Ik ben een sterke vrouw

Ik ben nu 41 en heb 2 wonderschone dochters van 3 en 5. Zij laten je voelen dat het moederschap wonderlijk is. Echt vreselijk moet het zijn voor een vrouw om die wens nooit vervult te zien worden. Ik denk dat mijn leven anders gelopen was.
In 2004 was ik voor het eerst zwanger, kort nadat ik het wist, was de zwangerschap buitenbaarmoedelijk. Operatief konden ze de zwangerschap verwijderen en de eileider behouden. Er waren nog wel zwangerschapscellen in mijn lichaam, deze zijn na een periode van in en uit het ziekenhuis met een soort chemo verdwenen. Wel een vreemd idee.
Na een "gewone" miskraam op toilet, waar ik te weinig besef van had werd ik weer zwanger. Alle hoop dat het goed zou gaan. Bij de echo van 11 weken werd duidelijk dat het een mist abortion was. Het hartje was in week 9 gestopt met kloppen, was de inschatting. Vervolgens wederom een miskraam mijn inziens door te veel omgevingsstress. Stress is denk ik een hele belangrijke factor. Stress is uit den boze. 2006 werd ik zwanger van mijn oudste dochter. Mijn man en ik waren het eens, we zouden niet alles laten voor deze zwangerschap, gewoon genieten van al wat ons bracht, lekker dansen, eten en drinken. En, als het nu niet goed zou gaan zouden we er helemaal mee kappen. Liever geen kinderen dan zoveel ik kon geen zwangere vrouw meer zien, je ziet ze dan ook allemaal. Wat was erger geen kinderen of zoveel verlies? gedoe, verdriet, geslinger van emoties, ahhhhh. Ik heb wel eens gedacht aan een eind voor mij, zodat ik bij hen kon zijn en ik niet meer zou hoeven dragen. Maar ik weet nu dat dat voor mij geen oplossing was. In de wanhoop verlies je jezelf. Maar ik zag destijds iets op televisie wat ging over ongeboren zieltje. Het zijn zielen die nog eens willen voelen hoe het is om in leven te zijn, meer niet. Ze kiezen daarvoor iemand uit die sterk genoeg is. Of terwijl, een vrouw die haar kindje verliest is een "sterke vrouw!"
Ik heb daar tot nu toe veel vrede uit kunnen halen.
"ik ben een sterke vrouw!"
In de eerste weken zwangerschap van mijn oudste dochter had ik bloedingen. Uit de echo in het ziekenhuis kwam naar voren dat het een tweeeiige-tweeling was waarvan een vruchtje was afgebroken.
Mijn jongste dochter is 1,5 jaar na de oudste geboren, zij was ons kersje op de taart, een klein cadeautje. Zo maar was zij ook in ons leven. Ik ben zoals je begrijpt zeer zeer dankbaar. Ik beleef elke dag zeer intens.

Click here to post comments

Join in and write your own page! It's easy to do. How? Simply click here to return to Jouw miskraam verhaal.