Derde keer met lege handen

by Doro
(Nederland )

Juni 2008 trouwde ik met de liefde van mijn leven. Allebei 25 jaar en nog studerend. Na onze trouwdag deden we het allemaal wat minder voorzichtig want een kindje was stiekem al wel welkom.
24 december 2008 een positieve test! Super blij maar ook voorzichtig. Ik had al een aantal bloedingen gehad. 1 januari 2009 ons eerste kindje verloren bij ongeveer 6 weken.
Toen wisten we het zeker! Een kindje is van harte welkom in ons leven!

Augustus 2010 na 1,5 jaar eindelijk weer een positieve test in handen. Ondertussen allebei afgestudeerd en een baan. Ons huis was er ook klaar voor want we hadden drie slaapkamers in onze flat. Op 19 september 2010 verloor ik ons tweede kindje met ongeveer 7 weken. We hadden het kindje de naam Puck gegeven. Deze miskraam was een stuk heftiger dan de vorige. Ook had ik nu echt een vruchtzakje in handen. We hebben Puck begraven op het stand. Als was Puck maar kort bij ons we hielden al van ons kindje en de schok dat het misging was enorm.

Toen werd het stil. Ik moest nadenken. Gaan we naar het ziekenhuis of proberen we het zelf verder. In mei 2012 was ik er eindelijk uit. We gingen voor IUI. Na drie pogingen in ons eigen ziekenhuis gaf ik het op. Labiel werd ik van de hormonen en het spuiten stond me enorm tegen. Ook had ik het gevoel dat ik het alleen moest doen. Ik moest spuiten, ik moest echo's laten maken en ik werd geïnsemineerd. Ik dacht zo wil ik het niet. Een kindje maken moet leuk zijn en iets van ons samen. Dus gingen we het weer zelf proberen.
Maar de wens bleef en de zwangerschap bleef uit.

Dus zijn we overgestapt naar een ander ziekenhuis en daar in juni 2013 begonnen met weer een IUI traject. Hierbij moest ik pillen slikken in plaats van spuiten en dat ging een stuk beter.
Bij de derde poging was ik zwanger! Op 3 december 2013 stond ik te gillen in de badkamer omdat ik 'zwanger' zag staan op de test. 19 december mochten we voor de eerste echo. Daar was alleen een vruchtzakje en een voedingszakje te zien. De arts dacht dat het zeker mis zou gaan. Wij naar huis, huilend. De week erop mochten we terug komen. Ik had nog steeds geen bloedverlies dus weer een echo.

Wat onmogelijk leek bleek toch waar. Een wonder! Er was een kloppend hartje! Nog nooit had ik zoiets moois gezien. Het hartje van mijn kindje. Heel klein maar heel duidelijk. Ik zweefde haast het ziekenhuis uit. Eindelijk, 5 jaar pijn en verdriet en dan nu...
Omdat ons kindje wat aan de kleine kant was noemde wij het Elfje.

2 januari 2014 de derde echo bij 9,5 week. Vol goede moet stapte we de kamer van de arts binnen. Het echo scherm ging aan, geen hartslag. Elfje was na de vorige echo overleden. Het leek alsof ik niet bestond alles ging aan me voorbij. Hoe kan dat nou? Het zou deze keer toch goed gaan?
Op 9 januari werden we nogmaals bevestigd. Elfje was overleden maar zat nog steeds in mijn buik.

Vandaag is het 12 januari en nog altijd heb ik geen bloedverlies. Ook is mijn lichaam ervan overtuigd dat ik nog zwanger ben.
Van het ziekenhuis heb ik medicijnen meegekregen. Deze kan ik nemen als ik er aan toe ben. Wanneer ben je daar aan toe?
Mijn instinct zegt: eruit en opnieuw beginnen! Maar ik denk dat ons Elfje zelf moet gaan.

Voor de derde keer met lege handen.....

Click here to post comments

Join in and write your own page! It's easy to do. How? Simply click here to return to Jouw miskraam verhaal.