Beccie

by Mimi
(Suriname)

Mijn naam is Mimi, voor de gemakkelijkheid heb ik mijn naam afgekort. Ik weet met mijn ervaring geen raad en wil het kwijt. Ik ben deze site tegengekomen door het te googelen op "miskraam verwerken".
Ik heb 2 jongens en de jongste is 9. Ik ben van hun vader gescheiden. Nu heb ik een heel lieve vriend en hebben we besloten een kind te krijgen. Ik wilde al altijd 3 kinderen hebben. En innerlijk wens ik dat het een meisje wordt. En die wens zou uitkomen...alleen is het anders gelopen.
In oktober heb ik voor het laatst gemenstrueerd. In november en december bleef het uit. Ik was al in een blije stemming, omdat ik gemakkelijk zwanger raak. Maar na het doen van een aantal testen met een negatieve uitkomst begon ik teleurgesteld te raken en begon ik de hoop te verliezen. Op 11 januari sprak een innerlijke stem tegen mij om weer een "doe het zelf test" te kopen. Tot mijn verrassing bleek het positief te zijn. Om er zeker van te zijn heb ik nog een keer een test gedaan...positief. Mijn vriend en ik waren dolblij. Ik bezochte de huisarts omdat ik nu niet zeker weet hoe ver de zwangerschap is. Ik kreeg van hem een verwijsbrief voor een echo. Op de 19 januari wees de echo een vitale hartslag en was ik op de 7/8 week. Ik voelde mij zwanger. Dat was een heerlijk gevoel. Ik voelde de foetus ook groeien in mijn buik. Mijn lichaam begon zich te veranderen. Ik zag mijn buikje groeien. Iedereen die het wilde horen vertelde ik van mijn zwangerschap. Ik weet niet of aanstaande moeders dat hebben, maar ik voelde dat het een meisje wordt. Mijn wens gaat in vervulling komen. Dat gevoel is heerlijk. Ik liep in de wolken. Zij zou Missayah Rebecca heten met als roepnaam Beccie.
Op 7 februari zag ik een stipje roze-kleurige bloed in mijn broek. De volgende dag weer en de daaropvolgende dag. Op de derde dag zag ik een druppel roze bruinachtig bloed. Op 11 januari voelde mijn lichaam vreemd aan. Dat gevoel dat ik heb dat er een baby in mij groeit is verdwenen. Ik huilde onophoudelijk, omdat mijn voorgevoel mij zei dat er iets ergs mis is. De volgende dag ben ik naar de huisarts gestapt. Toen was ik 10 weken en 4 dagen zwanger. Van hem kreeg ik een verwijsbrief om naar de gynaecoloog te gaan bij het dichtstbijzijnde ziekenhuis voor een nader onderzoek. Maandag vroeg zat ik al in de wachtkamer. Ik deed een cito plas- en bloedtest. Deze wezen op een positieve zwangerschap. Een echo werd gemaakt en zag de gynaecoloog een leeg zakje. Het onderzoek werd ook via de vagina gedaan...er is niks meer. Geen hartklopping, niks. Ik kon het niet bevatten. Er was een vitale hartslag. En nu niks. De gynaecoloog legde alles uit. Ik luisterde niet, ik was ver weg. Ik hoorde ergens dat het het werk van de natuur is. Omdat het bij de groei iets niet goed ging. Ik kon het niet accepteren. Ik huilde onbedaarlijk. Ik begreep het niet. Kon het niet. Ik huilde de dagen daarna. Ik sloot mij op in de kamer. Ik schreeuwde het tegen God uit, waarom hij mij een kind heeft geschonken en het weer van mij afpakt. Waarom gilde ik.
De bloedingen werden erger. Op 13 februari rond 12 uur 's nachts kreeg ik krampen. Dezelfde als wanneer je moet bevallen. De volgende ochtend, op Valentijnsdag heb ik het embryo eruit geplast. Ik schokte en huilde. Ik heb het schoongewassen. Legde het in een mooi roze doekje. Ik zou precies 11 weken zwanger zijn. Samen met mijn vriend hebben wij het op het achtererf een mooi plekje gegeven...onder een nog jonge Rodepalm. Ik wil rond Beccie's plekje tienerklokjes en rozen planten. En ik weet dat ik op momenten bij haar zal doorbrengen. Nu nog steeds huil ik van mijn verlies. Nu weet ik nog niet hoe ik mijn leven moet oppakken. Alles is zwart en grijs. Ik hoop dat ik nu dit verhaal te hebben verteld het beter gaat met mij. Ik moet verder gaan. Maar voor nu lukt het nog niet.

Click here to post comments

Join in and write your own page! It's easy to do. How? Simply click here to return to Jouw miskraam verhaal.