Het hele jaar door zwanger

by Sisa
(Netherlands)

In 2010 ben ik begonnen. Ik had een leeftijd bereikt dat ik geen tijd meer had te wachten op de man waar ik mijn leven mee zou delen.

Meteen de eerste maand was ik zwanger, en kreeg na 35 dagen een miskraam.
2 maanden later had ik weer een positieve test en weer ging het weg rond 35 dagen.
De maand erop; ik was nu toch echt zwanger. Voelde me op en top zwanger en tig zwangerschapstesten welke steeds donkerder werden in de streep.
Toen kreeg ik een behoorlijke domper te verwerken.
Ik kreeg weer een miskraam op 6 weken.

Ik kreeg geen steun van mijn toenmalige vriend wat het vreemd en moeilijker maakte.
Ik kreeg koorts, en bloedde heel erg.
Ik vertrouwde mijn toenmalige vriend niet meer.

De maand erna toch weer zwanger. Deze keer weer rond de 6 weken en tja daarna je raad het al, weer zwanger dan wel voor iets meer dan 5 weken.
Ik had het niet meer. Ik vond dit zo vreemd.
Ik ben toen op zoek gegaan naar een donor.
Heb mijn vriend los gelaten omdat de relatie absoluut niet werkte. Hij steunde me totaal nergens mee, wat het moeilijker maakte.


Ik ben naar ziekenhuis geweest voor de standaard onderzoeken, heb een chromosomentest laten afnemen. Er was niets aan de hand , maar ik was werkelijk om de haverklap zwanger.

Ik had een geschikte gezonde betrouwbare donor gevonden waarmee ik ging insemineren
En tja ik was zo blij, ik was weer zwanger. Deze keer bleef het tot ongeveer 6 a 7 weken.

Dit sloeg echt alles overhoop!
Waar lag het aan?
Ik kon niets met die standaardonderzoeken. Ik had niets aan het ziekenhuis en fertiliteitsarts.
Ik ben zelf op onderzoek uit gegaan,
maar ondertussen iedere keer als ik zwanger was durfde ik niets meer te doen, bang dat het weer weg ging. Ik werd er cynisch van.
Mensen in mijn omgeving en vooral die vriend dachten dat ik noooooit zwanger zou blijven. Ze dachten zelfs, voor ik begon met zwanger worden, door mijn leeftijd en proberen met man (welke al 3 kinderen had) ik ongewild kinderloos bleef. Dat ik in de overgang zat en nooit zwanger zou worden toen en nu niet!


Ik vocht en knokte me een weg door de medische wereld, helemaal alleen! En heel eigenwijs probeerde ik het antwoord te vinden. De maand na de miskraam was ik weer zwanger van mijn donor.
Met mijn vorige zwangerschap had verloskundige een kloppend hartje gezien en een gezond vruchtje maar de gynaecoloog geloofde mij nooit dat ik zwanger was geweest toen de dag na de echo ik weer een miskraam kreeg.

Ze wilde dan ook dat ik volgende keer tijdens de zwangerschap een hcg zwangerschapsbloedtest zou doen in het ziekenhuis. Ik dacht dat ze het nooit zouden vragen. Maar om dan ook voor leugenaar te worden uitgemaakt terwijl een verloskundige de echo heeft gemaakt en gezien, was verschrikkelijk
en hier kreeg ik nog meer vechtlust om het te laten lukken!

Ik riep haar nog na, tot volgende maand dan ben ik weer zwanger. En ja ik was weer zwanger!
Omdat ik mijn vriend niet vertrouwde van alle vorige zwangerschappen hield ik bij hoelang het duurde voordat ik een miskraam kreeg.

Iedere keer rond de 38 en 45 dagen
dat vond ik zo ontzettend vreemd.
Ik kon het niet geloven, maar toch speelde de gedachte dat die vriend er iets mee te maken had.

Iedere keer veranderde hij in een gemene man na de ovulatie, iedere keer kwam hij rond de 30 dagen terug. Soms vertelde ik hem ook een week later pas dat ik zwanger was. Als het iets langer duurde en dan kreeg ik toch weer een miskraam na 6 dagen als hij was geweest.


Ik was toen weer zwanger en kreeg mijn bloedtest op hcg en ik had ook meteen een bloedtest op progesteron gevraagd. En God, wat ben ik blij dat ik mij heb vastgeklampt aan allerlei mogelijke oorzaken. Wat was ik blij dat ik er veel mee bezig was. In tegenstelling wat gezegd werd dat je niet zo met zwanger worden bezig moest zijn anders word je niet zwanger en blijf je niet zwanger en stress dat zo schadelijk bleek te zijn, ik vond dit de reinste onzin!
Ik kreeg gelijk ook!

Ik zag mijn hcg zwangerschapshormoon keihoog worden. Ik was nog niet overtijd en mijn progesteron zat al wel onder de 60, maar dat was niet schrikbarend laag.
Ik had die toen nog gewone vriend toen pas op de hoogte gesteld. Met de eerste bloedtest omdat hij altijd aan het einde van de maand zo aardig deed overkomen en alles voor me over scheen te hebben,
kreeg hij de schrik van zijn leven want ik was alweer zwanger. En toen ik die bloedtest voor het eerst deed raakte meneer in paniek. Hij en ik gingen die dag winkelen na de bloedtest en hij liep als een kip zonder kop door de winkels naar binnen en naar buiten en ruzie zoeken hij bleef doorgaan, ik viel bijna flauw van dat gezeur van hem. En ik was zwanger dan had hij toch blij moeten zijn .

