Een mooi geschenk

by Natascha
(Nederland)

Mijn Naam is Natascha en ben moeder van een zoon van 9 jaar, een dochter van 3 jaar en ben een maand geleden ons dochtertje na 8 maanden zwangerschap verloren.

Ons derde kindje was voor ons echt een geschenk, een verrassing waar we heel blij en gelukkig mee waren. Ik stond onder strenge controle bij de gynaecoloog. Mijn eerste 2 kinderen waren erg klein bij de geboorte door verschillende complicaties. Zij zijn ook allebei met een keizersnede gekomen. Vandaar dat we ook al wisten dat Britt-Tessa met een ingeplande keizersnede gehaald zou worden. Ook werd er een vrucht-water-punctie gedaan. Uitslag was helemaal goed, 20 weken echo helemaal goed. Eindelijk konden we er van gaan genieten.

Allemaal keken we zo naar Britt uit. Mooie nieuwe spullen gekocht samen met mijn man en kinderen, want de spullen van de anderen 2 hadden we allemaal al weg gegeven. Om de twee weken kregen we een groei-echo. Britt lag zelfs boven het gemiddelde met haar gewicht en lengte. Ons meisje was een heel bewegelijk kindje we konden echt al met haar spelen, voetjes pakken enz. Kortom dit was echt de beste zwangerschap van alle drie. We wisten ook al dat Britt op 15 Augustus 2013 geboren zou worden.

Helaas op 15 Juli gaat het mis........
's Morgens ben ik misselijk als ik wakker word. Ik moet spugen, maar verder niks aan de hand. Totdat ik toch wel denk: wat is ze rustig... Ah, misschien slaapt ze nog, gister was ze erg druk!
Na een uur nog niks gevoeld... een keer porren niks...... Ik zeg tegen mijn man dat ik ons dochtertje nog niet gevoeld heb sinds ik wakker ben en we gaan naar het ziekenhuis om bevestiging te krijgen dat het goed is.

Naar het hartje luisteren... we horen niks. Dan een echo door de verloskundige. "Ga maar even een gynaecoloog halen", hoor ik haar zeggen en deze bevestigd dat haar hartje niet meer klopt. "Wat? Waarom? schreeuw ik uit! Dit kan niet, dit mag niet, waarom nou?" Vol ongeloof en alsof je in een film zit, werden we naar een anderen afdeling gebracht. Hier kwam onze eigen gynaecoloog naar ons toe. De beste man had tranen in zijn ogen en snapte er ook helemaal niks van. Mijn man vroeg of hij nog een keer een echo wilde maken, dit deed hij. Het hartje klopt echt niet meer............

Op 18 Juli 2013 is ons grote geschenk op de natuurlijke manier geboren, maar tot ons grote verdriet hebben we haar niet mogen uitpakken..... Dag lieve kleine engel, je blijft voor altijd ons derde kindje en kleine zusje.

Click here to post comments

Join in and write your own page! It's easy to do. How? Simply click here to return to Jouw miskraam verhaal.