’s van je kleinkinderen kunt laten zien.
Dat een kinderwens niet ‘overgaat’.
Allemaal aspecten van ongewilde kinderloosheid die niet worden gezien. Vaak door onwetendheid. Maar door onwetendheid blijft die muur van onbegrip (be)staan. Je kunt roepen wat je wilt, maar je wordt toch niet gehoord.
Ik hoop dat ik kan bijdragen aan het afbreken van die muur en een brug kan bouwen. Al is het maar een klein stukje. Door er open over te zijn wanneer men er naar vraagt, al kan het pijnlijk en confronterend zijn…Door informerende antwoorden te geven, niet aanvallend of verdedigend. Door te schrijven, te dichten, te delen. Door vrijwilliger te worden voor Freya. Het helpt mezelf en hopelijk ook anderen.
Ik ben er dus nog niet klaar mee… ;-)


Wil je meer van mij lezen?
Mijn blogs kun je vinden via: https://tussenwensenwerkelijkheid.wordpress.com/

Comments for Ik ben er klaar mee!

Click here to add your own comments

Aug 17, 2017
Respect!
by: Jozette (eigenaresse Dagliefkindje)

Ik weet zeker dat je lotgenoten met jouw verhaal gaat helpen en misschien dat je mensen die om hun heen staan de ogen opent! Dank je wel, meid!
#samen #maken #we #ons #sterk #voor #lotgenoten

Click here to add your own comments

Join in and write your own page! It's easy to do. How? Simply click here to return to Jouw miskraam verhaal.