Forever loved, never forgotten

by Kelly
(Bredene,Belgiƫ)

Hallo,mijn naam is Kelly. Mijn man en ik zijn 4 jaar samen, waarvan 3 getrouwd. We zijn beiden verzot op kindjes,de kindjes van onze vrienden liggen ons nauw aan het hart. Al in het eerste jaar dat we samen waren zijn we gestopt met de pil. Iets meer dan twee jaar later waren we nog niet zwanger. Onze dokter zei dat als we zo verder doen dat we over 10 jaar nog geen kinderen zouden hebben,vermits het bij mij iets moeilijker gaat en omdat mijn man veel weg is voor zijn werk (militair). We zijn dan maar begonnen met vruchtbaarheidsbehandeling. Bij de tweede inseminatie was het gelukt, we waren zwanger. Onze eerste echo was minder goed nieuws,het vruchtje was niet aanwezig. Er was dus sprake van een windei zwangerschap (je kan het vergelijken met een ei die er perfect uitziet aan de buitenkant,maar binnenin ontbreekt de dooier). Morgen (19/02/16) was de vermoedelijke bevallingsdatum. In juli was de curettage,in september mochten we terug beginnen met de inseminatie. In december hebben we ontdekt dat we terug zwanger waren,bevallingsdatum 12/08/16. Eerste echo... Er was een kindje met een goede hartslag. Zo vreemd om te zien dat er een kindje groeit in je maar ondanks de ongemakken toch een zalig gevoel om je zwanger te voelen. 2 dagen voor onze 12 weken moesten we terug op controle... Geen hartslag... Opnieuw een serieuze mentale overrompeling... Bij de eerste miskraam had ik vooral een gevoel van schaamte vermits ik zo misselijk was terwijl ik zwanger was niks... Ik had er enorm veel moeite mee. Het viel me zelfs zwaar om terug te beginnen met de behandelingen. De eerste keer dat ik terug mocht gaan hebben ze een eicel moeten laten wegnemen want ik had er drie. En bij drie willen ze geen inseminatie doen door de verhoogde kans op drieling. Toen merkte ik dat ik er nog niet klaar voor was. Mentaal gezien was het te moeilijk. Bij de tweede zwangerschap kon ik eindelijk het verlies van ons eerste kindje verwerken. Ik had altijd gedacht dat als ik nog een miskraam zou krijgen dat ik volledig in de put zou geraken. Maar nu het zover is is het vreemd... Ik huil minder, ik weiger om er aan te denken, deze week heb ik het uitzonderlijk moeilijk door wat moest zijn deze week... Mijn man heeft het veel moeilijker dan de vorige keer. Hij wil zo vlug mogelijk terug beginnen met de behandeling, vermits ik er zo tegen op zag de vorige keer weet ik niet zeker als ik al wil beginnen. Ik wil natuurlijk zijn kansen niet ontzeggen dus ik zal was wel onmiddellijk beginnen vanaf we terug mogen. Hoeveel verdriet kan een mens aan? Ik heb het geluk dat mijn man en ik verzot zijn op elkaar en dat dit onze relatie enkel sterker maakt... Hopelijk komt onze droom ooit uit...

Click here to post comments

Join in and write your own page! It's easy to do. How? Simply click here to return to Jouw miskraam verhaal.