Dat was hij duidelijk niet.
De week die kwam deed hij afstandelijk en ik moest de week erna weer naar het ziekenhuis om weer een bloedtest af te nemen voor hcg en progesteron en daarna naar een ander volgend ziekenhuis om de chromosomentest af te nemen.
Hij had behoorlijke paniek in zijn ogen, ik zat toen in week 5 ik had nog geen miskraam.


Toen kwam de uitslag; mijn hcg was keihoog gestegen maar mijn progesteron was bijna aan de 20 dat betekende dat mijn progesteron het nog maar 1 week tot weer week 6 kon volhouden.

Ik begon mijn plan,in de hoop dat het werkte.
Ik vroeg de huisarts om progesteron. Mijn eigen huisarts wilde dit niet geven. Hij vond dat ik het op een natuurlijke manier moest proberen, na al die miskramen van afgelopen jaar.
Minimaal 6 miskramen had ik gehad in nog geen 12 maanden en altijd een positieve test.
Omdat ik een buffer had van 2 had ik een andere arts gevraagd om progesteron utrogestan voor te schrijven en met hulp van UMC kreeg ik het voor elkaar om dat te proberen.

Ik wachtte af want het was kantje boord.
Ik wist dat ik nog 3 dagen had of ik kreeg weer een miskraam rond de 6 a 7 weken.
Ik ben begonnen in week 6 met progesteron 3x2 vaginaal en 1 x oraal. En de vriend in kwestie kwam zoals altijd rond de 6de week nog eens naar mij toe. Het was gelukkig mijn vriend niet meer, maar na zoveel jaren vriendschap vond ik het moeilijk hem los te laten.

Hij vroeg de vreemdste vraag die er bestond en alles viel op zijn plek. Hij wilde weten of ik mijn record verbeterd had, want ik was precies op de dag dat ik meestal een miskraam kreeg.
Ik vertelde dat ik nog steeds zwanger was en meneer begon hoog en laag in paniek te raken en zielig te doen.

Ik vond zijn gedrag zo vreemd. Hij was binnen 5 minuten vertrokken zo snel als hij kon en heb hem sindsdien nooit meer gehoord.

WANT wat blijkt ik ben zwanger gebleven!
of dat nu komt door mijn progesteron gebruik .....
of doordat hij geen kans meer kreeg....
ik weet het niet ik heb geen harde feiten.

Maar ik ben zoooooo blij dat ik nu nog zwanger mag zijn.
Ik ben nu bijna 30 weken zwanger van een gezond kindje en gebruik nog steeds af en toe progesteron utrogestan.

De doktoren wilde dat ik met 12 weken stopte in Nederland. Maar ik heb een weg gevonden via buitenland waar alles al bewezen is dat dit werkt.
Ik was begonnen na 6 weken wanneer de meeste miskramen waarbij een afwijkend vruchtje meestal het gevolg is van een miskraam.
Dus er was geen probleem dat ik een afwijkend kindje op de wereld kon gaan zetten.
Ook mijn chromosomenpatroon zag er uitstekend uit.
Alle onderzoeken waren perfect in orde.
en nu met de onderzoeken op het kindje en mijn echos zijn allemaal goed gezond.

Ik ben zo blij dat ik doorgezet heb en gedaan heb wat ik wilde en wat ik moest doen.
Die vriend die ben ik gelukkig kwijt.
Het heeft bij doktoren hier in nederland heel wat voeten aan de aarde gezet en welke ertegenin gingen.
Zelf was het wetenschappelijk onderzoeksorgaan uit nederland probeerde me tegen te houden om door te gaan met utrogestan progesteron.
Terwijl het vroeggeboortes herhaalde miskramen kan tegen houden. En een afwijking aan het kindje ,nee hoor die is er niet!

Ik ben nu nog zwanger en zal een kindje krijgen, al blijf ik wel af en toe over hetgeen wat er gebeurd is nadenken wat er aan de hand zou zijn geweest.Ik zal er nooit echt achterkomen!
En ik weet dat er na de bevalling ook een verwerking aan komt, omdat de afgelopen jaren heel zwaar en moeilijk zijn geweest.

Ik heb niet opgegeven, ik ben zelf alles wat medisch was wezen onderzoeken.
Ik ben voor de zwangerschap orthinine en cartnitine wezen gebruiken om mijn eicellen mooi te laten groeien (een simpel aminozuur)en in de 6 de week ben ik progesteron gaan gebruiken en behoorlijk veel ook!
Nu gebruik ik het rond de 30 weken nog steeds. Heel af en toe als onderhoudsdosering zodat ik geen bloeding krijg en dan ook geen vroeggeboorte.

Naar mijn idee werkt het, want deze keer ben ik zwanger gebleven! En gezond zwanger van een gezond kindje
Dit is mijn verhaal, waarbij anderen misschien hoop kunnen krijgen.







Comments for Het hele jaar door zwanger

Click here to add your own comments

Sep 04, 2016
dankjewel
by: Anonymous

Dankjewel voor het delen van jou verhaal het heeft mij vrouw van 27jaar (geen kinderen wel 9miskramen) hoop gegeven wie weet lukt het me toch.

Apr 26, 2013
Bedankt voor deze tip!
by: Anonymous

Ik heb momenteel mijn derde miskraam na elkaar.... Elke keer rond de 4 a 5 weken zwangerschap.. Elke keer meteen zwanger en ook weer mis. Vreselijk is dat. Mijn man vertrouw ik heel goed, die is even verdrietig als ikzelf wanneer het mis gaat. Ik ga zeker utrogestan halen voor de volgende keer(al ben ik echt bang om nog eens te proberen)hoe gaat het nou met jou?

Click here to add your own comments

Join in and write your own page! It's easy to do. How? Simply click here to return to Jouw miskraam verhaal.