Een ontroostbaar gevoel ..

by Femke
(Belgie)

Hey. Mijn naam is Femke en ben 32 jaar.
Heb vier kindjes van de leeftijd 13 tot 4. Nu zal je denken wow die heeft al kindjes en wat komt zij hier doen. Nu heb ik om die vier kindjes te krijgen al veel verdriet mogen verwerken. (nu ja verwerken is een groot woord, want ik denk dat je zoiets nooit helemaal verwerkt).
Met men ex heb ik 2 kinderen en 4 miskramen gehad. De eerste was met 11 weken. Mijn ex zei doodleuk toen ik vertelde dat ik begon te bloeden, ga maar alleen naar het ziekenhuis want ik ga werken. Dus heb ik samen met men vriendin toen moeten horen dat men kindje gestorven was. Mijn verwerking was het niet verwerken en doorgaan als een robot en er voor men 2 andere kindjes zijn. Zo zijn er nog drie gevolgd zonder steun van iemand of niets ..
Uiteindelijk uiteen gegaan en men huidige man leren kennen, waar ik 2 prachtige kindjes mee heb. Tot op een dag dat ik zei; "ik ga niet ongesteld worden schat". Mijn man zei jawel en ik zei neen . Ik begon bang te worden, want een vijfde 'ondanks' ik het veilig deed en al en mijn cyclus heel nauwkeurig in het oog hield. Ging gemakkelijk want is heel stipt. Zou ik het aankunnen, enz. Ik drong aan om een test te gaan halen... en ja binnen de minuut 2 dikke strepen. Wow wat een verassing! Na veel denken en zorgen maken, want ben gediagnosticeerd met reuma en men laatste zwangerschap/bevalling was enorm traumatisch, hebben we besloten om voor dit kindje te gaan. Zo ziek dat ik was, overgeven heel de rimram, medicatie ervoor gekregen.
Mooie prachtige echo's waar we ons prutske op zagen groeien. Het ging beter, wow, niet vaak meer overgeven, enz... en daar gingen we voor de 12 weken echo. Ik was toen al 13 weken zwanger... verschrikkelijk...mevrouw het hartje is gestopt! Wow dit had ik echt niet meer zien aankomen. Het was alsof men hart er letterlijk uitgerukt werd en de vloer onder men voeten werd vandaan gehaald. Daar lag men baby'tje met zijn armpkes slap naast zich, geen beweging niets, stil en donker... Wat wou ik graag je vasthouden toen, je troosten, je zoenen, je zeggen hoeveel ik van je hield, maar kon niet aan jou. Vond ik enorm verscheurend. Een week heb ik met jou rondgelopen toen je al gestorven was. Dubbel enerzijds, zo snel mogelijk wil je het weg, anderzijds niet. Wat er dan door je heen gaat zijn gevoelens, die ik, ook al probeer ik het gewoon, niet kunt beschrijven. Mijn tante zei tegen me; "och ik ken het, ik zit ook in een depressie ?????? Ik zit niet in een depressie, maar in een rouwproces en jij hebt geen dood kind in je lijf! Man, man, wat voelde ik me zo alleen!
De curettage en al "ze waren enorm lief". Zeker nadat ze wisten dat dit vijfde kindje was waar ik afscheid moest van nemen. Ik had veel bloed verloren, te hoge hartslag en te lage bloeddruk. Heb wat versterking gekregen, maar wat wil je eigenlijk. Ik wou op dat moment meegaan met men kindje, hoe egoïstisch dit klinkt ten op zichtte van men andere kids. Ik wou op dat moment er niet meer zijn, omdat zo'n verlies te werkelijk was, te pijnlijk.
Nu 4 maand later gaat het nog steeds niet goed met me. Elke keer als ik ongesteld wordt, voel ik me down en verdrietig. Ik sleep me erdoor voor men andere kindjes en niemand ziet iets aan me, maar van binnen ben ik dood, verdrietig en leeg. Heb nu een afspraak staan bij een psycholoog dus hopelijk kan ze me leren er met om te gaan, want al het verdrongen verdriet van men ander kindjes die ik verloren ben, komen stuk voor stuk naar boven ...

Ben blij dat ik men dames heb van een fantastische groep. Ben daar dankbaar voor. Zou nog zoveel kunnen vertellen, maar dan ben ik morgen nog bezig..

Kusjes Femke

Hierbij een mooie foto van toen ik 9 weken en 5 dagen was, toen leefde ons kleintje nog...

Click here to post comments

Join in and write your own page! It's easy to do. How? Simply click here to return to Jouw miskraam verhaal.