Beslissing nemen over het ongeboren wezentje.

by Nathaly
(Almere)

27-11-2014
In mijn droom werd ik geconfronteerd met een zwangerschap. Gelijk een test gedaan. Zwanger. Wauw, de kans op een zwangerschap is bij mij nihil. En nu? Een paar dagen geleden zette ik nog een handtekening voor mijn nieuwe bedrijf. Wat moet ik hiermee? De vader was er niet klaar voor. Zijn situatie en conclusie snapte ik ook. Maar ik dan? Wat wil ik? Is het verstandig? Nee ik start net me eigen bedrijf niet erg slim.
Abortus? De gedachte alleen al maakte me verdrietig. Na de eerste echo bleek ik 4 weken zwanger. Te vroeg om een hartje te zien. Het kon nog alle kanten op gaan. Na 3 dagen verloor ik bloed. Oud bloed dat hield aan. Elke week heb ik een echo mogen doen. Na 6 weken was er een hartje. Zo mooi zo trots en angstig. Wat als het kindje mijn spierziekte geërfd heeft? Wat betekend dat voor het kindje en voor me dochter en voor mij? Wil ik dat wel? Ik Was er uit. Ik wou het kindje houden. Maar als bleek dat met een test het kindje de spierziekte heeft laat ik het alsnog afbreken. Moeilijke keuze maar ik wil niet dat het kindje, en me dochter hieronder zou lijden. 2 dagen voor ik een echo zou krijgen en een gesprek met de verloskundige en gynaecoloog kreeg ik een heel raar gevoel. Inmiddels bloedde ik al 3.5 weken oud bloed. En na gemeenschap even wat helderder bloed. De gynaecoloog had er geen verklaring voor. Maar ineens die dag voelde ik dat het mis was. Raakte in paniek maar had niks tastbaars om aan te tonen dat het mis was. Moest ik bellen? Over 2 dagen had ik toch een afspraak. Als het mis was konden ze toch niks doen. 9 weken zwanger precies. Vandaag naar de echoscopist, verloskundige en gynaecoloog. De echo. Ons kindje, maar als snel zag de echoscopist dat er iets mis was. Geen hartslag. Mijn wereld was even leeg. Antwoorden op automatisch piloot. Geen emoties niks. Tja, rot. Wat ik raar vind is dat vorige week de echo vertelde dat ik precies goed op schema lag. De baby was salto aan het maken en heel bewegelijk . De gynaecoloog zei nog dat het haar verbaasde dat het kindje zo actief was voor de zwangerschapsduur. Nu zei de echoscopist dat de meting aangaf dat het kindje 7.2 weken groot was. Dat is een week verschil. Bij de verloskundige vroeg ze wat ik wou. Hoelang wil ik wachten om te kijken of de miskraam zelf op gang kwam. 10 dagen is afgesproken. Ik ging weg, stapte in me auto en stortte even in. Ik ga naar huis met een kindje in me buik die niet meer leeft volgens de echoscopist. Ik voel niks. Moest net nog overgeven en alle symptomen zijn er nog. Geen buikpijn of iets dergelijks. Met me echo in de hand vertelde ik het de vader. Stil en ergens had ik het idee dat hij toch teleurgesteld en boos was op het ziekenhuis. Hoe kunnen ze niet zien dat het fout is. Hoe kunnen ze niet achterhalen waarom je zolang bloedt.
Het spookt in me hoofd. Voor dat ik me keuze kon uitspreken tegen de vader had het lot al haar keuze gemaakt. Een miskraam.

Wat een verdriet en wat voel ik me machteloos. Ongeloof wat als ze het mis heeft?

Maar het idee dat er een kindje in mijn buik zit wat niet meer leeft vind ik achteraf toch een naar idee. Morgen zal ik het ziekenhuis bellen voor een eerdere afspraak. Laten we de natuur maar een handje helpen. Geef de medicijnen maar. Curettage is een alternatief als de pillen niet werken.

28-11-14
De gynaecoloog begreep mijn verhaal, mijn zorgen en al mijn vragen. Maandag 1 dec mag ik komen voor een extra onderzoek en zullen we waarschijnlijk beginnen met de medicijnen om de miskraam op te wekken.

Tijd voor instorten, verwerken en emoties tonen is er niet. Ik heb een bedrijf te runnen. Overdag een alleenstaande zakenvrouw en 's avonds als mijn dochter op bed ligt een verslagen moeder die probeert haar verdriet te verwerken.

Bedankt voor het lezen!

Click here to post comments

Join in and write your own page! It's easy to do. How? Simply click here to return to Jouw miskraam verhaal.