Dag lieverds

by Meisje
(Gelderland)

Wat waren we blij toen we er achter kwamen dat we een broertje of zusje zouden krijgen voor onze twee kinderen, eindelijk ook eens goed nieuws in een voor ons al zware tijd.
Wat duurde het lang voor ik met 8 weken op gesprek kon bij de verloskundige. Na twee eerdere zwangerschappen was daar weinig nieuws te vertellen, behalve dan dat mijn man ziek was, maar lichamelijk ging het met mij prima. Tot een week later.
'S avonds ging ik naar de toilet en zag een paar kleine rode druppels, de angst die dat gaf was niet fijn, maar verder kwam er niets meer. De volgende dag voelde ik me goed, wel moe, maar dat was ik al ruim een maand en had waarschijnlijk een andere oorzaak.
Rond het avond eten moest ik naar het toilet en zag ik weer rode druppels, alleen deze keer stopte het niet. Ik ben ellendig op bed gekropen omdat ik toen eigenlijk al wist dat het niet goed was.
De volgende morgen de verloskundige gebeld, ze hadden niet eerder dan een week later een plekje bij de echo, gelukkig wel bij een verloskundige die ik kende van de vorige zwangerschappen.
Mijn man kon gelukkig mee naar de echo, wat was ik blij dat hij me toen de steun kon geven die ik nodig had. Het ergste moest nog komen. Ik verloor al een week lang bloed en stolsels en dacht dat het dus wel redelijk schoon moest zijn. Niet dus, we konden zelfs nog twee (2!!!) vruchtzakjes zien, wat waren we verdrietig. Ik had zo gehoopt dat het hierbij over zou zijn, zo een behoefte had ik aan rust in mijn hoofd.
Wat hebben we gebeden later dat het bij de volgende echo (2 weken later) schoon zou zijn, het mocht toen ook niet zo zijn, mijn baarmoeder was wel schoon, maar de verloskundige zag een vreemde bal met vocht die ze door de gynaecoloog wilde laten checken. Uiteindelijk bleek dat niets ernstigs te zijn, maar dat wist ik pas zeker na 1,5 maand.

Tegelijk met dat we wisten dat ik een miskraam had gehad vervloog ook onze hoop om nog een keer zwanger te kunnen worden. Drie dagen na die eerste echo is mijn man opgenomen in het ziekenhuis vanwege klachten die bij zijn ziekte hoorden. Hiervoor moest hij aan medicijnen waarbij hij mij niet zwanger mocht laten worden.
Toch hebben we nog hoop gehouden, hij mocht nog aan een studie van een ander medicijn meedoen, als die zou werken en hij zou genezen, dan misschien...

Het mocht niet zo zijn. In december mochten we afscheid nemen van onze zo gewenste kinderen, in augustus moesten wij afscheid nemen van mijn lieverd en papa van onze kinderen.

Click here to post comments

Join in and write your own page! It's easy to do. How? Simply click here to return to Jouw miskraam verhaal.